<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820</id><updated>2012-02-09T22:27:28.700-02:00</updated><category term='Tinoco'/><category term='Tonico'/><title type='text'>História Contemporânea</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>41</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-8362290511231911969</id><published>2011-07-31T10:33:00.005-03:00</published><updated>2011-07-31T11:05:27.752-03:00</updated><title type='text'>Getulio Vargas</title><content type='html'>&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:180%;"&gt;GETULIO VARGAS&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;...............Campanha presidencial de 1950, Anhangabau São Paulo, Getulio atraia multidões&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 232px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635511271091711378" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-2XFMVY_Btk4/TjVbpJEhrZI/AAAAAAAAJz0/0MQL0YDMY0U/s400/getulio-vargas-%2B1950.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;...............................................................Aquele 24 de Agosto.................................................................&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Estávamos no ano de 1954, eu com 15 anos estudava na escola SENAI Roberto Simonsen do Brás. Aquele ano estava muito conturbado com a política efervescente com Carlos Lacerda querendo a todo custo tirar Getulio Vargas do poder. Até então tudo corria bem, Getulio governava inaugurava obras.&lt;/strong&gt; &lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;color:#660000;"&gt;Ai ele aparece inaugurando o instituto Butantan na cidade de São Paulo. Como sempre acompanhado pela sua filha Alzira Vargas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 297px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635511275818397506" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-i2HJPOixIw4/TjVbpardL0I/AAAAAAAAJz8/8JUpsxsB3yc/s400/C%25C3%25B3pia%2Bde%2Bgetulio-Alzira%2BVargas.%2Binaugura%25C3%25A7%25C3%25A3o%2Binstituto%2Bbutant%25C3%25A3..jpg" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;A confusão politica começou no início de agosto de 1954, o chefe da guarda pessoal de Getúlio Vargas, Gregório Fortunato, por iniciativa própria ou a mando de algum político getulista, contratou capangas para assassinarem o principal líder da oposição, o deputado e jornalista Carlos Lacerda, um dos maiores responsáveis pelas críticas que eram feitas ao presidente. &lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;Só que os tiros que seriam endereçados a Carlos Lacerda atingiu o peito do major da Aeronáutica, Rubens Vaz, o crime aconteceu na Rua Toneleiro 181 endereço do jornalista Carlos Lacerda, que após uma palestra numa universidade foi acompanhado pelo major da Aeronáutica, que o acompanhou justamente em caso de uma atentado contra o jornalista, e o tiro que era endereçado a Lacerda foi de encontro ao major da Aeronáutica. Aquele tiro contra o major “foi uma punhalada nas costas do presidente Getulio”, acusado pela UDN como mandante do crime&lt;br /&gt;Filho de getulistas estava o par de tudo o que vinha acontecendo através da leitura de jornais e ouvinte assíduo de radio. No caminho da escola passando pela Praça da Sé, eu ia lendo todas as manchetes de jornais colocados nas bancas e dava uma desfolhada nas paginas mesmo com a cara feia dos jornaleiros. &lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;No sábado dia 21 de agosto daquele ano estava sendo inaugurado o Parque do Ibirapuera, já com atraso devido às obras lentas. Estávamos adentrando o parque pelo portão nove, Rua Republica do Líbano (naquele tempo ainda AV. Indianópolis) eu, com minha mãe, meus irmãos, Teresa e José, minha tia Deolinda, e a prima Luizinha, já caminhando a beira do lago, quando uma jovem estudante com uma prancheta na mão veio até minha mãe pedindo para ela assinar a renuncia de Getulio Vargas. &lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;Dona Orlinda getulista até o calcanhar mandou ela a p q p, e ameaçou agredi-la, não fosse à interferência de Deolinda minha tia. Mas a moça não passou sem uma bronca: Quem é você sua filha daquele para falar em tirar Getulio do poder. Aquele dia ficou até hoje na minha mente. Outro dia que também ficou, foi o dia 24, três dias depois daquela desfeita da moça contra minha mãe.&lt;br /&gt;A coisa no palácio do Catete estava cada vês mais complicada, e a crise política ia ficando insustentável com Getulio se defendendo como podia da acusação de ter mandado matar o major Rubens Vaz. Eu acompanhava pelo radio e torcia para acabar tudo bem, pois Getulio já tinha sido deposto em 1945, e seria uma desmoralização ser deposto novamente. &lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;No SENAI todo mundo sabia que eu era Getulista e um polemico politiqueiro, daqueles que discutia sabendo o que estava falando, e como bom taurino falando alto. Naquele dia 24 o professor da oficina veio até eu e disse: Mário, o Getulio suicidou-se. Minha indignação foi tanta que retruquei: O que o senhor disse professor? O Getulio se matou a coisa de 15 minutos, olha pela janela a fabrica do Matarazzo já está com a bandeira brasileira a meio pau. Em poucas horas os jornais estavam com edições extra.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 180px; DISPLAY: block; HEIGHT: 189px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635514281268972482" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-LdWKBRd34jE/TjVeYW2ti8I/AAAAAAAAJ0E/OadymxXKHoY/s400/getulio.jpg" /&gt;Quando deu, nove horas que era à hora do café, o diretor da escola senhor Paes de Almeida, ligou o microfone do teatro que era a continuação do refeitório e anunciou que a aula estava suspensa naquele dia devido ao infausto acontecimento. Todos já sabiam do que tinha acontecido no Rio de Janeiro onde ficava a sede do governo. Em vês de tristeza viram-se fisionomias alegres por não ter aula aquele dia, e também foi anunciado que no dia seguinte dia do enterro não haveria aula também. Reunidos no refeitório o diretor disse para todos ir direto para casa, pois poderia haver distúrbio, de Getulistas fanáticos.&lt;br /&gt;Foi a mesma coisa que dizer. Vão e façam muita farra: Aquele dia 24 de agosto de 1954 era uma terça feira já ensolarada às nove horas da manhã, os estavam bondes cheios quando deveria ser calmaria nos coletivos se ouvia uma gritaria com alguém dizendo vivo o Getulio que nos proporcionou um dia de folga. O radio divulgava boletins de meia em meia hora com noticias do Rio de Janeiro com o congresso em confusão onde o nome do jornalista Carlos Lacerda sendo dito como o culpado do triste acontecimento. Quando voltamos às aulas o Waldomiro estava triste por voltar ao “batente” e dizia com ar de tristeza: “Puxa, bem que o Getulio podia se matar de novo!”&lt;br /&gt;O revolver usado pelo presidente, para o tresloucado gesto.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O mês de agosto estava fadado a ser o mês do desgosto, porque um ano depois, coisas tristes ainda aconteciam. Minha mãe me mandou ir à hora do almoço levar meu irmão na Rua Martins Fontes para ele tirar carteira de menor, e depois levá-lo no Clemente Ferreira na Rua da Consolação para tirar chapa do pulmão. Ele trabalhava na Casa da Bóia Rua Florêncio de Abreu, enquanto ele não saia para a hora do almoço eu estava num banco da Praça da Sé, com meio filão de pão com mortadela e um guaraná, mandando goela abaixo. A meu lado uma banca de jornal com o exemplar do jornal A HORA, mostrando a manchete com o que tinha acontecido no dia anterior. Morreu Carmen Miranda, era o dia 6 de Agosto de 1955.&lt;br /&gt;Dias depois outra manchete estava nas primeiras paginas dos jornais. Café Filho, deixa o governo, saiu licenciado por “motivo de doença”, assumindo a presidência da Republica o presidente da câmara deputado Carlos Luz, que ficou apenas dois dias, pois um golpe estava sendo articulado entre ele, Carlos Lacerda e a turma da UDN (União Democrática Nacional) que foi descoberto pelo general Teixeira Lott. Pronto outra noticia que ia mexer com a vida de todos nos na escola. Novamente passando pela Praça da Sé as manchetes mostravam Presos todos da Republica do galeão. O golpe estava montado, e foi desmontado pelo general Teixeira Lott. Daí pra frente o presidente do Senado Nereu Ramos assumiu o poder até a posse de Juscelino Kubitschek que já tinha sido eleito um mês antes.&lt;br /&gt;Nas duas horas de almoço quando funcionava o serviço de alto falantes que tocava musica e dava noticias das atividades da escola e, noticias advinda do radio ou jornais eram transmitidas nas duas horas de almoço e lazer dos alunos da escola naquele horário. O prefixo musical da programação diária era Paris Belfort. A situação política estava ficando cada vês mais feia e a cada noticia a ser dada vinha com aquele prefixo musical.&lt;br /&gt;O golpe já estava fechado, quando o general Lott resolveu dar um fim na coisa, e outro dia de confusão também na escola, agora era a hora do café da tarde, quando novamente o diretor Paes de Almeida dispensou os alunos recomendando que todos fossem para casa sem parar no caminho. Foi a mesma coisa que dizer fique a vontade. Quando o bonde apinhado de alunos nos bancos e, nos estribos abarrotados de gente deu uma parada no Parque Don Pedro II, aconteceu à desobediência por parte dos alunos. Naquele local tinha um quartel do exercito com os praças fazendo trincheiras. Pronto: Aguçou a curiosidade de todos e o bonde ficou quase vazio. Os praçinhas cavavam o solo gramado fazendo uma valeta formando um circulo. Na verdade uma verdadeira burrice, pois se sabia que nada de mais aconteceria, e estavam estragando um lindo gramado onde a gente jogava bola, feita de crina e algodão na oficina de tapeçaria da escola. O jogo era sempre na hora do almoço ou às quatro horas da tarde onde o jogo só acabava quando estava escurecendo ou quando ela, a bola caia no Rio Tamanduateí.&lt;br /&gt;Os anos 1950 deixaram muita saudade, outros iguais nunca mais.&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#990000;"&gt;A Carta Testamento&lt;br /&gt;"Mais uma vez, as forças e os interesses contra o povo coordenaram-se novamente e se desencadeiam sobre mim. Não me acusam, insultam; não me combatem, caluniam e não me dão direito de defesa. (...) Tenho lutado mês a mês, dia a dia, hora a hora, resistindo a uma pressão constante, incessante, tudo suportando em silêncio, tudo esquecendo, renunciando a mim mesmo, para defender o povo que agora se queda desamparado. Nada mais posso vos dar a não ser meu sangue. Se as aves de rapina querem o sangue de alguém, querem continuar sugando o povo brasileiro, eu ofereço em holocausto a minha vida. (...) Lutei contra a espoliação do Brasil. Lutei contra a espoliação do povo. Tenho lutado de peito aberto. O ódio, as infâmias, a calúnia não abateram meu ânimo. Eu vos dei a minha vida. Agora ofereço a minha morte. Nada receio. Serenamente dou o primeiro passo no caminho da eternidade e saio da vida para entrar na História."&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-8362290511231911969?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/8362290511231911969/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=8362290511231911969&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/8362290511231911969'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/8362290511231911969'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2011/07/getulio-vargas.html' title='Getulio Vargas'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-2XFMVY_Btk4/TjVbpJEhrZI/AAAAAAAAJz0/0MQL0YDMY0U/s72-c/getulio-vargas-%2B1950.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-1004719963346751314</id><published>2011-04-25T15:31:00.008-03:00</published><updated>2011-04-25T23:56:56.844-03:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;O&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;Bixiga de todos&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Autor: &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopaulominhacidade.com.br/historias.asp?ID=0&amp;amp;autor=Mario%20Lopomo"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#006600;"&gt;Mario Lopomo&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Em 23 de junho de 1878, o jornal Província de São Paulo anunciava na sua primeira página: "Vendo por propostas todas as matas dos terrenos do bexiga pertencentes a &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A. J. L. Braga e Companhia". Estava dada a largada para o nascimento do bairro mais emblemático da capital: o Bixiga. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Nessa época a capital já experimentava o crescimento com a chegada dos imigrantes; os italianos que não toparam a aventura ingrata de colher café no interior se interessaram pelos terrenos e aproveitaram os preços baixos - para lá, se mudaram em bando. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Por coincidência, a área era rodeada de Ruas estreitas com 60 palmos de largura e aclives lembrando bem as pequenas aldeias da Itália. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A maioria dos estabelecidos eram italianos calabreses, que logo perceberam na nascente metrópole a falta de mão-de-obra especializada. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;La foram eles: sapateiros, artesãos, padeiros, quitandeiros - e tudo mais que um simples meio de sustento. A partir de 1890, o bairro experimentou uma nova onda de crescimento com chegada de mais imigrantes: portugueses, espanhóis e mais e mais italianos. Isso sem contar os negros recém libertados. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;No início era uma imensa torre de Babel onde ninguém entendia ninguém, mas acabaram se acostumando uns com os outros e a coexistência foi pacífica. Os primeiros registros referentes ao Bixiga são de 1559, e dão conta de uma grande fazenda chamada Sítio do Capão, cujo dono era o português Antônio Pinto (capão é uma porção de mato isolado no meio do campo). Décadas mais tarde o local passou a se chamar Chácara das Jabuticabeiras, devido ao grande número de frutas existente nas imediações. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Já na segunda década do século 18, o local pertencia a Antônio Bexiga. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Ao que parece o proprietário fora vítima da varíola - bexiga era o nome popular da doença e os enfermos eram conhecidos como bexiguentos. Não foi todo mundo que gostou do Bixiga - é bom lembrar que o "e" da palavra Bixiga passou a "i" devido à boa fala popular. Em 1819, um viajante francês chamado Saint Hilaire, percorreu grande parte do Brasil, inclusive São Paulo, e depois publicou um livro a respeito. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Nele escreveu que a única estalagem da cidade era a de um português alcunhado de "Bexiga", e que era imunda - fora então pernoitar na chácara Água Branca, em Pinheiros. Para muitos o bixiga começa na Praça da Bandeira (que era conhecido no começo do século XX, como largo do Piques, devido às inundações, que dificultavam a passagem com o barro que se formava).&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Quando você sobe o morro pela Rua Rocha esta lá em cima, e de lá, você tem uma bela vista da cidade, da Avenida Nove de Julho, da Rua Paim, da Praça 14 Bis, do Vale do Anhangabaú, e de outros rincões que sua vista alcança. Será que foi por isso que o Bixiga é chamado de Bela Vista? O bixiga dos Italianos.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A Bela Vista mais conhecido com o Bixiga, foi o local escolhido por uma grande parte da colônia italiana. E faz muito tempo, Isso desde imigração italiana em que eram acolhidos no Brás, os que não iam para a lavoura e ficavam na capital paulista tinham dois destinos permaneciam no Brás, ou iam para o Bixiga. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;E para lá foram muitos sapateiros, marceneiros padeiros, e tapeceiros, artesões que conservavam o trabalho do artesanato de estilo europeu, que vingou por muitos anos aqui em São Paulo. Era um tempo de uma boa convivência entre os povos esportistas os italianos continuavam suas origens torcendo pelo Palestra Itália, depois Palmeiras, de ouvidos colados no radio depois do macarrão da Mama, acompanhado das porpetas e bracciolas. Depois do jogo com cadeiras na calçada, lá estavam às famílias de italianos e brasileiros e quem de outras nacionalidades estivessem, todos conversando animadamente, com o rádio ligado na Tupi ouvindo com som alto o programa festa na roça apresentado por Lulu Belencazzi um Oriundi.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O Bixiga dos negros&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A comunidade negra era volumosa no bixiga. Era o contraponto dos italianos em termos de futebol, a maioria era corintiana. Quando jogava Palmeiras e Corinthians, era uma festa de vitrolas, cada uma tocando o hino de seus clubes. Era uma festa de xingamentos tudo na base da amizade. Tetsuno, pra cá e peidorreiros para lá. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Depois do jogo sempre tinha alguém de cabeça inchada, e naqueles anos 1950, o Corinthians levava sempre vantagem ficando o periquito anos na fila das derrotas. Mas com toda essa rixa futebolística a convivência entre italianos e brasileiros era boa. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A comunidade negra tinha como a maior bandeira do Bixiga o cordão do Vai Vai, que ao final dos anos 1960, quando o carnaval foi oficializado, virou escola de samba e ganhou muitos títulos de carnavais. Escola de muitos amigos do peito, como a família Galvão. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Do senhor Pedro Galvão. De seus filhos, Getulio, Mario e Pedro (Bombeirinho). De Tobias, e muitos outros.No Bixiga, dois clubes de futebol eram bastante respeitados na várzea paulistana. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-dnhRFia9k78/TbYydQzvypI/AAAAAAAAJtg/DQcpqdUHNzk/s1600/agostinho%2Bdos%2Bsantos.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 90px; FLOAT: left; HEIGHT: 90px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5599718664991394450" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-dnhRFia9k78/TbYydQzvypI/AAAAAAAAJtg/DQcpqdUHNzk/s320/agostinho%2Bdos%2Bsantos.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;O Boca Juniors, que tinha como jogador o cantor Agostinho dos Santos, e por causa de uma cisão nasceu o Aristocrata Clube. Um clube somente magnífico clube somente de negros e com uma estrutura de fazer inveja. Era um clube que mostrava o desenvolvimento da raça negra. Vários doutores entre eles juises, desembargadores e advogados, estavam sempre onde o clube ia jogar. Gente alegre e educada. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Onde a batucada era o refrão que fazia todos gingar. Tornou-se um clube tão bem administrado que não demorou muito adquiriram um belo clube de campo em Parelheiros, eu mesmo testemunhei quando o clube de veteranos que eu acompanhava foi lá jogar. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Dava gosto ir até o Aristocrata éramos recebidos por gente muito educada. Mais uma vês recordo as vezes que ia lá quando garoto e jovem. Subindo a Rua Rocha ainda de terra com barro ou poeira chegando La em cima se tinha uma bela vista da cidade, da Avenida Nove de Julho. E de outros rincões que sua vista alcança. Será que foi por isso que o Bixiga é chamado de bela vista?Seja lá como for o Bixiga é um bairro que todos conhecem se não lá tiveram, pelo menos de ouvir falar, através do cinema ou da televisão, o Bixiga sempre esteve à vista de todos, graças a uma boa mídia que lhe foi dado. O bixiga sempre teve seus divulgadores, divulgadores. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-Eq1pDwaac-o/TbYxXNxknxI/AAAAAAAAJtY/1tm2_8K7Tn8/s1600/MAZZAROPI.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 96px; FLOAT: left; HEIGHT: 160px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5599717461586124562" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Eq1pDwaac-o/TbYxXNxknxI/AAAAAAAAJtY/1tm2_8K7Tn8/s320/MAZZAROPI.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Era lá que Amacio Mazzaropi gostava de fazer seus filmes. A carrocinha, o Corintiano, por exemplo, foram rodados lá, os filmes mostravam ruelas e cortiços que o era uma coisa muito no inicio da década de 1950. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Adoniram Barbosa também enalteceu o Bixiga com a musica “samba do Bixiga”. Foi lá que nasceu o Cantor Agostinho dos Santos. Mais precisamente na Rua Santo Antonio. Onde viveu até sua morte ocorrida a 11 de julho de 1973, devido a um acidente de avião nas proximidades do aeroporto de Orly, em Paris (França). &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Agostinho gostava de jogar futebol. Não jogava tão bem quanto cantava. Mas mesmo assim envergou as camisas do Boca Juniors e Aristocrata Clube. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;.........................................................................................Armandinho do Bixiga&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 218px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5599592366855493074" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-1SfBPPn16jI/TbW_lvlpFdI/AAAAAAAAJtI/3KuAp0qCCQI/s320/Armando%2BPuglisi%2B-armandinho.1972.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Mas quem mais amou e divulgou o Bixiga foi Armando Puglisi. (&lt;span style="font-size:85%;"&gt;O Armandinho do bixiga)&lt;/span&gt;. Que muito cedo nos deixou. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Armandinho amava o Bixiga como ninguém, ele foi o pioneiro do que hoje se chamam agentes culturais. O Bairro que nasceu como não podia deixar de ser, no mais significativo dos bairros culturais de São Paulo: o Bixiga. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Descendente de italianos Armandinho nasceu com ajuda de parteira em 1931, em uma casa na Rua dos Ingleses. Cresceu, brincou, estudou, trabalhou, fez amigos, casou, sambou, e agitou, o bairro como poucos para não dizer o único, sempre amando o bairro do Bixiga. Criou o Museu do Bixiga, criou também o museu do óculos que tinha seu local na Rua dos Ingleses, reunindo peças do cotidiano da vida do bairro, e participou de todos os movimentos para elevar o nome do lugar, que nasceu e amou por toda sua vida, inclusive assíduo freqüentador do Bloco dos Esfarrapados, e da Vai-Vai. Armandinho foi o que inventou em fazer um bolo do tamanho do ano de aniversario da cidade de São Paulo.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-1004719963346751314?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/1004719963346751314/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=1004719963346751314&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/1004719963346751314'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/1004719963346751314'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2011/04/o-bixiga-de-todos.html' title=''/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-dnhRFia9k78/TbYydQzvypI/AAAAAAAAJtg/DQcpqdUHNzk/s72-c/agostinho%2Bdos%2Bsantos.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-3959566266144800054</id><published>2011-04-05T07:35:00.007-03:00</published><updated>2011-04-05T09:41:41.652-03:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;a title="Permanent Link to A Tragédia do Cine Oberdan" href="http://www.saopauloantiga.com.br/a-tragedia-do-cine-oberdan/"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:180%;"&gt;A Tragédia do Cine Oberdan&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Atenção: Algumas imagens ao decorrer deste artigo poderão ser fortes para pessoas mais sensíveis a imagens de mortos, este material também não é recomendado a crianças. Inaugurado em 1927, o Cine Oberdan foi projetado para ser majestoso desde sua concepção, um prédio magnífico na rua Firmino Whitaker, no então efervescente bairro do Brás. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/fachada_1940.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O Cine Teatro Oberdan em 1940 (clique para ampliar). &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 272px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592050033158410578" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-6T0hOpduJx0/TZrz4JCeUVI/AAAAAAAAJlo/bTtoiehAaEo/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B1.jpg" /&gt;Elegante e imponente, o Oberdan era um empreendimento da Sociedade Italiana Leale Oberdan e posteriormente foi vendido para a Empresa Teatral Paulista. O Oberdan foi um cinema que impressionava pelo luxo em suas escadarias, na sala de exibição, no hall e principalmente em sua fachada. No seu interior, o teto era decorado com azulejos portugueses, haviam estátuas decorando o hall e sua cúpula era muito semelhante a do nosso Teatro Municipal. O nome da sala, é uma homenagem ao anarquista italiano Guglielmo Oberdan, cujo busto ainda é encontrado na fachada lateral do velho cinema. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/guglielmo_oberdan.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Rosto de Gugliemo Oberdan, mártir da unificação italiana, na fachada do cinema&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592050031940569810" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-RHZkM-AcOt8/TZrz4EgHitI/AAAAAAAAJlw/XwJWjuHgwIk/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B2%2B.jpg" /&gt;O que os proprietários do cinema não poderiam imaginar é que 11 anos depois de sua inauguração a sala seria palco da maior tragédia infantil de São Paulo, e que seria palco de mudanças nas regulamentações das salas de cinema de São Paulo, a Tragédia do Cine Oberdan. A matinê do dia 10 de abril de 1938 não exibia um filme de terror, mas as cenas que foram vistas naquela tarde dentro do cinema, com certeza serviriam de roteiro para os típicos filmes-catástrofes. A sessão estava lotada, boa parte por crianças, e na tela era exibido o filme “Criminosos do Ar”. Já estava quase no final do filme, quando uma cena mostra dois aviões chocando-se no ar. Foi neste momento que alguém na plateia gritou “FOGO!”, provavelmente em alusão ao filme e que foi o estopim para que iniciasse uma correria desesperada para fugir da sala (* esta é a versão oficiosa, veja a versão da polícia para o incidente logo abaixo). A correria e o pânico tomou conta da enorme sala de cinema, que comportava 1600 pessoas. Apesar da sala ser assim grande, suas saídas não eram pensadas para situações de pânico e as saídas rumo ao hall se davam por duas estreitas escadarias. Não demorou para que crianças desesperadas fossem correndo para estas escadas, juntamente com adultos. Nesta hora, não houve cavalheirismo e nem gentilezas, foi um salve-se quem puder frenético. E o que aconteceu em poucos minutos foi um massacre ocasionado pelo pânico. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/croquis2.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Planta do Oberdan, o nome das ruas não correspondem aos atuais &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 298px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592050038133472706" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/--FudIham5ms/TZrz4bknvcI/AAAAAAAAJl4/CTKRRpKHS78/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B3%2B.jpg" /&gt;Até que percebessem que o alarme era falso, foram momentos de total loucura. Crianças se atiravam pelas escadarias tentando fugir do suposto fogo, mas eram ultrapassados por adultos que, mais fortes, tomavam a dianteira. Sapatos, chapéus, carteiras, tudo era deixado para trás. Quando o socorro chegou ao local, a cena encontrada na porta do cinema era de um horror inimaginável. Inúmeras pessoas feridas pelo chão, muito sangue e um amontoado de cadáveres de crianças que não conseguiram correr e foram pisoteadas.&lt;/p&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 298px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592050042588099266" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-nEdDzo5NtKk/TZrz4sKr8sI/AAAAAAAAJmA/55aQME-TDuc/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B4%2B.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Nas estreitas escadarias, pertences foram deixados para trás. Brasiliense Carneiro, o chefe da polícia na época, foi imediatamente ao local e tratou de providenciar a remoção dos feridos para a Santa Casa de São Paulo, na região central. Algumas crianças ainda foram levadas com vida, mas acabaram por falecer no hospital. O impacto à tragédia foi tão grande que despertou reações por toda a cidade, do governador a populares. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/policiatecnica.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592050039789825602" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-mkxD6Jy8hVU/TZrz4hvhrkI/AAAAAAAAJmI/0BXVkUP-rrs/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B5%2B.jpg" /&gt;Protocolo de comunicação telefônica com detalhes do ocorrido (clique para ampliar). Imediatamente após a tragédia, o cinema foi interditado e a polícia iniciou uma grande perícia no local aproveitando para interrogar alguns dos sobreviventes. Foi aqui que apurou-se um outro fato que talvez tenha levado ao pânico e aos gritos de “fogo!”. A verdadeira versão para a tragédia: Sempre que se pesquisa sobre a trágico acontecimento do Cine Oberdan, a razão do grito de fogo e o pânico que desencadeou-se em seguida sempre é atribuída à cena do filme onde há o choque de aviões no ar. Esta versão, no entanto, é equivocada. A polícia conseguiu apurar os fatos com rigor e descobriu que tudo começou devido a uma diarreia. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/banheiro.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O banheiro do cinema, onde tudo começou &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592051174503095090" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-5xfY9LHXkM8/TZr06k4QGzI/AAAAAAAAJmQ/OkYNHwSTEEc/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B6%2B.jpg" /&gt;&lt;span style="color:#660000;"&gt;Um garoto estava passando muito mal e precisa ir urgente ao banheiro, mas o lanterninha não aparecia. Ele teria começado a ficar tenso porque no final da exibição todos vão ao banheiro e o mesmo fica com grande fila&lt;/span&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#660000;"&gt;.&lt;/span&gt; &lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;em&gt;Cansado de esperar, ele decidiu aproveitar os minutos finais e se dirigiu até o sanitário, mas não chegou a tempo fazendo parte de suas necessidades pelo caminho. Ao chegar no banheiro, encontrou outra surpresa: as luzes estavam desligadas&lt;/em&gt;. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;Foi ai que o garoto teve a ideia de pegar um fósforo e colocar fogo em um punhado de jornais para poder enxergar o que estava fazendo, deixando a porta do banheiro entreaberta para também pegar um pouco da luz da tela.&lt;/span&gt; Teria sido neste momento que alguém viu as chamas pela porta do banheiro e gritou “fogo”. No banheiro, a perícia realmente encontrou os jornais queimados e a bermuda do menino que serviu para a conclusão do caso. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/evidencia.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;As evidências encontradas no banheiro &lt;/p&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#660000;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 257px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592051179340141282" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-EOOiOkVKhBk/TZr0625fkuI/AAAAAAAAJmY/_0Do2taf7uU/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B7%2B.jpg" /&gt;Famílias destruídas: &lt;/span&gt;O trágico acontecimento destruiu inúmeras famílias. Muitos pais perderam um filho, e houve até quem perdesse dois. As mortes que mais chocaram foram a dos irmãos Pricolli (de 12 e 8 anos) e do menino Enrico Mandorino, cuja morte sua mãe sentiu-se culpada vivendo enlutada até morrer no início dos anos 1980. Em entrevista décadas atrás, sua mãe contou que o jovem Mandorino queria naquela tarde ir ao jóquei, que na época ficava no bairro da Mooca. Ela achou perigoso e deu a ordem que fosse divertir-se no cinema, ele não voltaria mais.&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 372px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592051844031930962" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-pVsrnqaJcs0/TZr1hjEXYlI/AAAAAAAAJnQ/3umR8OwyHg0/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B14.jpg" /&gt; Na tragédia do Cine Oberdan morreram 31 pessoas. Destas, 30 eram crianças. A única pessoa adulta a falecer no terrível incidente do Brás foi uma mulher chamada Maria Pereira. A história da morte desta mulher é um caso de uma mãe que instintivamente fez de tudo para salvar um filho da morte. Ela estava no cinema junto de sua pequena filha de colo, chamada Joanna. Quando começou a correria ela também tentou fugir mas foi derrubada próxima das escadarias do cinema. Para que sua filha ainda bebê não morresse esmagada ela ficou curvada no chão protegendo sua filha sob seu corpo. Maria Pereira, mãe de sete filhos, morreu esmagada, mas conseguiu salvar a pequena “Joaninha”. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/joaninha.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A pequena Joaninha, mãe deu a vida para salvá-la &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 303px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592051184353961026" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-PeaHYkTwGtA/TZr07Jk4ZEI/AAAAAAAAJmg/OjWFkGJAc2I/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B8%2B.jpg" /&gt;Como o fato deu-se numa matinê, muitas das crianças que morreram eram das vizinhanças. Era rápido e fácil chegar ao cinema, veja abaixo a relação dos mortos do Oberdan e onde eles moravam: Francisco Trento (13 anos) – Endereço: rua Claudino Pinto, 167 Walter Pricoli (12 anos) e Pedro Pricoli (8 anos) – rua Maria Joaquina, 90 Nelson Paulo de Souza (10 anos) – rua Oriente,599 Waltova Gonçalves (17 anos) – rua Carlos de Campos, 82 Apparecido Bertolato (15 anos) – rua Müller ,23 Waldermar Silva (11 anos) – rua Oriente, 567 Maria Pereira (45 anos) – Residia em Guarulhos Armando Vavá (8 anos) – rua Coronel Cintra, 67 Rubens (14 anos) – rua Coimbra, 43-B Mario da Conceição (16 anos) – rua Coimbra, 39 Ferdinando Machado (14 anos) – rua Coronel Machado, 105 Joaquim de Souza (13 anos) – rua Ricardo Gonçalves, 70 Salvador Aurungo (11 anos) – rua Visconde de Parnaíba 1993 Waldomiro Lima (12 anos) – rua Itaquera, 8 Nicolau (12 anos) – rua Almeida Lima, 171 Jayme (10 anos) – rua Rio Bonito, 22 José (14 anos) – avenida Celso Garcia, 1130 Antonio (10 anos) – rua Barão de Ladário, 270 Plácidio (9 anos) – rua Claudino Pinto, 167 Orlando (11 anos) – rua Rio Bonito, 58 Miguel (12 anos) – Travessa Particular, 12 Armando Alegre (15 anos) – rua Oriente, 31 Miguel Garcia (13 anos) – rua Durvalina, 6 José Moreno (11 anos) – rua Santa Rita, 382 Adelino Fontes (15 anos) – residia no bairro de Itaquera João Fontes (sem idade declarada) – residência desconhecida Antonio Bonifacio (13 anos) – rua Maria Carlota, 6 Milton Casale (12 anos) – rua Celso Garcia, 221 – casa 10 Enrico Mandorino - Dados desconhecidos &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#660000;"&gt;O Funeral: &lt;/span&gt;Todos os corpos foram levados para o necrotério do Cemitério do Araçá, onde passaram por perícia. À medida que foram sendo liberados os corpos constatou-se que muitos dos pais não estavam preparados para enterrar seus filhos. Foi ai que o poder público decidiu por um enterro coletivo e todas as vítimas fatais foram sepultadas em uma cerimônia única em uma área do Cemitério do Brás (Quarta Parada). &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/necroteriodoaraca.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Uma mãe vai ao necrotério reconhecer o corpo de seu filho Neste dia, de grande comoção, a Associação Comercial de São Paulo, a Federação das Indústrias do Estado de São Paulo e o Sindicato dos Empregados das Indústrias entraram em acordo e praticamente a cidade parou para que todos acompanhassem o funeral. Segundo o relato de jornais da época foi uma multidão gigantesca. O Cinema: Apesar do triste incidente, o Cine Oberdan ainda continuou em atividade por muitos e muitos anos, encerrando suas atividades no final dos anos 1960. O prédio ficou fechado por alguns anos até que em meados nos anos 1970 foi transformado em uma loja da Zêlo. Eles mantém o prédio preservado até os dias de hoje. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/oberdan_2010.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O Cine Oberdan em 2010, local permanece preservado. Uma tragédia como esta provocou mudanças nas leis municipais relacionadas aos cinemas. Até o incidente, as travas das portas das salas de cinema eram muitas vezes pelo lado de fora, sendo que não era raro encontrá-las trancadas durante o filme para que impedir que algum malandro entrasse sem pagar. A lei exigiu que não se trancasse mais as portas e que as travas eventuais fossem pelo lado de dentro. Também aumentou-se o rigor quanto a segurança do público e a iluminação de corredores, mas para o Oberdan e seus 31 mortos isso veio tarde demais. Veja outras fotos da tragédia (clique para ampliar):Atenção: Algumas cenas são muito fortes, não recomendado para pessoas sensíveis e crianças. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/01_folhadanoite.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Jornal Folha da Noite dá destaque à tragédia. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/02_interiordocinema.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 259px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592051835361796210" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-hWwoZpC5k64/TZr1hCxPoHI/AAAAAAAAJm4/RmgJIWZUeT8/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B11%2B.jpg" /&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Raríssima vista interna do cinema (1938). &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/03_oberdan1983.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592051840226157906" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-yCX7KR7CQWg/TZr1hU4_5VI/AAAAAAAAJnA/NEeCbuTGezU/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B12%2B.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 308px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592051183929598578" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-PJBq9LoIMsU/TZr07H_tInI/AAAAAAAAJmo/ITJqq0hZnnI/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B9%2B.jpg" /&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O Cine Oberdan em 1983, já como loja Zêlo. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/04_cadaveres1.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592051188427682786" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-H6ysCvMZrfA/TZr07YwIc-I/AAAAAAAAJmw/B_e1OZ0oPCE/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B10%2B.jpg" /&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Alguns dos corpos de crianças que faleceram no Oberdan. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/04_cadaveres3.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 237px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592051849985306178" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-7CDK6lheQGY/TZr1h5PwrkI/AAAAAAAAJnY/zFpybU-K-Hg/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B15.jpg" /&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Corpos aguardam reconhecimento no necrotério do Araçá. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/04_cadaveres4.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 302px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592052288499822322" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-LZZD1Msy3CM/TZr17a1xLvI/AAAAAAAAJng/ysIC1dWS6dg/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B16.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Pai beija corpo de filho morto no Cine Oberdan. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/04_cadaveres5.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 287px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592052288481221842" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-nJWYpLN76ac/TZr17axVXNI/AAAAAAAAJno/aVr9NLRyWYk/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B17.jpg" /&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Ao reconhecer os corpos familiares se desesperam. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.saopauloantiga.com.br/wp-content/uploads/2011/01/04_cadaveres6.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 274px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592052295668316450" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-5UHUhDCS118/TZr171i3uSI/AAAAAAAAJnw/UHNI-x6qs8M/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B18.jpg" /&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Garota chora ao lado do corpo de seu irmão.&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 390px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592052295072138850" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-BH8AdNb0sNE/TZr17zUuxmI/AAAAAAAAJn4/gEyNpL4z-uc/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B19.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-E7rwGT2Xzz4/TZr1hqCsYTI/AAAAAAAAJnI/7P5mMNbcc84/s1600/Cine%2BOberdan%2B-%2B13.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 273px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592051845903966514" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-E7rwGT2Xzz4/TZr1hqCsYTI/AAAAAAAAJnI/7P5mMNbcc84/s400/Cine%2BOberdan%2B-%2B13.jpg" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Por: &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Posts de Douglas Nascimento" href="http://www.saopauloantiga.com.br/author/rurikmac/"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Douglas Nascimento&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt; em 12/01/2011&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-3959566266144800054?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/3959566266144800054/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=3959566266144800054&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/3959566266144800054'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/3959566266144800054'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2011/04/tragedia-do-cine-oberdan-atencao.html' title=''/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-6T0hOpduJx0/TZrz4JCeUVI/AAAAAAAAJlo/bTtoiehAaEo/s72-c/Cine%2BOberdan%2B-%2B1.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-3274462255744645135</id><published>2011-03-23T09:13:00.005-03:00</published><updated>2011-03-23T09:51:56.852-03:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:180%;color:#000099;"&gt;Ruth Correia Leite Cardoso&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-MKJUt9zujTM/TYnpAVSpA9I/AAAAAAAAJhI/niADjicOTH4/s1600/Ruth%2BCardoso.%2B3%2B-.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 275px; FLOAT: left; HEIGHT: 183px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5587253004654412754" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-MKJUt9zujTM/TYnpAVSpA9I/AAAAAAAAJhI/niADjicOTH4/s400/Ruth%2BCardoso.%2B3%2B-.jpg" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Ou simplesmente Ruth Cardoso nasceu na cidade de Araraquara estado de São Paulo, em 19 de setembro de 1930. Doutora em antropologia pela Faculdade de Filosofia, Letras e Ciências Humanas da Universidade de São Paulo, Ruth Corrêa Leite Cardoso foi pioneira no reconhecimento da emergência, na década de 1970, dos movimentos sociais que abrigavam minorias por questões de gênero, étnico-raciais ou de orientação sexual. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O trabalho da antropóloga pôs em pauta a pesquisa sobre esses movimentos no meio acadêmico brasileiro.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Ruth Cardoso formou-se pela USP em 1952. Lá desenvolveu a fase inicial de sua carreira acadêmica, foi lá que conheceu Fernando Henrique Cardoso, com quem se casou em 1953. Seis anos depois concluiu o mestrado e, em 1972, o doutorado, com a tese "Estrutura Familiar e Mobilidade Social: Estudo dos Japoneses no Estado de São Paulo". Sua vida universitária foi interrompida pelo golpe militar de 1964, que levou o casal ao exílio no Chile e na França.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Durante o exílio e depois dele, Ruth Cardoso atuou em instituições como Faculdade Latino-americana de Ciências Sociais (Flacso/Unesco), Universidade do Chile (Santiago do Chile), Maison des Sciences de L'Homme (Paris), Universidade de Berkeley (Califórnia) e Universidade de Columbia (Nova York). Foi também professora da Universidade de São Paulo e diretora do Cebrap (Centro Brasileiro de Análise e Planejamento).&lt;br /&gt;Comunidade Solidária&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Ruth_Cardoso.JPG"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-Hu0EtdGdqW4/TYnpT1aTanI/AAAAAAAAJhQ/2_d2GsoIyY4/s1600/Ruth_Cardoso-%2B2-.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 250px; FLOAT: left; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5587253339694000754" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-Hu0EtdGdqW4/TYnpT1aTanI/AAAAAAAAJhQ/2_d2GsoIyY4/s400/Ruth_Cardoso-%2B2-.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Com a vitoria de Fernando Henrique para presidente se tornou a primeira dama do pais, titulo que ela fazia questão de ignorar. Nos oito anos em que esteve no poder ao lado do marido, dona Ruth - como passou a ser chamada - decretou o fim da LBA (Legião Brasileira de Assistência), entidade assistencialista, tradicionalmente presidida por primeiras-damas (título de que ela não gostava e preferia não assumir), chegou a não aceitar a intromissão de uma estilista que queria confeccionar seus vestidos. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Como resposta a estilista ouviu dela que preferia ficar com seu tailleur normal que ela adorava usar. Foi a primeira dama mais simples e adorada pelo povo.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Fundou e presidiu o Comunidade Solidária, que tinha como foco o fortalecimento da sociedade civil. Para garantir a continuidade dos programas gerados nessa entidade, criou a organização não-governamental Comunitas, em que permaneceu atuante até o fim da vida.Entre seus cargos de destaque, presidiu o conselho assessor do BID (Banco Interamericano de Desenvolvimento) sobre Mulher e Desenvolvimento, foi membro da junta diretiva da UN Foundation e da Comissão da OIT (Organização Internacional do Trabalho) sobre as Dimensões Sociais da Globalização e da Comissão sobre a Globalização.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Feminista declarada, a favor do aborto (que considerava uma liberdade feminina), apaixonada pela cozinha e, a princípio, contrária à carreira política de FHC (com quem não se mudou para Brasília quando ele trocou a universidade pela política em 1982), Ruth Cardoso defendia firmemente seu direto à privacidade. Considerava que dar publicidade a sua vida pessoal ou familiar era "misturar o público e o privado".&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Doutora Ruth (&lt;/strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#660000;"&gt;como gostava de dizer seu marido&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;strong&gt;) morreu de um infarto fulminante, no dia 24 de junho de 2008, aos setenta e sete anos de idade em sua residência, pouco depois de receber alta do hospital onde fora submetida a um cateterismo, dois dias antes.&lt;/strong&gt; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 143px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5587251504963241314" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-KdbgeAipPLc/TYnnpCgZxWI/AAAAAAAAJg4/yKxxGHygM_8/s200/RUTH%2BCARDOSO-VELORIO.jpg" /&gt;Ela conviveu com problemas cardíacos nos últimos dez anos de vida e já havia passado por duas cirurgias para a implantação de "stents" (próteses metálicas colocadas no interior das artérias coronarianas para a desobstrução do fluxo sangüíneo).&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-3274462255744645135?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/3274462255744645135/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=3274462255744645135&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/3274462255744645135'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/3274462255744645135'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2011/03/ruth-cardoso-ruth-cardoso-nasceu-na.html' title=''/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-MKJUt9zujTM/TYnpAVSpA9I/AAAAAAAAJhI/niADjicOTH4/s72-c/Ruth%2BCardoso.%2B3%2B-.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-3267557440984955924</id><published>2011-03-16T16:05:00.010-03:00</published><updated>2011-03-17T10:22:54.496-03:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;em&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#006600;"&gt;Eleição para presidente 1950&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#006600;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-ymqzay_4VaI/TYEPpW8R0HI/AAAAAAAAJbQ/UI7zt4wcDfU/s1600/A%2Bdutra.jpg"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 199px; FLOAT: left; HEIGHT: 253px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584762216123584626" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-ymqzay_4VaI/TYEPpW8R0HI/AAAAAAAAJbQ/UI7zt4wcDfU/s400/A%2Bdutra.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;O governo do presidente Eurico Gaspar Dutra esta chegando ao fim e o Brasil vai para sua segunda eleição livre. Após o rotundo fracasso do futebol brasileiro na copa do mundo realizado no Brasil. Os políticos vinham para a eleição em baixa, sob a acusação de culpados pela derrota do futebol por ficar até altas horas da madrugada pegando autógrafos e sendo fotografados com os “campeões do mundo”. Seriam subsídios valiosos para as campanhas políticas. Mas deu tudo errado. Então cada qual tinha que mostrar serviço de sua área a política.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;Quase dois anos depois de sua deposição Getulio Vargas quebrou o silencio. Procurado pelo repórter Murilo Antunes Alves da Radio Record, em sua fazenda em Itu, (RS) as vésperas de mais um 1.o de maio, depois de muita insistência do repórter, mandava uma mensagem aos trabalhadores do Brasil. “Que vos posso dizer senão que as leis sociais não foram revogadas, mas não estão sendo rigorosamente aplicadas ? (...) É preciso apenas viver para poder esperar. Venho trabalhadores, trazer-vos, com minha vos, a presença do ausente, porque senti em vossos corações a ausência dos presentes” .&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-k4AVRkQkg2I/TYEtI9C8-HI/AAAAAAAAJco/wwzcuJA6jcE/s1600/getulio-estado%2Bnovo.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 123px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584794644765276274" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-k4AVRkQkg2I/TYEtI9C8-HI/AAAAAAAAJco/wwzcuJA6jcE/s200/getulio-estado%2Bnovo.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Era mais do que certo que Getulio Vargas seria candidato a presidente da Republica na eleição de 3 de Outubro de 1950. A política começou a fervilhar mesmo foi no inicio de segundo semestre, passado as emoções do futebol. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;A televisão ainda não tinha sido inaugurada. (seria em outubro daquele mesmo ano). Na radio tupi por exemplo, Manoel de Nóbrega e Aloísio Silva Araújo, faziam criticas ao governo com aquele humor satírico, muito próprio do texto de Nóbrega, no programa cadeira de barbeiro. Jornais e revistas por sua, vês mostravam as obras de seus cartunistas. &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Quando se falava na volta de Getulio seus opositores se lembravam da censura a que eram submetidas textos de jornais, revista e teatro e de musicas. Tudo tinha que passar pelo DIP. (departamento de imprensa e propaganda) tinha gente que se lembrava do corte que feito a uma letra da musica de Ataulfo Alves e Wilson Batista, cujo titulo era O BONDE SÃO JANUARIO, considerada uma exaltação a malandragem. A letra desta musica dizia: QUEM TRABALHA È QUEM TEM RAZÃO, EU DIGO E NÃO TENHO, O BONDE SÃO JANUARIO CARREGA SEMPRE UM OTARIO. Segundo ficou-se sabendo, a letra teve que ser mudada para, O BONDE SÃO JANUARIO CARREGA SEMPRE UM OPERARIO. &lt;/div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 185px; DISPLAY: block; HEIGHT: 272px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584770692356939810" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-gXgRDZPnCDo/TYEXWvXyoCI/AAAAAAAAJb4/kWvJfc6RMTM/s400/Getulio%2Bmaestro.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;Mas quem se vingou mesmo do Getulio, foi o compositor Nàssara, que logo depois da queda de Getulio em 1945. Compôs uma musica em que a letra dizia isto: EU ASSISTI DE CAMAROTE, O SEU FRACASSO, PALHAÇO! PALHAÇO! Tinha também os artistas palacianos, cantoras e vedetes do teatro rebolado, e para eles, Roberto Martins e Frasão, compunham a marchinha carnavalesca. E O CORDÃO DOS PUXA SACOS, CADA VEZ AUMENTA MAIS. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;&lt;strong&gt;.........................................Grupo denominado de Queremistas, pedindo a volta&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 265px; DISPLAY: block; HEIGHT: 190px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584765420453772722" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-h3qqgE_OoTs/TYESj4AIPbI/AAAAAAAAJbw/-ErbJY5SfU8/s400/getulio-queremistas.jpg" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;Em 15 de junho, Ademar de Barros lança a candidatura de Getulio Vargas à presidência da republica. Mas como o povo estava com sua atenção voltada para a copa do mundo de futebol, realizada aqui no Brasil, não houve muita repercussão. Mas mesmo assim, depois de um discurso inflamado, estava firmado o acordo PTB/PSP, neste acordo Ademar impunha a candidatura de Café Filho para vice-presidente, o que foi confirmado.&lt;br /&gt;Aos poucos o povo ficava sabendo quais era os candidatos a presidente da republica e também de governadores, deputados e senadores. O povo já tinha perdido o medo de discutir política como no tempo da ditadura em que “espiões” levavam recados aos órgãos de repressão. Em agosto, a candidatura de Getulio Vargas era registrada no TSE (tribunal superior eleitoral) e ate as vésperas da eleição Getulio pronunciaria 65 discursos em diferentes cidades. As discussões começavam a ficar, acaloradas. Meu pai e minha mãe eram Getulistas roxos. Todos os vizinhos ali da redondeza onde eu morava (Itaim bibi) também eram Getulistas, todos trabalhadores de classe media baixa.&lt;br /&gt;Somente seu Fiori o sapateiro (autônomo) da rua do porto, e que não era muito afeito à política, talvez pelo fato da mulher dele a dona Carmem, andar sempre bem vestida, o pessoal confundia ela com burguesa, portanto adeptos da UDN.&lt;br /&gt;A dona Elvira a mais fanática de todos e que era chamada de “Maria vai com as outras”, uma hora dizia uma coisa, posteriormente ao contrario. Na Rua onde morávamos ela se dizia Getulista. Quando estava na igreja Santa Terezinha no meio das carolas dizia que era adepta da UDN. &lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;................................Um bom candidato não pode se esquecer das crianças, Getulio se lembrou disso&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 270px; DISPLAY: block; HEIGHT: 186px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584765422254012530" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-TM6Iw_q9Awg/TYESj-tVuHI/AAAAAAAAJbo/eiCW2M8ThCw/s400/getulio%2Bcrian%25C3%25A7as.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Agora, quem era da UDN mesmo, era a família Cunha, seu Alfredo e Dona Palmira, professores do grupo escolar Aristides de Castro, considerados caixa alta em termos de salários. Seus filhos Geraldo Cunha, radio-ator das novelas da radio São Paulo, Tite seminarista que largou a batina às vésperas de ser padre, para se tornar advogado, e a Rosinha eram todos adeptos da UDN. Seu Alfredo ficava injuriado em ver o grande numero de pessoas que diziam votar em Getulio, estava ele sempre nas redondezas discutindo política, que rendo meter na cabeça dos outros a não votar em Getulio. Para ele o Brigadeiro Eduardo Gomes era o mais serio de todos e não era ladrão. É uma pena a falta de consciência política do nosso povo. Acabamos de sair de uma ditadura brava, onde não se podia falar nada. Seu Antonio marido de dona Laura dizia que com ele ninguém mexeu. É só não se meter com política que não acontece nada com a gente, dizia ele. Já meu pai dizia que Getulio foi quem tirou o trabalhador da escravidão, deu a carteira de trabalho exigiu que fossemos registrado, nos deu os sindicatos onde temos a quem recorrer quando o patrão quer nos esbulhar. Ele também deu direitos a mulher disse dona Elza. Se não fosse ele nos não votaríamos até hoje.&lt;br /&gt;Mas seu Alfredo tinha seus argumentos: Para ele havia o perigo de outra ditadura, Não podemos também esquecer as maldades que foi feito por ele e sua camarilha se aproveitando da Guerra. Das torturas a quem era de origem Italiana, Japonesa e Alemã. Getulio pessoalmente participava dessas barbaridades queimando os seios das mulheres com a brasa do charuto. Sem contar com a ordem que deu a Filinto Muller em extraditar Olga Benario para se vingar de Luiz Carlos Prestes. Isso vocês não vê?&lt;br /&gt;O jornalista Carlos Lacerda, colocava na primeira pagina do seu jornal Tribuna da Imprensa algumas ameaças, no dia 1 de junho de 1950. “O senhor Getulio Vargas, senador. Não deve ser candidato à presidência.” Candidato não deve ser eleito. Eleito, não deve tomar posse. Empossado, devemos recorrer à revolução para impedi-lo de governar”. A essa altura a campanha já estava pegando fogo. Perto da minha casa na rua da ponte (hoje, rua Clodomiro Amazonas) no bairro do Itaim bibi, tinha um comitê político do PTB, com alto falante no bico do telhado de duas águas. que ficava o dia inteiro tocando a musica de campanha do Getulio. “PRESIDENTE GETULIO, ADEMAR SENADOR, E LUCAS GARCES, PRA GOVERNADOR, È PTB È PSP, OS DOIS ESTANDO JUNTOS NOS VAMOS, VENCER”. Enchia o saco ter que ouvir isso o dia inteiro. Mais à frente na esquina da rua Iaiá, (nome que se mantém até hoje) tinha um sobrado em que sua lateral foi aproveitada para fazer uma tela de cinema, onde o comitê do PTB, exibia filmes para o povão, sempre aos sábados à noite. O primeiro filme a ser apresentado foi o CONDE DE &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;MONTE CRISTO, como trailer.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#330000;"&gt;....................................................Getulio arrastava multidões em seus comicios&lt;/span&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 232px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584777154819657010" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-PM8T7exkLWU/TYEdO56-DTI/AAAAAAAAJcQ/GvoFzHApD5k/s400/getulio-vargas-%2B1950.jpg" /&gt;Era exibido filme de reportagens sobre as atividades de Getulio. Como sua estada em Natal (RN) ao lado do presidente dos estados unidos Franklin Roosevelt, assinando a escritura do terreno para a construção da base militar dos Estados Unidos.&lt;br /&gt;Alem da campanha para presidente, tinha também para governador. O governador Ademar de Barros, apoiava o professor Lucas Nogueira Garcez, e era candidato a senador por São Paulo. Estando na chapa de Getulio, Garcez era tido como barbada. Porem correndo por fora, vinha Hugo Borgui, e sua candidatura crescia a olhos vistos. Borgui se dizia o legitimo representante do trabalhador, sua marchinha de campanha, era assim.&lt;br /&gt;DEIXA PASSAR O TRABALHADOR, DEIXA O TRABALHADOR PASSAR, O SENHOR, O SENHOR, QUE NÃO TRABALHA, SÒ ATRAPALHA, SO ATRAPALHA. SOU MARMITEIRO E NÃO POSO ME ATRASAR, SAI DA FRENTE, SAI DA FRENTE BALTAZAR, QUE ÈSSA SOPA, VAI SE ACABAR, VAI, VAI.&lt;br /&gt;Aquela conversa de Zé Marmiteiro, estava cada vês mais na boca do povo, e essa popularidade que Hugo Bhorgui vinha conseguindo, já estava incomodando Ademar. Numa Sexta feira, Garcez foi para o interior fazer um comício, de campanha, e seu avião ficou desaparecido. A falta de noticias, preocupou seu partido e Ademar tomou todas as providencias, para a localização do avião possivelmente com seus ocupantes vivos. Amanheceu o Sábado, e nada de noticias, a tensão ia ficando cada mais forte, e nas hostes do PSP, seus membros não queriam nem pensar em uma possível tragédia. Uma hipótese dessa a vitória do partido iria para o brejo. Logo depois do almoço o Nacarelli,um pintor de paredes que morava nas proximidades, ao passar em frente nossa casa, viu meu pai no portão, e foi logo falando. Seu Ângelo. acho que o Garcez se fodeu. Meu pai emendou logo a seguir. Que nada Naca, isso ai è uma armação desse vagabundo do Ademar, è pura encenação política. Ele esta vendo que seu afilhado político pode perder a eleição, inventou esse papo.&lt;br /&gt;-- O senhor não gosta mesmo do Ademar, hein seu Ângelo.&lt;br /&gt;--Não gosto mesmo Naca ! A única pessoa que me agrada no palácio dos Campos Elíseos, è dona Leonor. Essa sim è uma grande pessoa, tem um grande coração, ela praticamente sozinha, cuida dos sanatorinhos de Campos de Jordão. Na verdade o Ademar não merece a mulher que tem, ele só fica com ela em tempos de eleição, quando não tem, ele vai com as putas.&lt;br /&gt;Lá pelas quatro horas da tarde, veio à boa noticia, o avião fora encontrado, e não havia vitimas, e a chegada de Garcez, ao aeroporto de congonhas, estava previsto para as 7 hz da noite. O aeroporto ia ficando cada vês, mais cheio de gente, a espera chegada do avião trazendo o candidato do PSP.&lt;br /&gt;Alem da imprensa, estavam presentes, autoridades, civis, militares e eclesiásticas, e mais, os bicos de sempre, entre eles, alguns punguistas.&lt;br /&gt;Quando o avião trazendo Garcez, desceu em congonhas, foi uma tremenda festa, gritos de vivas eram dados, fogos, beijos e abraços.&lt;br /&gt;Em casa estávamos todos, ouvindo a reportagem do TICO TICO, na radio bandeirantes, quando por incrível que pareça, meu pai escutou o barulho do beijo, que a mãe do Garcez deu nele. Coisa de louco!&lt;br /&gt;Na convenção da UDN realizada no teatro Coliseu foram homologadas&lt;br /&gt;As candidaturas do brigadeiro Eduardo Gomes para a presidência da republica e de e Prestes Maia para governador de São Paulo.&lt;br /&gt;Enquanto isso Ademar de Barros era considerado inelegível como candidato a senador, por não ter se desincompatibilizado três meses antes do dia da eleição, desrespeitando o art. 139 da constituição. O TRE, (Tribunal Regional Eleitoral) acolheu o pedido do Sr. Adauto Lúcio Cardoso que também concorria a esta vaga pela UDN. Já próximo da eleição, o Tonelli que tomava conta do comitê do PTB no Itaim, foi lá em casa pedir para meu pai deixar eu distribuir cédulas do Getulio no dia das eleições.&lt;br /&gt;--Seu Ângelo. Posso pegar seu menino maior, para distribuir cédulas no dia da eleição ?&lt;br /&gt;--Claro que pode Tonelli, você acha que eu ia impedir que meu filho de participar de um ato de civilidade como este! Mesmo porque ele vai distribuir as cédulas da nossa vitória. Nos últimos dias que antecediam as eleições, os candidatos queimavam seus últimos cartuchos. O jornal O Estado de São Paulo que torcia com denodo para os candidatos da UDN, publicava na véspera do pleito, em seu editorial, o seguinte: Sem, Eduardo Gomes e Prestes Maia, que podemos esperar do Brasil e de São Paulo, amanhã ?&lt;br /&gt;Na convenção da UDN realizada no teatro Coliseu foram, homologadas as candidaturas do Brigadeiro Eduardo Gomes e Prestes Maia. para presidente da republica e governador de São Paulo, respectivamente.&lt;br /&gt;3 de outubro, dia da eleição caiu numa Terça feira, o “Estadão” publicou, em suas paginas. “O brigadeiro cimentou sua vitória no Rio com o discurso do esplanada maiores do que nunca as possibilidades de Eduardo Gomes na capital federal. Um discurso corajoso, sincero, e humano que repercutiu profundamente no seio da massa trabalhadora. Cristiano Machado na seção livre da Folha da Manhã (hoje Folha de São Paulo) apresentou uma matéria paga, com as seguintes linhas:&lt;br /&gt;QUANDO SÃO PAULO E MINAS. ESTAVAM JUNTOS, TUDO ANDOU BEM NO BRASIL. QUANDO SÃO PAULO E MINAS SE SEPARARAM, TIVEMOS ANARQUIA E A DITADURA, A DESONESTIDADE ADMINISTRATIVA E O CONFISCO DOS BENS DOS ESTRANGEIROS. COM CRISTIANO MACHADO NA PRESIDENCIA DA REPUBLICA. O BRASIL ENDIREITARÁ DE NOVO, PORQUE ELE É MINEIRO, E FOI SEMPRE AMIGO DE SÃO PAULO.&lt;br /&gt;Na mesma pagina outra matéria paga, desta feita produzida pelo PTB e PSP, dizia: TRABALHADOR: VOTARAS EM QUEM TRAIU GETULIO ? ENTÃO NÃO VOTARÁ EM HUGO BORGUI. VOTARAS EM QUEM FÊZ TUA TERRA MARMITA DE AVENTURAS ? ENTÃO NÃO VOTARA EM HUGO BORGUI.&lt;br /&gt;Lucas Nogueira Garcez e seu vice Erlindo Salzano, estavam confiantes.&lt;br /&gt;Garcez tinha certeza da vitória, por estar na chapa encabeçada por Getulio, “Quem votar em Getulio votará automaticamente em mim , dizia.”&lt;br /&gt;Hugo Borgui, achava que “esclarecido por Deus, o povo escolherá o melhor candidato” ele que tinha a esperança de vencer. Seu candidato à vice era Ataliba Nogueira, e estavam vinculados na coligação, PTN, PRT, PST.&lt;br /&gt;Já Francisco Prestes Maia, dizia: “Tudo é possível que aconteça nesta eleição.” Ele acreditava que o pleito se caracterizará por inúmeras irregularidades, mas estava absolutamente certo da vitória, ele que era da coligação, UDN, PSD, PR e tinha como vice Lineu Prestes.&lt;br /&gt;As pesquisas davam na capital paulista a vitória de GETULIO 52,8 %- Brigadeiro Eduardo Gomes, 27,8 % Cristiano Machado 12,3 % e João Mangabeira 7,1 %. Já no interior Getulio tinha 43,2 %- O brigadeiro 32,7-, Cristiano. 17,5 % e Mangabeira, 6,8 %.&lt;br /&gt;Para governador Prestes Maia tinha a preferência dos eleitores nas pesquisas, 41,2 % - Garcez, 31,5 – Borgui, 22,6 na capital.&lt;br /&gt;Já no interior, Prestes Maia tinha 36,5 – Garcez – 33,2 – Borgui 23,4.&lt;br /&gt;Já Ademar de Barros, que não podia concorrer a senador como era de sua vontade, por não ter se desicompatibilizado na data determinada pela justiça, anunciava que iria processar os jornais, O Estado de São Paulo e o Diário de São Paulo, pelas torpes acusações caluniosas feitas contra ele.&lt;br /&gt;Veio o dia da eleição, e lá estava eu, com meus 11 anos de idade, na rua Joaquim Floriano (Itaim bibi) em frente ao grupo escolar Aristides de Castro, com uma caixa de sapatos com barbante no pescoço, distribuindo cédulas&lt;br /&gt;(A boca de urna de hoje) Eu circulava entre as, rua Arnaldo (hoje Uruçui) e rua tapera (rua hoje Bandeira Paulista) já perto das cinco horas da tarde, já por findar a votação cheguei para um senhor alto magro e careca e fui lhe dizendo.&lt;br /&gt;“Senhor estou te oferecendo a chapa do Getulio,” ele olhou pra mim, com cara de cínico, tirou a dentadura de cima, e sorrindo disse: “Porque vou querer a chapa do Getulio, seu tenho a minha.” (dentadura era, chamado de chapa)&lt;br /&gt;No dia seguinte as urnas foram abertas, e como era de se esperar Getulio Vargas venceu com ampla folga. 49 % dos votos foram endereçados a ele, num total de 3.840.040, 49% dos votos validos. Em segundo ficou o Brigadeiro Eduardo Gomes com 2.343.384 votos (30%)—Cristiano Machado veio a seguir com 1.697.193 votos. 22 % . A UDN ainda tentou impedir a posse de Getulio, alegando que a constituição exigia do vencedor a maioria absoluta. Apelou ao Tribunal Superior Eleitoral, mas não foi atendida. Entre as forças armadas também havia certa tensão. Os principais chefes militares, entretanto declararam que respeitariam a decisão da justiça eleitoral. Zenobio da Costa segundo Samuel Wainer , chegou a puxar a espada e declarar: “O Exercito dará posse a quem vencer”. O resultado das urnas evidenciava de maneira eloqüente a popularidade de Getulio e o sucesso de sua campanha populista. Porem ao chegar ao palácio do Catete, no dia 31 de Janeiro de 1951, ele tivera de fazer muitas dividas políticas.&lt;br /&gt;Marino Pinto e Haroldo Lobo, compuseram a musica,&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#006600;"&gt;O RETRATO DO VELHO&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;,uma musica saudando a volta de Getulio ao poder em 1951. &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 202px; DISPLAY: block; HEIGHT: 250px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584765416172478962" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-y0JbaS08EJA/TYESjoDY4fI/AAAAAAAAJbg/QRZCYvEy4VQ/s400/Gatulio%2B2.jpg" /&gt;Que dizia assim, no seu trecho inicial, BOTA O RETRATO DO VELHO OUTRA VEZ. BOTA NO MESMO LUGAR. EU JÀ BOTEI O MEU, E TU NÃO VAI BOTAR ? O SORRISO DO VELHINHO, FAZ A GENTE &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;TRABALHAR.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#330000;"&gt;.........................................................1953 a campanha do Petroleo é nosso.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 143px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585037009629823442" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-3lCUHsjV8DA/TYIJkchlQdI/AAAAAAAAJcw/D-V3EYZpkGE/s200/A%2B-campanha%2Bpetroleo%2B%25C2%25B4nosso.jpg" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;...................................................................................O dinheiro circulante da era Getulio&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 242px; DISPLAY: block; HEIGHT: 208px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584765411699219842" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-BoxiD70naEQ/TYESjXY4XYI/AAAAAAAAJbY/sg5P7lAHjPY/s400/A%2B-%2Bo%2Bdinheiro.jpg" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-3267557440984955924?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/3267557440984955924/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=3267557440984955924&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/3267557440984955924'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/3267557440984955924'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2011/03/eleicao-para-presidente-1950-o-governo.html' title=''/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-ymqzay_4VaI/TYEPpW8R0HI/AAAAAAAAJbQ/UI7zt4wcDfU/s72-c/A%2Bdutra.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-1461014973651530316</id><published>2011-03-14T09:16:00.012-03:00</published><updated>2011-03-14T10:18:00.701-03:00</updated><title type='text'>Patricia Galvão - Pagú -</title><content type='html'>&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;span style="color:#006600;"&gt;................Patricia Galvão - a Pagu&lt;/span&gt; -&lt;/span&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 338px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583913331931441170" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-Cw2iwyMkg6w/TX4Lly5XaBI/AAAAAAAAJaY/wvPGyQZnN18/s400/pagu%2Bretrato.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Patrícia Rehder Galvão&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;, conhecida pelo pseudônimo de Pagu. Anarquista, comunista, era uma mulher a frente do seu tempo. Foi a primeira mulher presa no Brasil por motivações políticas.&lt;br /&gt;Bem antes de virar Pagu, apelido que lhe foi dado pelo poeta &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Raul Bopp" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Raul_Bopp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Raul Bopp&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;, Zazá, como era conhecida em família, já era uma mulher avançada para os padrões da época, pois cometia algumas “extravagâncias” como fumar na rua, usar blusas transparentes, manter os cabelos bem cortados e eriçados e dizer palavrões a torta e direita. Ela não queria saber o que pensavam dela, tinha muitos namorados e causava polêmica na sociedade. Esse comportamento não era nada compatível com sua origem familiar, que era uma tradicional família e muito conservadora.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Ao contrário do que se propaga, Pagu não participou da &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Semana de Arte Moderna" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Semana_de_Arte_Moderna"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Semana de Arte Moderna&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;. Tinha apenas 12 anos, em 1922, quando a Semana se realizou.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt; Em &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="1925" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1925"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;1925&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;, com quinze anos, passa a colaborar no Brás Jornal, assinando o pseudonimo de Patsy. &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 350px; DISPLAY: block; HEIGHT: 364px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583913320679484386" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-0hOnr3E6SYY/TX4LlI-sK-I/AAAAAAAAJaA/ISzjODySkog/s400/pagu.jpg" /&gt;O apelido Pagu surgiu de um erro do poeta modernista &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Raul Bopp" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Raul_Bopp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Raul Bopp&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;, autor de Cobra Norato. Bopp inventou este apelido, ao dedicar-lhe um poema, porque imaginou que seu nome fosse Patrícia Goulart e por isso fez uma brincadeira com as primeiras sílabas do nome. &lt;/p&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 368px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583913324690893410" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-yFi0rR-6qdk/TX4LlX7FamI/AAAAAAAAJaI/PjVeIUH_Qkg/s400/-pagu%2Be%2Bamiga.jpg" /&gt;Com 18 anos, mal completara o Curso na Escola Normal da Capital (São Paulo, &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="1928" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1928"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;1928&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;) e já em 1929 está integrada ao movimento antropofágico, (&lt;span style="font-size:85%;"&gt;foto abaixo)&lt;/span&gt; de cunho modernista, &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 253px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583919679659887074" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-6nx7JMxJgtA/TX4RXSBwyeI/AAAAAAAAJbA/oi0oPXTon40/s320/pagu%2B-%2Btarcila%2Be%2Boutros.jpg" /&gt;sob a influência de &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Oswald de Andrade" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Oswald_de_Andrade"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Oswald de Andrade&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt; e &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Tarsila do Amaral" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Tarsila_do_Amaral"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Tarsila do Amaral&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;. É logo considerada a musa do movimento. &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 292px; DISPLAY: block; HEIGHT: 280px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583913338141380562" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-OxvQj4JgvDo/TX4LmKB7j9I/AAAAAAAAJag/g3xVKZI2HAk/s400/pagu_oswald292.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Em &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="1930" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1930"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;1930&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;, um escândalo para a sociedade conservadora de então: Oswald separa-se de Tarsila e casa-se com Pagu. Especula-se que eles eram amantes desde a época que Oswald era casado. &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 258px; DISPLAY: block; HEIGHT: 195px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583913331723227026" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-dNyLmW4PZeI/TX4LlyHuT5I/AAAAAAAAJaQ/eVqIblVS-WU/s400/pagu%2Be%2Bo%2Bfilho.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;No mesmo ano, nasce &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="Rudá de Andrade" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Rud%C3%A1_de_Andrade"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Rudá de Andrade&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;, segundo filho de Oswald e primeiro de Pagu. Os dois se tornam militantes do Partido Comunista.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 285px; DISPLAY: block; HEIGHT: 177px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583915892068687410" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-LB1bEVejXg8/TX4N60JpnjI/AAAAAAAAJao/KwDxnFUy9ko/s400/pagu%2B-%2Bpresa.jpg" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Ao participar da organização de uma greve de estivadores em Santos Pagu é presa pela polícia política de Getúlio Vargas. Era a primeira de uma série de 23 prisões, ao longo da vida. Logo depois de ser solta, em (&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a title="1933" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1933"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;1933&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;), partiu para uma viagem pelo mundo, deixando no Brasil o marido e o filho. No mesmo ano, publica o romance Parque Industrial, sob o pseudônimo de Mara Lobo.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.blogger.com/Pagu%20%204%20-"&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Em &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="1935" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1935"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;1935&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt; é presa em &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Paris" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Paris"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Paris&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt; como comunista estrangeira, com identidade falsa, e é repatriada para o Brasil;. Separa-se definitivamente de Oswald, por conta de muitas brigas e ciúmes. Ela retoma sua atividade jornalística, mas é novamente presa e torturada pelas forças da Ditadura, ficando na cadeia por cinco anos. Nesses cinco anos, seu filho é criado por Oswald.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-4vSKdpxcDh0/TX4T2tYPEgI/AAAAAAAAJbI/v4QNJAIuKBY/s1600/PAGU%2Bvelha.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 283px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583922418601103874" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-4vSKdpxcDh0/TX4T2tYPEgI/AAAAAAAAJbI/v4QNJAIuKBY/s400/PAGU%2Bvelha.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Ao sair da prisão, em &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="1940" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1940"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;1940&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;, já é outra Pagu, parece envelhecida e, rompe com o Partido Comunista, passando a defender um socialismo de linha &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Leon Trotsky" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Leon_Trotsky"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;trotskista&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;. Integra a redação de A &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Vanguarda Socialista" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Vanguarda_Socialista"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Vanguarda Socialista&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt; junto com seu marido &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Benedito Geraldo Ferraz Gonçalves" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Benedito_Geraldo_Ferraz_Gon%C3%A7alves"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Geraldo Ferraz&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;, o crítico de arte &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Mário Pedrosa" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/M%C3%A1rio_Pedrosa"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Mário Pedrosa&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;, Hilcar Leite e &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Edmundo Moniz (página não existe)" href="http://pt.wikipedia.org/w/index.php?title=Edmundo_Moniz&amp;amp;action=edit&amp;amp;redlink=1"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Edmundo Moniz&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;.&lt;br /&gt;Casa-se novamente com Geraldo Ferraz, e dessa união nasce seu segundo filho, Geraldo Galvão Ferraz, em 18 de junho de 1941. Ela passa a morar com os dois filhos e o marido. Oswald visita Rudá e eles passam a se relacionar como amigos.&lt;br /&gt;Nessa mesma época viaja à &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="China" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/China"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;China&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt; e obtém as primeiras sementes de &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Soja" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Soja"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;soja&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt; que foram introduzidas no Brasil.&lt;br /&gt;Em &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="1952" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1952"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;1952&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt; frequenta a &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Escola de Arte Dramática de São Paulo" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Escola_de_Arte_Dram%C3%A1tica_de_S%C3%A3o_Paulo"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Escola de Arte Dramática de São Paulo&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;, levando seus espetáculos a &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Santos" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Santos"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Santos&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;. Ligada ao teatro de vanguarda apresenta a sua tradução de A Cantora Careca de &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Ionesco" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Ionesco"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Ionesco&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;. Traduziu e dirigiu Fando e Liz de &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Arrabal" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Arrabal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Arrabal&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;, numa montagem amadora onde estreava um jovem artista &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Plínio Marcos" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Pl%C3%ADnio_Marcos"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Plínio Marcos&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.blogger.com/pagu%205%20-"&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Pagu e seu filho na praia de Santos&lt;br /&gt;É conhecida como grande animadora cultural em Santos, onde passa a residir com marido e os dois filhos. Dedica-se em especial ao teatro, particularmente no incentivo a grupos amadores. Em &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="1945" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1945"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;1945&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt; lança novo romance, A Famosa Revista, escrito em parceria com o marido &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Geraldo Ferraz" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Geraldo_Ferraz"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Geraldo Ferraz&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;. Tenta, sem sucesso, uma vaga de deputada estadual nas eleições de &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="1950" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1950"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;1950&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;.&lt;br /&gt;Ainda trabalhava como crítica de arte, quando foi acometida de um &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Câncer" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/C%C3%A2ncer"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;câncer&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;. Viaja a &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Paris" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Paris"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Paris&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt; para se submeter a uma cirurgia, sem resultados positivos. Decepcionada e desesperada por estar doente, Patrícia tenta &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Suicídio" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Suic%C3%ADdio"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;suicídio&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;, o que não se concretizou. Sobre o episódio, ela escreveu no panfleto "Verdade e Liberdade": "Uma bala ficou para trás, entre gazes e lembranças estraçalhadas". Volta ao Brasil e morre em &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="12 de dezembro" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/12_de_dezembro"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;12 de dezembro&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt; de &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="1962" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1962"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;1962&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;, em decorrência da doença, para total tristeza de marido e filhos.&lt;br /&gt;Em &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="2004" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/2004"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;2004&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt; a catadora de papel Selma Morgana Sarti, em Santos, encontrou no lixo uma grande quantidade de fotos e documentos da escritora e do jornalista Geraldo Ferraz, seu último companheiro. Estes fazem parte hoje do arquivo da &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="UNICAMP" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/UNICAMP"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;UNICAMP&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;.&lt;br /&gt;Em &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="2005" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/2005"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;2005&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;, a cidade de São Paulo comemorou os 95 anos de nascimento de Pagu com uma vasta programação, que incluiu lançamento de livros, exposição de fotos, desenhos e textos da homenageada, apresentação de um espetáculo teatral sobre sua vida e inauguração de uma página na Internet. No dia exato de seu nascimento, convidados compareceram com trajes de época a uma festa Pagu, realizada no &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a title="Museu da Imagem e do Som" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Museu_da_Imagem_e_do_Som"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Museu da Imagem e do Som&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-R8FrT7r0LvQ/TX4OyQc7oaI/AAAAAAAAJaw/_TnoIFPEmD8/s1600/Pagu%2B-%2BLaranna%2BPrestes.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 140px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583916844558557602" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-R8FrT7r0LvQ/TX4OyQc7oaI/AAAAAAAAJaw/_TnoIFPEmD8/s200/Pagu%2B-%2BLaranna%2BPrestes.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Outra faceta de Pagu é como desenhista e ilustradora. Participou da Revista de Antropofagia, publicada entre 1928 e 1929, entre outras. Recentemente foi publicado o livro Caderno de Croquis de Pagu, com uma coletânea de trabalhos da artista, bem como foi realizada uma exposição de alguns de seus desenhos na Galeria Hermitage.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-1461014973651530316?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/1461014973651530316/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=1461014973651530316&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/1461014973651530316'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/1461014973651530316'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2011/03/patricia-galvao-pagu.html' title='Patricia Galvão - Pagú -'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-Cw2iwyMkg6w/TX4Lly5XaBI/AAAAAAAAJaY/wvPGyQZnN18/s72-c/pagu%2Bretrato.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-4914304916235053986</id><published>2011-02-16T08:07:00.002-02:00</published><updated>2011-02-16T08:14:36.227-02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Dia do Repórter&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Homenagem a Murilo Antunes Alves.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-Ke8E6zX5mOc/TVuiPk4un4I/AAAAAAAAJUg/kIJ1T57huvM/s1600/A%2B-%2BMurillo%2BAlves%2B1.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 162px; FLOAT: left; HEIGHT: 148px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5574227352284471170" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-Ke8E6zX5mOc/TVuiPk4un4I/AAAAAAAAJUg/kIJ1T57huvM/s400/A%2B-%2BMurillo%2BAlves%2B1.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Murilo Antunes Alves foi um grande repórter, por varias décadas. No dia 2 de Julho de 1948, Murilo Antunes Alves foi entrevistar Monteiro Lobato em sua residência Rua Barão de Itapetinga 193 no centro da cidade de São Paulo. Foi a entrevista mais difícil que Murilo fez, pois Monteiro Lobato era avesso a entrevistas, e quando viu o repórter com o técnico de som Paulo Fagundes com aquela tralha, um  enorme gravador de rolo e microfone na mão, foi ai que ele ficou mais assustado. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Depois de varias tentativas sem sucesso a conversa é interrompida por dona Pureza esposa de Lobato dizendo que o fogão tinha quebrado. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-77z0exnuX0s/TVuiPffbTHI/AAAAAAAAJUY/J7QxAr9rLLs/s1600/A%2B-%2Bmurill-lo1.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 130px; FLOAT: left; HEIGHT: 165px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5574227350836169842" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-77z0exnuX0s/TVuiPffbTHI/AAAAAAAAJUY/J7QxAr9rLLs/s400/A%2B-%2Bmurill-lo1.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Foi ai que Murilo encontrou a brecha para conseguir sucesso na entrevista. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Paulo Fagundes era o chamado faz tudo. Murilo olhou pra ele e, Paulo quebra essa? &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Este meneando a cabeça afirmativamente deu a Murilo a chance de uma permuta. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Dr. José Bento Monteiro Lobato, se meu colega arrumar o fogão de sua esposa, o senhor concede a entrevista? &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Pronto caso resolvido, o fogão foi arrumado e a entrevista foi feita, era uma quinta feira dia 2, e as 4 horas da madrugada de sábado dia 4 de julho de 1948, Monteiro Lobato sofreu um espasmo cerebral e veio a falecer. Com ele estava somente sua esposa. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Murilo Antunes Alves, esteve também dia 13 de Junho na tragédia que foi o incêndio do baile de Santo Antonio do Elite 28 na Rua Florêncio de Abreu, onde morreram 56 pessoas pisoteadas ou que se atiraram do alto do edifício assobradado. Onde estava a noticia lá estava ele.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:#006600;"&gt;Mário Lopomo&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-4914304916235053986?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/4914304916235053986/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=4914304916235053986&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/4914304916235053986'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/4914304916235053986'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2011/02/dia-do-reporter-homenagem-murilo.html' title=''/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-Ke8E6zX5mOc/TVuiPk4un4I/AAAAAAAAJUg/kIJ1T57huvM/s72-c/A%2B-%2BMurillo%2BAlves%2B1.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-1192892381768606076</id><published>2011-02-12T17:42:00.010-02:00</published><updated>2011-02-12T19:37:37.534-02:00</updated><title type='text'>OS PRIMORDIOS DA TELAVISÃO BRASILEIRA</title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572891495644290786" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-5cXNNllwljs/TVbjSfGsXuI/AAAAAAAAJRI/DfXBqrghV5E/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B160.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572893343647063490" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-yFswgd4r3_4/TVbk-Dc43cI/AAAAAAAAJRw/xFXwoDxLW_M/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B052.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572899547620471186" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-b85PTmmpDgw/TVbqnLDacZI/AAAAAAAAJTw/s5_HcVEdWF4/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B078.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572899544394926578" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-23DLUNoNs-M/TVbqm_CYifI/AAAAAAAAJTo/CsDDQTwYe78/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B077.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572894884220227858" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-09H6-9pzBzM/TVbmXuiJ0RI/AAAAAAAAJSA/7QruFlGjuSg/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B057.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572898465953538578" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-bxmX4FBNhss/TVbpoNh64hI/AAAAAAAAJTA/9rwRDd8qAHo/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B065.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572904308315831570" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-smiWdcieHsY/TVbu8SBovRI/AAAAAAAAJUI/6fYmOibzgJ0/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B106.jpg" /&gt; &lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;Homero Silva e a garotada do clube papai Noel de onde saiu Sonia Maria Dorse, a menina prodígio do Radio, filha do Maestro Francisco Dorse, da Radio e TV Tupi. O programa Clube Papai Noel deu muito certo no Radio, mas na TV não. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572893327576069778" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-NI3wQ8jZ7Os/TVbk9HlQ9pI/AAAAAAAAJRY/Y849xP2sGUI/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B046.jpg" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;A dupla de humoristas &lt;em&gt;Fusarca e Torresmo&lt;/em&gt;  vem tambem do inicio da televisão, tinham um programa aos domingos pela manhã na TV Tupi.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572893333959686178" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-rmp4HQxMyFo/TVbk9fXPOCI/AAAAAAAAJRo/PQ7zNhl5BTg/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B048.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572893324684634402" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-sA70vXjXzE8/TVbk88z5KSI/AAAAAAAAJRQ/5AOy4m_UVHg/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B044.jpg" /&gt;&lt;br /&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Lolita Rodrigues era apresentadora de programas junto ao marido Airton Rodrigues descendente de espanhóis, cantava, dançava e tocava castanholas, depois tornou-se atriz das novelas da TV Excelsior e das melhores&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572899538349344370" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-y_LaDlNcK7U/TVbqmohARnI/AAAAAAAAJTg/rd3CHbrvcig/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B075.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572898458587028018" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-j3OH-dqr1WE/TVbpnyFm2jI/AAAAAAAAJS4/Og1yEqAXNxE/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B064.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 176px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572916707945124162" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-OnkWM28H_so/TVb6OCPokUI/AAAAAAAAJUQ/zbDWDS_fo-g/s400/Edi%25C3%25A7%25C3%25A3o%2BExtra.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572899549833245122" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/--JFtnph2JMA/TVbqnTS-scI/AAAAAAAAJT4/JxZm8koAdbM/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B079.jpg" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Manoel de Nobrega era mais do radio, Foi para a TV e fez a Praça da Alegria, depois como indenização ganhou de Victor Costa um programa dominical nas tardes de domingo, assim como o Bau da Felicidade esse programa ele deu de mão beijada para Silvio Santos, "seu pai artistico".&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572898469200496114" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-SBkl5Lgbmp4/TVbpoZoDhfI/AAAAAAAAJTQ/Z_yW6XpePdA/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B068.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-Nm0XdWxY_9Y/TVbpopR0zfI/AAAAAAAAJTY/N7scbH95PiU/s1600/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B070.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;em&gt;Altair Lima ator que veio dos grandes Teatros das noites de sabado da Tupi, para depois brilhar nas novelas de TV Ecelsior e Globo.&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-SJcALwMcouQ/TVbpoa78xdI/AAAAAAAAJTI/rpnLWe0hrJ8/s1600/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B067.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572898469552375250" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-SJcALwMcouQ/TVbpoa78xdI/AAAAAAAAJTI/rpnLWe0hrJ8/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B067.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572894879528974082" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-pL11JoifIJE/TVbmXdDq9wI/AAAAAAAAJR4/EqvxRYezf2E/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B056.jpg" /&gt;&lt;strong&gt; &lt;span style="font-size:85%;"&gt;Marlene Morel era garota propaganda da TV Tupi&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572897218984427234" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-c8aassWe3CI/TVbofoNUPuI/AAAAAAAAJSw/7zmjYZu46nQ/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B063.jpg" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Blota Junior foi tambem produto do Radio como a maioria dos primeiros artistas da TV. Era locutor esportivo, depois comentarista e apreentador de programas de radio junto a seu irmão Geraldo, foi para a TV e, junto a sua esposa Sônia Ribeiro formou uma dupla de apresentadores dos queridos da televisão.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572897216086611346" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-QUbWXxLUc8k/TVbofdabFZI/AAAAAAAAJSo/lU7dO4rvncQ/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B062.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572894892439186402" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-fI2EDGR-kqI/TVbmYNJtK-I/AAAAAAAAJSY/p9dObvx4I98/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B060.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-TO_GQ9rdXP8/TVbmX_At0sI/AAAAAAAAJSQ/dTkXfeujlgU/s1600/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B059.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572894888643384002" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-TO_GQ9rdXP8/TVbmX_At0sI/AAAAAAAAJSQ/dTkXfeujlgU/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B059.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-NINJFiwA1_I/TVbmXoVnZII/AAAAAAAAJSI/S4NAR1-_UWA/s1600/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B058.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572894882557027458" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-NINJFiwA1_I/TVbmXoVnZII/AAAAAAAAJSI/S4NAR1-_UWA/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B058.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572893333964203458" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-L9pN8a44gBk/TVbk9fYUJcI/AAAAAAAAJRg/671AUvzktlI/s400/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B047.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Rubens Moraes Sarmento era mais homem de Radio na TV apresentou Viola minha Viola com Inezita Barroso.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-1192892381768606076?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/1192892381768606076/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=1192892381768606076&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/1192892381768606076'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/1192892381768606076'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2011/02/os-primordios-da-telavisao-brasileira.html' title='OS PRIMORDIOS DA TELAVISÃO BRASILEIRA'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-5cXNNllwljs/TVbjSfGsXuI/AAAAAAAAJRI/DfXBqrghV5E/s72-c/Fotos%2BExp.%2B60%2Banos%2BTV%2B160.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-2874897539834894985</id><published>2011-01-27T11:57:00.006-02:00</published><updated>2011-02-27T10:15:15.517-03:00</updated><title type='text'>Avenida  Paulista</title><content type='html'>&lt;span style="font-family:arial;font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;strong&gt;Avenida Paulista&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578349760022169730" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-NS1C6sZNRas/TWpHjScByII/AAAAAAAAJXY/melXxCNOeRk/s400/av-paulista-casaroes-1902_grande.jpg" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;Esta é a Avenida Paulista que em 1927 teve seu nome mudado para Avenida Carlos de Campos em homenagem ao presidente de São Paulo (Na época equivalente ao cargo de governador) que tinha falecido naquele ano. Os paulistanos não gostaram nada da mudança do nome e a Avenida paulista recuperou seu nome no inicio da década de 30. A foto acima é do inicio do seculo, e já se mostrava bastante habitada com os casarões dos barões do Café. Hoje ela não é só bonita...é simplesmente linda, como mostra a ultima foto abaixo. &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 260px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578351551112100178" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-aScxVBoz-zU/TWpJLixJOVI/AAAAAAAAJXg/VCT8bUcADPE/s400/Av.%2Bpaulista.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 150px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578351566157128450" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-_inKZ2bCBr4/TWpJMa0KIwI/AAAAAAAAJXw/rrnKVB2swNg/s400/Av.%2BPaulista%2Btesidencia-von-bullow.jpg" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578351576597408082" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-nj2yhFM7EqM/TWpJNBtUKVI/AAAAAAAAJX4/jV5ybUM7Ta8/s400/av-paulista_grande.jpg" /&gt;As fotos mostram acima os casarões que desde seu inicio foram a maioria das habitações que eram construidas. Já na foto abaixo a avenida Paulista dos anos 1950. Ja com alguns predios e ainda com muitos casarões.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 266px; DISPLAY: block; HEIGHT: 189px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578351558974827330" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-ZxyT9-wYz5k/TWpJMADw60I/AAAAAAAAJXo/06dBKoitYMY/s400/Av.%2Bpaulista%2Banos%2B1950.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Aqui a bela Avenida Paulista de agora e já foi eleita o cartão postal da cidade em eleição realizada anos atras&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;.&lt;/span&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5566865783068048098" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TUF672gMOuI/AAAAAAAAJKo/uOQu64mM61w/s400/avenida-paulista.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-2874897539834894985?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/2874897539834894985/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=2874897539834894985&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/2874897539834894985'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/2874897539834894985'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2011/01/avenida-paulista.html' title='Avenida  Paulista'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-NS1C6sZNRas/TWpHjScByII/AAAAAAAAJXY/melXxCNOeRk/s72-c/av-paulista-casaroes-1902_grande.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-8989136952136094192</id><published>2011-01-22T17:17:00.018-02:00</published><updated>2011-01-22T19:42:16.021-02:00</updated><title type='text'>São Paulo Antigo.</title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTtFjWh2D4I/AAAAAAAAJEQ/jp3czi99yyA/s1600/bixiga%2B001.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 251px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565112595108601858" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTtAa4aAIAI/AAAAAAAAJDg/uAEJhQuRXGw/s400/1%25C2%25BA%2Bprefeito%2BSP.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Primeiro prefeito de São paulo Antonio de Almeida Prado,&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 273px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565111901181306210" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTs_yfU15WI/AAAAAAAAJDI/5qfM8MNFf8g/s400/bixiga1862.jpg" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#000066;"&gt;Bairro da Bela Vista, o  Bixiga, em 1867&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565102794903666978" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTs3gbzEQSI/AAAAAAAAJC4/oPdW2DohENI/s400/faculdade%2B%2Buni%2Bcamp.jpg" /&gt;Hospedaria dos imigrantes, foto dos anos 1900, Ali eles ficavam até surgir um trabalho nas fazendas de café. dentre os imigrantes que aportaram ali tinha em sua maioria italianos, depois portugueses e tambem espanhois.&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565099763102153730" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTs0v9dQfAI/AAAAAAAAJCw/twJp1wuy58M/s400/fauldade%2Bs%2B%2Bfrancisco-arcadas.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 289px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565098643333793170" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTszux_rRZI/AAAAAAAAJCg/MqqqkqzFWMU/s400/Mercad%25C3%25A3o.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;Mercado Municipal da cidade de São Paulo, 1926, foto tirada no fim das obras com todos os obreiros perfilados para o orgulho do arquiteto Felisberto Ranzini, chefe do departamento do escritorio de Ramos Azevedo&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 290px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565111909922832562" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTs_y_4_ALI/AAAAAAAAJDQ/s97xa2uvoBI/s400/carnaval%2Bav.%2Bpaulista1926.jpg" /&gt; Carnaval Na Avenida Paulista anos 1930, o tempo que tinha o corso.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 245px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565096997734797394" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTsyO_qTUFI/AAAAAAAAJCI/vZA5S0VJdmE/s400/pens%25C3%25A3o%2Bda%2Bflorencio%2Bde%2Babreu%2B%25282%2529.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;  &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#660000;"&gt;Fachada de uma pensão da Rua Flotencio de Abreu anos 1930&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 243px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565119043568426978" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTtGSOyoX-I/AAAAAAAAJEY/BxiTi27YqPI/s400/carnaval%2B1932%2Bbixiga.jpg" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;Bloco Carnavalesco, Rancho Folião Paulista do bairro do Bixiga do carnaval de 1932. Era uma dissidencia do Cordão dos Moderados, de operarios da comunidade italiana da Agua Branca, era um tempo que o Carnaval de rua era muito forte.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;&lt;strong&gt;Predio do Correio Central  em 1938 na Praça  Alfredo Issa esquina da Avenida São João&lt;/strong&gt;&lt;span style="font-family:Georgia;font-size:100%;"&gt;, &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;logo depois do Vale do Anhangabau.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 252px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565115056785949970" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTtCqK3nhRI/AAAAAAAAJEI/CTfBpieU8X8/s400/correios%2B1938.jpg" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 244px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565097001132695906" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTsyPMUbIWI/AAAAAAAAJCQ/1mhjv0AMCtU/s400/reparti%25C3%25A7%25C3%25A3o%2Bde%2Baguas%2B1940.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;color:#660000;"&gt;&lt;em&gt;RAE-Repartição de Aguas e Esgotos -1940 - Mais tarde passou a ser, DAE - Departamento de Aguas e Esgotos, nos anos 1970, ficou sendo a Sabesp- Saneamento Basico do Estado de São Paulo.&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 271px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565113312887153490" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTtBEqVvo1I/AAAAAAAAJDo/h0mpjg3QYFU/s400/domingis%2Bda%2Bguia.jpg" /&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:85%;"&gt;Domingos Da Guia, 1944, jogava pelo Corintihans e defendia o selecionado Paulista no Campeonato Brasileiro de Seleções.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 255px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565093563508296178" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTsvHGK5ifI/AAAAAAAAJBg/3Wt6kCCq_MQ/s400/Av%2BS%25C3%25A3o%2BJo%25C3%25A3o%2B1945.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#000066;"&gt;1945 Avenida São João, local onde seriam recebidos os nossos valorosos herois da 2º guerra mundial que lutaram a favor da liberdade no campo de batalha de Monte Castelo na Italia.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 313px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565096978947008466" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTsyN5q8Z9I/AAAAAAAAJBw/1KijB8ik7VQ/s400/nadadoras%2Bdo%2BTiete%2B1947%2B%25282%2529.jpg" /&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;As valorosas nadadoras que disputaram o torneio realizado pela Federação Paulista de Natação na piscina do Clube de Regatas Tietê, no ano de 1947, a vencedora foi Eleonora Schimitt, a ultima da esquerda para a direita.&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 266px; DISPLAY: block; HEIGHT: 189px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565111900285541826" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTs_yb_RncI/AAAAAAAAJDA/2g5k3p4RWyk/s400/Av.%2Bpaulista%2Banos%2B1950.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Avenida Paulista em 1950, quando ainda possuia muitos casarões construidos pelos Barões do Café&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#ff0000;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 207px; DISPLAY: block; HEIGHT: 299px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565121542196895938" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTtIjq6FIMI/AAAAAAAAJEg/thiZtl1lfcw/s400/cine-metro-01.gif" /&gt;Cine Metro um dos mais chiques cinemas de São Paulo virou igreja de crente, coisa do capeta.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 252px; DISPLAY: block; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565111913413725410" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTs_zM5RzOI/AAAAAAAAJDY/m4jM7fjkoQ8/s400/cine%2Bmaringa%2Bjabaquara.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 247px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565114773207621330" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTtCZqdRntI/AAAAAAAAJEA/IxOsInbTEW8/s400/antigo%2Bcinema-agora%2Bigreja.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#660000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;Cine Riviera, anos 1950, um dos cinemas que virou igreja, ao contrario do Metro já não existe mais nem como igreja. Um dia se tornou Renascer e pegou fogo. A praga deve ter sido tão grande que nem  das Cinzas Renasceu. &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 222px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565096990787211042" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTsyOlx3jyI/AAAAAAAAJCA/5zAE5f9xzcI/s400/oa%2Bcafajestes.jpg" /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#330000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;Os Cafajestes filme de Rui Guerra ano 1962, do Chamado Cinema Novo tão criticado e polemico na época, por mostrar pela primeira vez no cinema gente fumando Maconha e usando Drogas. Esta cena aparentemente singela, é uma das mais fortes do texto. É o momento em que foram a praia para fazer sexo, mas a coisa não desabrochou, pelo contrario. A personagem de Norma Benguel diz ao personagem de Jesse Valadão:É o efeito da droga, né?&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 356px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565096986849984530" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTsyOXHKQBI/AAAAAAAAJB4/O4Xn92pSzyk/s400/o%2BMappinn.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;Viaduto do Chá 1960, o primeiro a esquerda é o presidente Jânio Quadros que surpreendeu a todos vindo a São Paulo e circulou de carro e a pé sem escolta. Coisa que nos dias hoje nem pensar. Os mediocres tem varios seguranças, autenticos guarda roupas, com cara de mau.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 365px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565113312126087314" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTtBEngSsJI/AAAAAAAAJDw/utUN_Uaxk8g/s400/faria%2Blima%2Bj%25C3%25B4%2Bclemente%2B%25282%2529.jpg" /&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;em&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;O prefeito Faria Lima, e dona Jô Clemente, dando inicio as obras da AACD, na Vila Clementino em 1967.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 302px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565093554192200242" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTsvGjdxMjI/AAAAAAAAJBI/YwnVI4fkmmU/s400/engraxate.jpg" /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;O tempo que a cidade tinha muitos engraxates, No Anhangabaú e na Praça da Sé ninguem ficava sem dar lustro nos sapatos.&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 258px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565092682939288738" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTsuT1y4zKI/AAAAAAAAJA4/bY0TX1XnzhY/s400/congonhas%2B1959.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Aeroporto de Congonhas em 1959&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565092668846803938" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTsuTBS-i-I/AAAAAAAAJAg/ZRCrxjQAG2s/s400/-aeroporto%2B1959.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 317px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565097525051342594" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTsytsEXPwI/AAAAAAAAJCY/xn8C2cn1Ri0/s400/Trianon.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-8989136952136094192?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/8989136952136094192/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=8989136952136094192&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/8989136952136094192'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/8989136952136094192'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2011/01/sao-paulo-antigo.html' title='São Paulo Antigo.'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTtAa4aAIAI/AAAAAAAAJDg/uAEJhQuRXGw/s72-c/1%25C2%25BA%2Bprefeito%2BSP.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-6018930187618047666</id><published>2011-01-18T15:27:00.003-02:00</published><updated>2011-01-18T17:17:03.831-02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;span style="font-family:verdana;font-size:180%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;G&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#33cc00;"&gt;a&lt;/span&gt;l&lt;span style="color:#000099;"&gt;e&lt;/span&gt;r&lt;span style="color:#330099;"&gt;i&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#6600cc;"&gt;a&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#cc33cc;"&gt;V&lt;/span&gt;er&lt;span style="color:#ff6600;"&gt;b&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#660000;"&gt;o&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000099;"&gt;Avenida Ibirapuera  2823&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563602650481154322" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXjIiVZ2RI/AAAAAAAAJAY/5qDvi7dlclY/s400/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B012.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563580821839899042" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXPR8TxaaI/AAAAAAAAI_Q/E1uc4aVvN5c/s400/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B002.jpg" /&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;strong&gt;Colagem de Adriano Lopes -  A tela mostra, o povo a espera da condução&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563580814663693730" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXPRhk1NaI/AAAAAAAAI_I/oVBDBbaZYIw/s400/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B001.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXQQ8zk01I/AAAAAAAAJAI/J6Yd4iOma8I/s1600/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B011.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563581903129676130" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXQQ4bWCWI/AAAAAAAAJAA/HpsZh9Enwsg/s400/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B009.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563581905285547954" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXQRAdWB7I/AAAAAAAAJAQ/nQxousVI4bk/s400/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B011.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXQQcnxnwI/AAAAAAAAI_4/ziDkz5LHQKc/s1600/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B007.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563581895665622786" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXQQcnxnwI/AAAAAAAAI_4/ziDkz5LHQKc/s400/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B007.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXQQaQYTMI/AAAAAAAAI_w/5iLbbzFNVV8/s1600/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B006.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563581895030623426" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXQQaQYTMI/AAAAAAAAI_w/5iLbbzFNVV8/s400/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B006.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXPS_8xevI/AAAAAAAAI_o/pVoMRDM4t40/s1600/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B005.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563580839997045490" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXPS_8xevI/AAAAAAAAI_o/pVoMRDM4t40/s400/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B005.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXPSRUw4GI/AAAAAAAAI_g/f-nxU0hEQkk/s1600/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B004.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563580827481202786" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXPSRUw4GI/AAAAAAAAI_g/f-nxU0hEQkk/s400/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B004.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXPSHmLalI/AAAAAAAAI_Y/V3wGpCkzhs4/s1600/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B003.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563580824869890642" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXPSHmLalI/AAAAAAAAI_Y/V3wGpCkzhs4/s400/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B003.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-6018930187618047666?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/6018930187618047666/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=6018930187618047666&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/6018930187618047666'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/6018930187618047666'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2011/01/g-l-e-r-i-v-er-b-o-avenida-ibirapuera.html' title=''/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TTXjIiVZ2RI/AAAAAAAAJAY/5qDvi7dlclY/s72-c/fotos%2BGaleria%2BVerbo%2B012.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-735502849861540340</id><published>2011-01-11T15:52:00.010-02:00</published><updated>2011-01-12T11:19:27.461-02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Pelo relógio do &lt;span style="color:#006600;"&gt;Mappin&lt;/span&gt;, são.... &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TS0Arv16L0I/AAAAAAAAI8A/7k0fy8MInC8/s1600/mappin%2Bmovietone"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 159px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561101866449383234" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TS0Arv16L0I/AAAAAAAAI8A/7k0fy8MInC8/s200/mappin%2Bmovietone" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Pelo relógio do Mappin, são.... 21 horas.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TS0Arv16L0I/AAAAAAAAI8A/7k0fy8MInC8/s1600/mappin%2Bmovietone"&gt;&lt;/a&gt;Era assim que Roberto Corte Real iniciava o noticiário Mappin Movietone, na TV Tupi nos anos 1950.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TS1-o-EzsQI/AAAAAAAAI8g/4ThiFd0QCC4/s1600/relogio%2Bdo%2Bmappin.....jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 150px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561240357195460866" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TS1-o-EzsQI/AAAAAAAAI8g/4ThiFd0QCC4/s200/relogio%2Bdo%2Bmappin.....jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Mas ai, eu olhando o relógio quadrado do Mappin, num daqueles dias dos anos 1960, vi que eram exatamente 16 horas, 37 minutos. É um sábado, to na Xavier de Toledo esquina da Praça Ramos Azevedo. Exatamente debaixo do relógio quadrado do Mappin. Ainda bem que esse relógio não faz o Bim-Bam, como faz o relógio do Mosteiro de São Bento, senão já ia ficar com a paciência abalada esperando a Zoraide que deveria estar às 16 horas e 30 minutos em ponto. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TS1-Yx0zTJI/AAAAAAAAI8Y/X2yxH3a_ulM/s1600/relogio%2Bdo%2BMappin.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 150px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561240079029193874" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TS1-Yx0zTJI/AAAAAAAAI8Y/X2yxH3a_ulM/s200/relogio%2Bdo%2BMappin.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Dou um giro pela vitrine da Praça Ramos, quem sabe vejo numa oferta boa, ou dou de cara com ela. Ali passa tanta gente que não consigo olhar direito.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TS1-YnzD_qI/AAAAAAAAI8Q/dmkarsAzGqQ/s1600/mappin-propaganda.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TS1-YnzD_qI/AAAAAAAAI8Q/dmkarsAzGqQ/s1600/mappin-propaganda.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 112px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561240076337544866" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TS1-YnzD_qI/AAAAAAAAI8Q/dmkarsAzGqQ/s200/mappin-propaganda.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Um olho na vitrine há ao mesmo tempo, uma olhada ao chão para ver se está chegando àquela moça do bairro de Itaquera manquitolando com aquele sapato Luiz XV. Pode ser também que ela venha com aquele sapato carrapeta, que faz um barulho que machuca até o ouvido até de surdo. Alguma coisa me diz que para quem vem da zona Leste não se da bem pelos lados da Rua Barão de Itapetininga. Vou então para a vitrine da Xavier de Toledo. Na vitrine mercadoria em liquidação.&lt;br /&gt;É só esse sábado! a liquidação do Mappin!&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#660000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#660000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#660000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#660000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#660000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#660000;"&gt;Tinha até a foto do &lt;span style="color:#000000;"&gt;Antonio Del Fiól,&lt;/span&gt; o propagandista do &lt;span style="color:#006600;"&gt;Mappin&lt;/span&gt; na televisão.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TS2nWu9t-MI/AAAAAAAAI8o/XajSnimccU8/s1600/Antonio%2Bdel%2Bfiol.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 134px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561285123878287554" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TS2nWu9t-MI/AAAAAAAAI8o/XajSnimccU8/s200/Antonio%2Bdel%2Bfiol.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;div&gt;Ai, fiquei “enchendo lingüiça” cantarolando a propaganda do Mappin no radio e na Televisão. "Mappin venha correndo Mappin, Liquidação do Mappin, É a liquidação!" Cantarolei umas 15 vezes, e nada de Zoraide, aparecer, fui novamente até a frente do relógio quadrado que já estava marcando, dezesseis horas e quarenta e cinco minutos. Já estava perdendo a paciência resmungando. Vaca sem vergonha, bem que meu primo Capulletta disse que no Bixiga tinha uma cafetina no Treme-Treme da Rua Paim, com esse nome, mas não era a minha Zoraide, era apena homônima. &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Mas sempre vem aquele pensamento: Será que ela está cafetinando? Tudo é motivo para imaginação, e a imaginação vem sempre do lado do mal.&lt;br /&gt;Mas uma voz, veio me acalmar: Amigo, Já foi dito que debaixo do relógio quadrado do Mappin é um local de encontros e desencontros.Mais calmo tirei da cabeça o que tinha vindo do o Capulletta.&lt;br /&gt;É verdade que Zoraide tem um nome duvidoso, mas ela tem sido tão amável, tão carinhosa, e até comprovei. Imagine até virgem ela é.&lt;br /&gt;Ai deu outro estalo: Será que foi aqui mesmo que marquei com ela. De repente me veio à mente a propagando da loja Garbo. “Você precisa de uma roupa nova, lojas Garbo tem, a roupa que lhe fica bem... muito bem”.&lt;br /&gt;Pelo sim pelo não, vou até a Rua XV de Novembro, e mal chego em frente a loja Garbo e, vejo-a correndo em minha direção. Não era Zoraide, e sim Zenaide, quase chorando, mas de alegria por me ver. Nossa! Como você demorou. Estou aqui já há trinta minutos. O que foi, perdeu o ônibus?&lt;br /&gt;Pronto o programa não estava furado. O Cine Metro com o filme Esquina do Pecado estava nos esperando. Na saída ficava a duvida. Vamos comer aonde, na Kibelandia, ou na Salada Paulista?&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-735502849861540340?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/735502849861540340/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=735502849861540340&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/735502849861540340'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/735502849861540340'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2011/01/pelo-relogio-do-mappin-sao.html' title=''/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TS0Arv16L0I/AAAAAAAAI8A/7k0fy8MInC8/s72-c/mappin%2Bmovietone' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-3147029217691331115</id><published>2011-01-07T17:39:00.015-02:00</published><updated>2011-02-15T22:14:10.690-02:00</updated><title type='text'>EVA PERON</title><content type='html'>&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:180%;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;EVA PERON&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Eva Peron ou Evita como a chamavam carinhosamente os Argentinos, nasceu em 7 de maio de 1919, na pequena cidade de Los Toldos, nos pampas argentinos, e faleceu em 26 de Julho de 1952, aos 33 anos em &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Buenos Aires&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:85%;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 319px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559532265768379602" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSdtI9pyZNI/AAAAAAAAI4w/41O8co5Nu5o/s400/EVA%2BPERON-1-.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Uma das principais figuras do movimento peronista, Eva Perón, ou simplesmente Evita, como ficou conhecida, conquistou os argentinos com sua política populista, que viam nela a esperança para os necessitados. Filha caçula de um grande proprietário de terras, Juan Duarte, com a sua amante, Juana Ibarguren, Eva Maria Ibarguren, era o seu verdadeiro nome.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Após passar sua infância em sua cidade natal, onde ela e seus quatro irmãos sofreram por serem filhos ilegítimos, Evita, aos 11 anos, mudou-se com a família para Junín, na província de Buenos Aires, onde, apesar do preconceito, suas irmãs conseguiram fazer bons casamentos e progrediram na sociedade. Quatro anos depois, foi sozinha para Buenos Aires para tentar alcançar o estrelato. Só, sem recursos e com pouca instrução, &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSegkvaO80I/AAAAAAAAI5w/uwTwb-bFRGs/s1600/eva-peron-2.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 256px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559588818074399554" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSegkvaO80I/AAAAAAAAI5w/uwTwb-bFRGs/s320/eva-peron-2.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Eva Perón passou por muitas dificuldades até chegar a ser uma atriz de certo renome no rádio, onde participava de um programa de muita audiência e fazia algumas peças de teatro. Em 1944, durante uma campanha de socorro às vítimas do terremoto de San Juan, ela conheceu o Juan Domingo Perón, que, aos 48 anos, se encantou com aquela moça de 24 anos e cabelos ainda escuros. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSehIo9S43I/AAAAAAAAI54/_GAL-Dq6-b4/s1600/eva%2Blendo%2Bjornal.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 169px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559589434817700722" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSehIo9S43I/AAAAAAAAI54/_GAL-Dq6-b4/s200/eva%2Blendo%2Bjornal.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSeii8hNteI/AAAAAAAAI6A/yjIaHzJinzU/s1600/EVA.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 140px; FLOAT: right; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559590986256856546" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSeii8hNteI/AAAAAAAAI6A/yjIaHzJinzU/s200/EVA.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Rapidamente o romance entre os dois se tornou público, já que Perón, na época à frente do Ministério do Trabalho, gostava de chocar seus correligionários e amigos ao apresentá-la de maneira formal como sua amante. &lt;em&gt;Após tingir os seus cabelos de loiro para um filme&lt;/em&gt;, que depois se tornou a sua marca registrada, Evita falsificou os seus documentos, transformando-se em Maria Eva Duarte, nascida em Junín, em 1923, para poder casar-se legalmente com o coronel Perón em uma cerimônia intima e para poucos amigos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSei6dWA3hI/AAAAAAAAI6I/Y9GszE5Kjhw/s1600/eva-peron-%2B4.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 162px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559591390205238802" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSei6dWA3hI/AAAAAAAAI6I/Y9GszE5Kjhw/s320/eva-peron-%2B4.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Após a sua forte atuação na campanha presidencial, que levou Perón ao poder em fevereiro de 1946, Eva foi convidada para uma viagem para a Itália, França, Espanha e Suíça, onde passou três meses e retornou com um novo guarda-roupa repleto de roupas de grife. Uma matéria publicada na revista Life, em 1950, mostrando seus inúmeros armários com jóias, peles, sapatos e vestidos de grandes estilistas causou espanto na comunidade &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSeD5ll0pZI/AAAAAAAAI5g/T45_Ur2uIHg/s1600/Eva%2Bno%2Bcomicio.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; FLOAT: left; HEIGHT: 225px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559557290378700178" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSeD5ll0pZI/AAAAAAAAI5g/T45_Ur2uIHg/s320/Eva%2Bno%2Bcomicio.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;No aspecto social seu trabalho se desenvolveu na Fundação Eva Perón, mantida por contribuições de empresários e por doações que os trabalhadores faziam quando tinham uma melhora em seus salários. Criou hospitais, lares para idosos e mães solteiras, dois policlínicos, escolas, uma Cidade Infantil. Durante as festas de fim de ano distribuía sidra e panettone, socorria os necessitados e organizava torneios esportivos infantis e juvenis. O outro bastão e talvez eixo principal de sua popularidade foi constituído em torno dos sindicalistas e da sua facilidade e carisma para conectar-se com as massas trabalhadoras, às quais ela chamava de seus "descamisados".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSeCeR99NMI/AAAAAAAAI5Y/gU29b-RrXV0/s1600/Eva%2Bbra%25C3%25A7os%2Berguidos.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; FLOAT: left; HEIGHT: 225px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559555721743119554" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSeCeR99NMI/AAAAAAAAI5Y/gU29b-RrXV0/s320/Eva%2Bbra%25C3%25A7os%2Berguidos.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Parece que en la Argentina hubiera como una especie de instinto fatal de destrucción, de devoración de las propias entrañas. Una veneración de la muerte.La muerte no signiflca el pasado. Es el pasado congelado, no significa una resurrección de la memoria, representa sólo la veneración del cuerpo del muerto. La veneración de ese residuo es una especie de ancla. Y por eso los argentinos somos incapaces de construirnos un futuro, puesto que estamos anclados en un cuerpo. La memoria es leve, no pesa. Pero el cuerpo sí. La Argentina es un cuerpo de mujer que está embalsamado”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSdtd2sJL6I/AAAAAAAAI44/oJ_xuIGJhxk/s1600/Eva%2BPeron%2B6-.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 232px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559532624676466594" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSdtd2sJL6I/AAAAAAAAI44/oJ_xuIGJhxk/s400/Eva%2BPeron%2B6-.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt; Eva Perón faleceu no dia 26 de julho de 1952, sendo ainda muito jovem, por ocasião de uma leucemia. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;A dor popular não a abandonou num velório que durou 14 dias, e não a abandonaria jamais. No imaginário popular, Evita é para muitos uma Santa&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSds-gOApxI/AAAAAAAAI4g/BojVdWdtCy0/s1600/eva-peron-%2B3-.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSdslpZtL7I/AAAAAAAAI4Y/IaK8-icMhiY/s1600/eva-peron-%2B3-.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSdslMB4d1I/AAAAAAAAI4A/yK4rQCuuBo4/s1600/Eva%2BPeron%2B6-.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-3147029217691331115?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/3147029217691331115/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=3147029217691331115&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/3147029217691331115'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/3147029217691331115'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2011/01/eva-peron.html' title='EVA PERON'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSdtI9pyZNI/AAAAAAAAI4w/41O8co5Nu5o/s72-c/EVA%2BPERON-1-.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-2832624061146341568</id><published>2011-01-05T15:06:00.028-02:00</published><updated>2011-01-06T09:22:25.258-02:00</updated><title type='text'>Memórias do IV Centenário.</title><content type='html'>&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 229px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558779385310858594" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTAZjY3zWI/AAAAAAAAI1s/1P5-tDl6K5I/s400/arco%2Bdo%2Biv%2Bcentenario.bmp" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTGLFCcUJI/AAAAAAAAI2s/kmTjlCjRwm4/s1600/Simbolo%2BIV%2BCentenario.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 226px; FLOAT: left; HEIGHT: 164px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558785733715316882" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTGLFCcUJI/AAAAAAAAI2s/kmTjlCjRwm4/s400/Simbolo%2BIV%2BCentenario.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Há uma polêmica em torno do símbolo do IV Centenário, que aparece nas imagens do projeto do parque nos anos 50. &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;A espiral com um eixo inclinado em 60 graus&lt;/span&gt; foi criada por &lt;span style="color:#3333ff;"&gt;Oscar Niemeyer&lt;/span&gt; e apareceu nos comunicados oficiais e propagandas dos 400 anos de São Paulo. Niemeyer afirma que fez o desenho, mas que, em concreto, ele nunca foi erguido. &lt;em&gt;A espiral foi erguida sim, mas ao desafiar as leis da física não conseguiu se manter em pé e se desfez poucos dias depois.&lt;/em&gt; A obra foi erguida pelo engenheiro &lt;span style="color:#000099;"&gt;Zenon Lotufo,&lt;/span&gt; mas não teve base de sustentação forte o bastante.&lt;br /&gt;O simbolo do quarto centenario.&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;(fonte revista veja)&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSS96ZS0IBI/AAAAAAAAI1c/LzBr4ynfBgE/s1600/selos%2Biv%2Bcentenario.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 138px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558776651001896978" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSS96ZS0IBI/AAAAAAAAI1c/LzBr4ynfBgE/s200/selos%2Biv%2Bcentenario.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTBM0KDo_I/AAAAAAAAI10/2r8UeBjnIUk/s1600/ivcentenariosp.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 142px; FLOAT: right; HEIGHT: 297px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558780265985450994" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTBM0KDo_I/AAAAAAAAI10/2r8UeBjnIUk/s200/ivcentenariosp.jpg" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 150px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558758942515432018" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSStzoCoilI/AAAAAAAAI00/FGgOsT18StU/s200/pratos%2Bporcelana%2Biv%2Bcentenario.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;color:#cc0000;"&gt;Lembranças do grande evento eram vendidos nas lojas da cidade, &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;color:#cc0000;"&gt;esse prato de porcelana era encontrado na loja do Mappin. ou selos vendidos nos correios &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTDh4fRkfI/AAAAAAAAI2c/AFg9clJI4iY/s1600/jornal%2B1954.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 152px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558782826948694514" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTDh4fRkfI/AAAAAAAAI2c/AFg9clJI4iY/s200/jornal%2B1954.jpg" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSWWuSq3_gI/AAAAAAAAI3k/2byo-i4BFJY/s1600/xicara%2B1954.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; FLOAT: right; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559015037088562690" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSWWuSq3_gI/AAAAAAAAI3k/2byo-i4BFJY/s200/xicara%2B1954.jpg" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 145px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558782428187597314" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTDKq_OGgI/AAAAAAAAI2M/0m4AgQvrfYo/s200/iv%2Bcentenario.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Quando vejo o dístico do IV Centenário colocado nos jornais ou revistas antigas ou mesmo nas de hoje, lembro dos meus 15 anos de idade quando São Paulo estava em festas.&lt;br /&gt;Dois anos antes já esfregávamos as mãos esperando os 400 anos da cidade, pois sabíamos que teríamos grandes festas que as emissoras de radio e os jornais anunciavam. A televisão estava engatinhando e poucas pessoas possuíam.&lt;br /&gt;Em 1952, estávamos em contagem regressiva, São Paulo está no seu “tricentésimo nonagésimo oitavo ano de fundação, e toda a infra estrutura estava sendo preparada. As grandes obras seriam no Parque do Ibirapuera um enorme matagal sem uso, podíamos até dizer um super terreno baldio com um enorme lago onde os meninos das redondezas iam nadar, e uma estradinha estreita e asfaltada saia da Avenida Brasil a caminho da Vila Mariana acabando na Rua França Pinto onde já estava o instituto Biológico que está lá até hoje. Antes de chegar ao instituto Biológico tinha um maravilhoso campo de futebol com belo gramado onde a Portuguesa de Desportos treinava durante a semana. Eu morava na Vila Olímpia e andava por lá de bicicleta, e via os prédios do parque do Ibirapuera sendo erguido.&lt;br /&gt;Era comum ver por lá o governador Lucas Nogueira Garcez e o prefeito Jânio Quadros por lá vistoriando as obras já bastante avançadas. Aqui vai ser o museu tal, ali o prédio da Bienal, a casa Japonesa, e mais ao fundo na Rua IV Centenário bem na frente do portão cinco estava a fabrica de Cera Parquetina, (“a amiga da Etelvina”) pouco antes de chegar a aquele portão e, a construção já estava em faze final o enorme Armazém onde seriam realizadas as grandes feiras como a &lt;span style="color:#000099;"&gt;FENITE&lt;/span&gt;, feira da indústria têxtil, a primeira tendo a feira da mecânica nacional como a segunda. Depois veio o salão da criança e do automóvel. Enfim cada prédio em construção já tinha sua denominação.&lt;br /&gt;Pavilhões do projeto original - Muitos dos pavilhões que estavam no projeto original do Parque do Ibirapuera, como o Pavilhão da &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Venezuela&lt;/span&gt;, &lt;span style="color:#ff6600;"&gt;da Vemag&lt;/span&gt; e da &lt;span style="color:#330099;"&gt;Coca-Cola&lt;/span&gt;, foram construídos somente para a exposição do IV Centenário. Como o planejado desde o princípio, logo foram removidos.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Perto do portão nove,&lt;/span&gt;&lt;/em&gt; onde iniciava a Avenida Indianópolis (Republica do Líbano) quem entrava já dava de frente o lago onde estava sendo construído o Pier, de onde sairiam os barcos do restaurante fluvial, como era chamado e que estava à beira do lago.&lt;/strong&gt; &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSSo0dYaSfI/AAAAAAAAI0U/X5-UPxMU3LA/s1600/marquise-%2BIbirapuera%2B-1954_grande.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 150px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558753459275713010" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSSo0dYaSfI/AAAAAAAAI0U/X5-UPxMU3LA/s200/marquise-%2BIbirapuera%2B-1954_grande.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Seguindo mais a frente vinha a grande marquise fazendo curvas uma das grandes obras do arquiteto Oscar Niemeyer, responsável pelo desenho de todas as edificações do Parque. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Eram muitas obras de uma só vez.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSWVi89vOPI/AAAAAAAAI3c/gUQxi_mpj0k/s1600/MONUMENTO%2BBANDEIRAS.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 150px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559013742771910898" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSWVi89vOPI/AAAAAAAAI3c/gUQxi_mpj0k/s200/MONUMENTO%2BBANDEIRAS.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Em 1953 já estávamos no “tricentésimo nonagésimo nono ano, e quem passava pela Avenida Brigadeiro Luiz Antonio, onde se iniciava a Avenida Brasil formando um T, estava sendo erguido o Monumento as Bandeiras a grande obra de Victor Brecheret. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSWa_cxtybI/AAAAAAAAI3s/N9BZ-bSJD_M/s1600/MAUSOL%25C3%2589U.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 150px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559019729905895858" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSWa_cxtybI/AAAAAAAAI3s/N9BZ-bSJD_M/s200/MAUSOL%25C3%2589U.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;E, mais adiante o mausoléu em homenagem &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;aos heróis da revolução constitucionalista de 1932, obra do artista e arquiteto italiano Galileu Emendabile, que estava sendo construído em blocos nos barracões dentro de parque. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 274px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558780886715991234" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTBw8jwBMI/AAAAAAAAI2E/Vux9P133PM4/s400/familia%2Bibirapuera%2B1954.jpg" /&gt;E quando o ano de 1953 estava se despedindo e, entrava o mês de Janeiro de 1954, tudo era alegria e esperávamos somente o dia 25 de janeiro uma terça feira ensolarada, o povo comparecia em massa, ao parque do Ibirapuera construido no espaço de dois anos para as festividades do aniversario dos 400 anos. Ele ainda não estava terminado em seu todo&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt; e a inauguração só ocorreu no mês de Agosto, quando o parque foi inaugurado num sábado dia 21, três dias antes do suicídio de Getulio Vargas. &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTP3OJd7nI/AAAAAAAAI3U/tpLQyi16IQQ/s1600/Triangulo%2Bprateado%2B1954.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 221px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558796387679596146" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTP3OJd7nI/AAAAAAAAI3U/tpLQyi16IQQ/s400/Triangulo%2Bprateado%2B1954.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Mas naquele dia 25 de Janeiro estourou as grandes festas. O Vale do Anhangabaú chamado de o Vale do Povo não havia lugar para mais ninguém para ver a chuva de Prata (triângulos prateados) &lt;span style="color:#666666;"&gt;foto&lt;/span&gt; que o industrial Baby Pignatari, mandou seu avião jogar no centro da cidade e, esta até hoje na retina de quem ainda está vivo. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 220px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558793548843718706" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTNR-qQGDI/AAAAAAAAI3M/-8AeWYsa-7k/s400/chuva%2Bde%2Bprata%2Banhangabau%2B1954.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Na estrada da Boiada (Diógenes Ribeiro de Lima) local que ficou como o por do sol. Foi realizado um show pirotécnico por vários minutos, um dos maiores na cidade e, muitos fogos de artifício espocavam no céu, e por vários segundos uma sequência de fogos mostrava a bandeira brasileira com suas cores visíveis. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSSlwevodSI/AAAAAAAAI0E/JY4hF7D-9qI/s1600/SENAI.png"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 278px; FLOAT: left; HEIGHT: 196px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558750092387185954" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSSlwevodSI/AAAAAAAAI0E/JY4hF7D-9qI/s320/SENAI.png" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;Foi nesse ano que entrei para a escola SENAI Roberto Simonsen, Rua Monsenhor Andrade, Brás, em que ficava na janelinha do ônibus vendo as maravilhas que a cidade tinha a mostra que infelizmente hoje não existem mais. Do Anhangabaú até a Praça da Sé, passando pela Galeria Prestes Maia, já com suas escadas rolantes, e saindo na Praça do Patriarca, à esquerda a igreja de Santo Antonio, era uma São Paulo “ainda pequena”, em relação à cidade de hoje e com muitas coisas a ver.&lt;br /&gt;Na Praça da Sé a Catedral ainda em construção, ainda sem as torres laterais. Era uma praça alegre com muitos engraxates, muitos pés de coqueiros bem altos um mictório publico, vários vendedores ambulante e muitos punguistas escroques e estelionatários que davam nó em pingo d água.&lt;br /&gt;Entrando pela Avenida Rangel Pestana indo em frente vamos descortinando o bairro do Brás mais a frente. Estou no bonde parecendo àquele caipira recém chegado a cidade grande. Quando ele esta passando em cima do Rio Tamanduateí, o grande “caldeirão” do Gasômetro aonde mães iam levar seus filhos aspirar ao Gás para curar a bronquite ou sinusite.&lt;br /&gt;Já à esquerda se via o imponente edifício das indústrias onde estava instalada a assembléia legislativa, o bonde seguia rumo ao Brás, e, a direita estava um quartel do exercito.&lt;br /&gt;Quando o bonde chaga a Rua Vasco da Gama entra à esquerda e vai desembocar na Rua do Gasômetro, e no primeiro ponto lá, era onde eu tinha que descer e sempre descendo com o bonde andando, em frente à Rua Monsenhor Andrade. Para falar a verdade o Bonde deixou saudade, principalmente o bonde aberto, onde o cobrador geralmente um português, cobrava duas passagens e a gente ouvia só um tilintar da cordinha puxada. Como diziam os Italianos, um per ti´, e due per mi.&lt;br /&gt;Atravessando a Rua do Gasômetro estávamos na já praticamente na calçada da escola, era mais um dia de aula. A escola Roberto Simonsen também participava das homenagens ao aniversario da cidade, no nosso teatro muitos textos falavam das coisas da cidade. &lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;Estávamos na metade do ano e os eventos continuavam, o próprio SENAI promoveu uma excursão dos alunos ao parque do Ibirapuera, já inaugurado e que era a coqueluche da cidade por causa da mídia que dava noticia a respeito comparando-o futuramente ao Central Parque de Nova York. Vários ônibus levavam os alunos a maioria da zona leste ou norte, e muito pouco da zona Sul. Cada aluno recebia vários tickets para entrar em vários brinquedos do Parque Sangrilá, um parque de empresa privada que foi contratado para as festividades da cidade. Muitos brinquedos a nossa disposição. Os carros elétricos bate-bate, Carrossel, Roda Gigante, barracas de tiros, com espingarda de rolha ou chumbinho, mas o que nos mais gostávamos e ia era no Tapete Mágico, A gente subia por uma escada a mais ou menos 10 metros de altura e vinha no tapete por uma canaleta da largura do corpo. Era bem encerado o que dava uma grande velocidade, até cair na concha rasa também encerada onde a velocidade era amortecida&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSSoG-6l8wI/AAAAAAAAI0M/2TA76WlIJXU/s1600/Pacaembu%2Banos%2B1950.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558752678003471106" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSSoG-6l8wI/AAAAAAAAI0M/2TA76WlIJXU/s200/Pacaembu%2Banos%2B1950.jpg" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;No mês de junho no estádio do Pacaembu, foi feito uma das mais bonitas e sugestivas festas organizada pelos Circenses de São Paulo, tudo o que o circo tinha de bom e bonito estava dentro do gramado e na pista de atletismo do estádio no dia 11 de junho de 1954, que estava lotado de pais e filhos todos boquiabertos com uma festa linda.&lt;br /&gt;Era a segunda vez que eu entrava no Pacaembu. No grande palco que era o estádio, estavam: Trapezistas, o Globo da Morte, Bailarinos e Bailarinas na ponta dos pés. Nos intervalos os Palhaços entravam mostrando suas habilidades, não deixando a peteca cair. A boca da garotada quase se rasgava de tanto riso era uma felicidade geral naquele domingo de inverno ensolarado. Para mim a única coisa que tirava pouco a alegria era o placar da Concha Acústica que mostrava Corinthians &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;1&lt;/span&gt; X &lt;span style="color:#006600;"&gt;Palmeiras&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;0&lt;/span&gt;, gol de &lt;em&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;Claudio&lt;/span&gt;&lt;/em&gt; no primeiro tempo em que &lt;em&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#006600;"&gt;Rodrigues&lt;/span&gt;&lt;/em&gt; do Palmeiras chutou um pênalti na trave no sábado dia 10 de julho, pelo torneio Rio São Paulo.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;color:#ff0000;"&gt;S C Corinthians Paulista, o grande campeão do IV Centenário&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 242px; DISPLAY: block; HEIGHT: 154px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558780461188284690" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTBYLWCgRI/AAAAAAAAI18/cI3VK7Vk77A/s400/corinthians.jpg" /&gt;&lt;/span&gt; O que faltava para completar a grande festa, do IV centenário, era a inauguração do Parque do Ibirapuera. Que estava coma as obras bastante atrasadas no inicio do ano.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;Na inauguração do parque Ibirapuera estavam presentes o &lt;span style="color:#000000;"&gt;governador Garcez&lt;/span&gt; (de chapéu) e a sua direita o prefeito &lt;span style="color:#000000;"&gt;Jânio Quadros&lt;/span&gt;, presentes também autoridades civis, militares e eclesiásticas.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558760213913303714" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSSu9oXgeqI/AAAAAAAAI1E/4_WZINu8IkM/s400/ibirapuera%2B1954.jpg" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Mas, quando chegou o dia 21 de Agosto, um sábado eu minha mãe e meus irmãos, junto com a tia Deolinda (Dióla) e sua filha Luisinha estavamos entrando pelo portão nove para assistir a grande festa de inauguração, &lt;span style="color:#000099;"&gt;Quando estávamos passando a beira do lago, uma moça estudante universitária com uma prancheta estava fazendo um abaixo assinado para a renuncia do presidente da republica Getulio Vargas.&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;E aproximou-se de minha mãe dizendo: Senhora quer assinar para a renuncia de Getulio?&lt;/span&gt; –&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;em&gt; &lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;em&gt;A resposta foi forte&lt;/em&gt;.&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#330033;"&gt;Quem é você, sua fedelha, para pedir isso para mim.&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#000099;"&gt;– Mas a senhora não precisa assinar disse a moça. -&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Sai da minha frente sua idiota!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Foi preciso a Deolinda interferir para a moça não ser agredida.&lt;br /&gt;Três dias depois veio à grande tristeza para empanar a nossa grande festa. O suicídio do presidente Getulio Vargas. Daí para frente o ano de 1954 foi até o seu final e as festas do IV centenário entrou no ano de 1955, até o dia 25 de janeiro quando a cidade fez 401 anos. E no mês seguinte aconteceu aquilo que eu menos queria. Corinthians Campeão do IV Centenário. E com muita justiça. Diga-se a bem da verdade. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#009900;"&gt;&lt;em&gt;Viveiro Manequinho Lopes -&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; &lt;span style="font-size:85%;"&gt;No início do século XX, um senhor de longas barbas andava pela cidade com um guarda-chuva, cutucando a terra de jardins para testar a qualidade do plantio. Foi com tal dedicação que Manoel Lopes de Oliveira Filho se tornou o Manequinho Lopes, que dá nome ao viveiro do Ibirapuera. Você pode adquirir uma muda de arvore para plantar em frente sua casa.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#ff0000;"&gt;&lt;em&gt;São Paulo Quatrocentão -&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Musica autoria de &lt;span style="color:#990000;"&gt;Garoto,&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#000099;"&gt;Chiquinho do Aco&lt;/span&gt;rdeon e &lt;span style="color:#006600;"&gt;Avaré.&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Cantado pela estrela de São Paulo. Hebe Camargo&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTH1mDrHeI/AAAAAAAAI20/bxDVFv5rOpg/s1600/hebe%2Bcamargo.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 194px; FLOAT: left; HEIGHT: 259px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558787563644984802" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTH1mDrHeI/AAAAAAAAI20/bxDVFv5rOpg/s320/hebe%2Bcamargo.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Oh, São Paulo! &lt;em&gt;Oh, meu São Paulo!&lt;/em&gt; / São Paulo Quatrocentão / &lt;em&gt;Oh, São Paulo!&lt;/em&gt; Oh, meu São Paulo! / &lt;em&gt;Você é o meu torrão&lt;/em&gt; / Oh, São Paulo ! / &lt;em&gt;Oh, meu São Paulo!&lt;/em&gt; / São Paulo das tradições / &lt;em&gt;Oh, São Paulo, o seu nome&lt;/em&gt; / Vive em todos os corações&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Você é lindo, é&lt;/em&gt; / É a terra do melhor café, / &lt;em&gt;Seu grande centro industrial&lt;/em&gt; / Representa o esteio nacional / &lt;em&gt;Você é varonil&lt;/em&gt; / Orgulho deste meu Brasil / &lt;em&gt;Oh, meu São Paulo&lt;/em&gt; / Você é forte, &lt;em&gt;é colossal&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;Quem é que não vai visitar / &lt;em&gt;Meu São Paulo no Quarto Centenário&lt;/em&gt;, / Quem é que não vai enviar / &lt;em&gt;Parabéns pelo seu aniversário&lt;/em&gt;, / Quem é que não sente emoção / &lt;em&gt;Ao saber que também vai participar&lt;/em&gt; / Da festa do meu São Paulo / &lt;em&gt;Que pra sempre hei de adorar.&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-2832624061146341568?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/2832624061146341568/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=2832624061146341568&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/2832624061146341568'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/2832624061146341568'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2011/01/memorias-do-iv-centenario.html' title='Memórias do IV Centenário.'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TSTAZjY3zWI/AAAAAAAAI1s/1P5-tDl6K5I/s72-c/arco%2Bdo%2Biv%2Bcentenario.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-7735031792338529971</id><published>2010-12-29T12:34:00.006-02:00</published><updated>2010-12-31T09:48:31.564-02:00</updated><title type='text'>O CRONISTA DO CORAÇÃO</title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Este era &lt;span style="color:#000099;"&gt;Pedro Geraldo Costa&lt;/span&gt; radialista e publicitário, talvez mais radialista do que publicitário. É dele o slogan “Maria sai da lata que a lata tem barata”.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;color:#660000;"&gt;..................................Pedro Geraldo Costa no meio de Delio Santos locutor da radio nacional Walter Silva (o Pica Pau)&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;O CRONISTA DO CORAÇÃO&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;Este era Pedro Geraldo Costa radialista e publicitário, talvez mais radialista do que publicitário. É dele o slogan “Maria sai da lata que a lata tem barata”.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#006600;"&gt;FOTO-Pedro Geraldo Costa no meio de Delio Santos locutor da radio nacional Walter Silva (o Pica Pau)&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TR3Bx1hrzjI/AAAAAAAAIzU/Q5po_1fY2Is/s1600/delio%2Bsantos%2BPedro%2Bgeraldo%2Bwalter%2Bsilva.jpg"&gt;&lt;span style="color:#006600;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 246px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5556810577171172914" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TR3Bx1hrzjI/AAAAAAAAIzU/Q5po_1fY2Is/s400/delio%2Bsantos%2BPedro%2Bgeraldo%2Bwalter%2Bsilva.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Pedro &lt;/span&gt;era amigo do meu pai, já tinha ido algumas vezes a minha casa. Ele tinha uma farmácia na Rua da Consolação perto de onde meu pai trabalhava. Era a “farmácia do povo”. Não vendia remédios ele doava aos pobres, com certeza conseguia esses medicamentos nas campanhas que fazia na &lt;span style="color:#000066;"&gt;PRG-9, Radio Nacional&lt;/span&gt; onde ele irradiava o programa da &lt;span style="color:#33ccff;"&gt;Ave Maria&lt;/span&gt; todos os dias às 18 horas. Algumas pessoas já o chamavam de demagogo e, em 1954 quando ele se aliou ao padre &lt;span style="color:#00cccc;"&gt;Donizete Tavares de Lima&lt;/span&gt;, que vinha fazendo milagres por interseção de Nossa Senhora Aparecida. Muita gente dizia que tinha recebido um milagre da nossa querida padroeira, então &lt;span style="color:#000066;"&gt;Pedro Geraldo Costa&lt;/span&gt; resolveu homenageá-la, fazendo excursões a cidade de Tambaú, onde o padre &lt;span style="color:#00cccc;"&gt;Donizete&lt;/span&gt; tinha sua igreja. Para homenagear a santa ele fez uma chuva de rosas, com um avião nos céus da cidade de São Paulo fazendo com que as pétalas caíssem no Vale do Anhangabaú, um espetáculo realmente bonito e emocionante, com o vale do povo super lotado, com isso Pedro ia contabilizando cada vez mais a simpatia do povo.&lt;br /&gt;Depois da chuva de &lt;span style="font-size:180%;color:#cc33cc;"&gt;Rosas&lt;/span&gt; ele teve outro momento de criatividade. Resolveu trazer do &lt;span style="color:#000099;"&gt;Líbano&lt;/span&gt; a &lt;span style="color:#006600;"&gt;Cruz de Cedro&lt;/span&gt;, dizia ele que era a Cruz onde “Cristo tinha sido crucificado” Na verdade era uma réplica. Foi outra coisa que tocou muito o povo que tinha fé e, mexeu com a emoção de todos. Como era anunciado com freqüência da chegada da Cruz houve uma grande expectativa, e o vale do Anhangabaú, estava tomado de pessoas, como sempre diziam estar ali um milhão de pessoas.&lt;br /&gt;Depois desse evento aumentou os comentários de que ele não passava de demagogo e que logo seria candidato a algum cargo eletivo. Na verdade eram apenas ciúmes de políticos que sabia que uma boa fatia do eleitorado estaria com o cronista do coração&lt;br /&gt;E seus detratores tiveram motivo de sobra para continuar com as criticas. Ele realmente foi candidato a vereador em 1955, inclusive esteve em minha casa para pedir a meu pai que autorizar eu a distribuir cédulas dele no dia da eleição. Com a permissão do meu pai, fui a casa dele na Rua &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;Avanhandava&lt;/span&gt; buscar o material de propaganda e fui recebido por sua esposa, uma jovem magra muito bonita, contrastando com ele que era corpulento e gordo.&lt;br /&gt;E no dia 3 de outubro estava eu em frente ao grupo escolar Martin Francisco distribuindo cédulas dele na eleição em que Juscelino tinha sido eleito presidente da republica e, ele também se elegeu vereador.&lt;br /&gt;E daí por diante sua carreira política foi de vento em popa, mas nunca deixou o radio de lado. Agora com o respaldo do Padre &lt;span style="color:#00cccc;"&gt;Donizete&lt;/span&gt; seu programa da &lt;span style="color:#000099;"&gt;Ave Maria&lt;/span&gt; ganhava outros contornos, pois ele gravou uma fita com a benção do padre e cada vez que ele ia rezar pedia para os ouvintes colocar um copo de água em cima do radio para que no momento da benção a água ficasse benta, o que era religiosamente feito por muitos ouvintes que mandavam cartas dizendo da melhoria de vida depois de tal medida.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;No programa antes da reza ele era um conselheiro pedia para que as pessoas fossem honestas e que o lar sempre fosse de muita alegria e, que os casais se dessem bem. Pedia para que fossem sempre a missa para receber de Deus as bênçãos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Um dia um marido que tinha brigado feio com a esposa inclusive partindo para agressão, ela pediu ao marido que ouvisse os conselhos de Tio Pedro como era chamado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Raivoso o homem foi ao encontro de &lt;span style="color:#003333;"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Pedro&lt;/span&gt; na&lt;/span&gt; Farmácia do Povo&lt;/span&gt; de arma em punho, só que não o encontrou. Ele tinha saído minutos antes, se safando de ser morto.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em seu programa do dia seguinte ele disse categoricamente que foi Nossa Senhora Aparecida que fez com que ele saísse para fazer algo. Pedro era assim não tinha vergonha de dizer essas coisas.&lt;br /&gt;Pedro já tinha subido na política era deputado estadual, e em 1965 se candidatou a prefeito da capital. Tinha a convicção de que seria eleito, embora concorressem com ele dois pesos pesados da política na época, Faria Lima e Laudo Natel, mas sua campanha estava firme e, ele usava os meios de comunicação de onde fazia parte.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;No programa da Hebe Camargo ele foi com a gravata do lado do avesso e com um paralelepípedo na mão. E teve que responder duas perguntas:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;1º- Porque está com a gravata do avesso? – É porque quando as pessoas perguntam e eu coloco do lado direito onde está minha foto dizendo que sou candidato.&lt;br /&gt;2º - E, essa “pedrona” que está ai no seu colo? Porque sou o Pedro da Pedra, esse é meu Slogan. Ele tinha muita imaginação. Um local onde todos os candidatos colocavam faixas era na Praça da Republica, o lugar bem visível era de frete a Avenida Ipiranga. Das muitas faixas que ali estavam a que mais chamava atenção era a dele. Um monte de passarinhos ficava ali pousado ou antão ciscando na calha que ele colocou na base da faixa, onde também colocou alpiste motivo pelo qual os pássaros se esbaldavam. Com isso ele queria dizer que era milagre de Nossa senhora Aparecida.&lt;br /&gt;Em sua plataforma administrativa, Pedro Geraldo Costa, falava da construção de um hospital que seria construído por imigrantes de várias raças radicadas em São Paulo, Italianos, Libaneses, Judeus, Espanhóis, Portugueses. Cabendo a eles a construção desse hospital, Por exemplo: Cada andar do prédio teria a cor da bandeira do país que seus membros viessem a construir&lt;br /&gt;Um dia fez um comício na rua em meio à meia dúzia de pessoas e, se dizia emocionado com o povo cantando “sempre no meu coração”, sua característica musical por ser “o cronista do coração”. Obrigado pelas palmas saudações, boas novas, sabem tudo o que falei até aqui, sabem que eu vou combater a pornografia e vou defender a família, as meninas estupradas. Antes de votar, olhem para suas filhas e suas netas. Vá para o voto firme em Pedro Geraldo Costa “O homem que o povo gosta”. Vamos ganhar essa eleição. Nada de vassoura e de pano branco que não varre mais. Isso é o símbolo da maldade condição de bruxa. Como que vocês podem confiar num homem que não crê em Deus? E nesse que quer colocar uma estrela vermelha no céu de Anchieta de São Paulo. Pelo amor de Deus! Isso de jeito nenhum, digo como Cristão seu bairro vai provar o numero de famílias e de moral. Vamos cantando: “sempre no meu coração...&lt;br /&gt;Pedro Geraldo Costa foi derrotado e, sentiu muito essa derrota. Por uma semana ele deixou de fazer o programa da Ave Maria que foi feito por sua filha mais velha que disse que ele estava muito aborrecido pela derrota. Sem duvida o nome de Pedro Geraldo Costa merece ser lembrado não apenas como grande nome do radio, mas como um ser humano excepcional, que usava sua capacidade de comunicador para viver, sem esquecer-se do próximo.&lt;br /&gt;Quis o destino que ele partisse para o alem, num dia 15 de novembro de 1990, dia de eleição, entre pessoas e veículos que se deslocavam pelas ruas da cidade, um cortejo fúnebre passava em meio a panfletos “santinhos” jogados pelas ruas. Era o ex. Pedro da pedra que um dia tinha também sido candidato se encaminhava para sua ultima morada, aos 70 anos, bem vividos aqui na terra, como radialista, publicitário e político. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-7735031792338529971?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/7735031792338529971/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=7735031792338529971&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/7735031792338529971'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/7735031792338529971'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/12/o-cronista-do-coracao.html' title='O CRONISTA DO CORAÇÃO'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TR3Bx1hrzjI/AAAAAAAAIzU/Q5po_1fY2Is/s72-c/delio%2Bsantos%2BPedro%2Bgeraldo%2Bwalter%2Bsilva.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-3291292649427229193</id><published>2010-12-27T16:33:00.019-02:00</published><updated>2010-12-30T12:20:57.572-02:00</updated><title type='text'>CORRIDA DE SÃO SILVESTRE</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRji8JWLYdI/AAAAAAAAIxQ/qjAhuKyHznw/s1600/S%25C3%25A3o%2Bsilvestre%2BCasper%2BLibero.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 185px; FLOAT: left; HEIGHT: 256px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555439663290474962" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRji8JWLYdI/AAAAAAAAIxQ/qjAhuKyHznw/s400/S%25C3%25A3o%2Bsilvestre%2BCasper%2BLibero.jpg" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A idéia de promover uma corrida de São Silvestre veio do jornalista &lt;span style="color:#000099;"&gt;Casper Libero&lt;/span&gt; depois de uma viagem ao exterior onde havia uma corrida de Rua. Essa idéia criou corpo e teve sua primeira prova no dia dedicado a São Silvestre, 31 de dezembro de 1925 e passou a ter esse nome. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#ff0000;"&gt;A primeira corrida em 1925&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 134px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555439966555418770" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjjNzGLMJI/AAAAAAAAIxY/l51m19pl7uM/s400/sao_silvestre_1925.jpg" /&gt;O primeiro vencedor da corrida de São Silvestre foi &lt;span style="color:#006600;"&gt;Alfredo Gomes&lt;/span&gt;, e só corredores brasileiros participavam. E nesse período Joaquim Gonçalves da Silva, foi tri campeão da corrida nos anos de 1932- 1943 -1944. E assim foi até 1945 quando os primeiros estrangeiros começaram a participar e eram, somente corredores de países Sul Americanos. Mas mesmo com a presença de estrangeiros o corredor brasileiro &lt;span style="color:#006600;"&gt;Sebastião Alves Monteiro foi&lt;/span&gt; bi campeão da prova vencendo em 1945 e 1946. &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 270px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555433643906698626" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjddxZQDYI/AAAAAAAAIxI/5JgrIgV690M/s400/S%25C3%25A3o%2BSilvetre%2Ba%2Bnoite.bmp" /&gt;O primeiro estrangeiro a vencer foi o Uruguaio &lt;span style="color:#33ccff;"&gt;Oscar Moreira&lt;/span&gt;, e, o primeiro europeu a vencer foi o Finlandês, &lt;span style="color:#000099;"&gt;Vilio Heino&lt;/span&gt; em 1947, daí para frente, somente estrangeiros passaram a vencer até o ano de 1980, quando João José da Silva surpreendeu a todos vencendo a corrida que ainda era noturna, horário em que a maioria dos brasileiros gostavam por que coincidia com a virada do ano.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjjzPw2rxI/AAAAAAAAIxg/RPXTDnZe8cU/s1600/Jo%25C3%25A3o%2Bda%2Bmata%2B1983.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 174px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555440609905782546" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjjzPw2rxI/AAAAAAAAIxg/RPXTDnZe8cU/s200/Jo%25C3%25A3o%2Bda%2Bmata%2B1983.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;No ano de 1983, outro brasileiro vencia era &lt;span style="color:#006600;"&gt;João da Mata&lt;/span&gt;, e em 1985, novamente &lt;span style="color:#006600;"&gt;João José da Silva&lt;/span&gt; voltou a vencer. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjoZFIcobI/AAAAAAAAIyI/62vfYnnaBpo/s1600/ronaldo%2Bcosta.bmp"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 150px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555445657933488562" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjoZFIcobI/AAAAAAAAIyI/62vfYnnaBpo/s200/ronaldo%2Bcosta.bmp" /&gt;&lt;/a&gt;Em 1994 &lt;span style="color:#006600;"&gt;Ronaldo da Costa&lt;/span&gt; e em 1997, Emerson Iser Bem, foram os últimos brasileiros a vencer. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjlrga-riI/AAAAAAAAIxw/-cBfaI4A7oU/s1600/emil%2Bzatopeck.bmp"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 122px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555442675961736738" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjlrga-riI/AAAAAAAAIxw/-cBfaI4A7oU/s320/emil%2Bzatopeck.bmp" /&gt;&lt;/a&gt;Mas os grandes nomes da corrida foram &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Emil Zatopech&lt;/span&gt; da &lt;span style="color:#000099;"&gt;Tchecoslováquia&lt;/span&gt; que venceu em 1953 e bateu o Record da prova jamais batido enquanto foi mantido os oito quilômetros da prova, foi apelidado de Locomotiva Humana. Deixou todos de beiço caído, pois participou da festa até as cinco horas da madrugada dançando sem parar. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;O podio de 1953. No topo o recordista da prova &lt;span style="color:#000099;"&gt;Emil Zatopeck&lt;/span&gt;, enquanto o percurso foi de oito quilometros. em segundo &lt;span style="color:#000066;"&gt;Franjo Mihalic&lt;/span&gt; da Iugoslavia, e em terceiro o brasileiro Gonzaguinha (Luiz Gozaga Rodrigues), da força publica&lt;/span&gt;.&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 272px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555433636547366978" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjddV-pkEI/AAAAAAAAIxA/g_cX7d8hCzM/s400/S%25C3%25A3o%2BSilvestre%2B1953.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjvNKwicQI/AAAAAAAAIyk/NSLV6vQqC54/s1600/Manuel%2BFaria0001.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 146px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555453149866782978" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjvNKwicQI/AAAAAAAAIyk/NSLV6vQqC54/s200/Manuel%2BFaria0001.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Manuel Faria, o primeiro português a conseguir vencer a São Silvestre de São Paulo, feito que alcançou em 1956 e 57. Quando venceu a mais famosa das corridas do fim do ano do ano, o antigo atleta do Sporting bateu vários adversários de valia, com o soviético Vladimir Kuts, que dois antes tinha-se apropriado do recorde mundial dos 5000 metros.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A grande decepção da prova foi o Russo Wladimir Kuts que era o grande destaque da 33º &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;corrida de São Silvestre do ano de 1957, ele era Campeão dos 5 e 10 mil metros na Olimpíada de 1956 em Melbourne na Austrália, &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Entretanto, Kutz ficou somente com a oitava posição, não por falta de méritos. Ele caminhou pelas praias de Santos e o passeio lhe rendeu bolhas nos pés. O atleta russo teve uma carreira curta no atletismo internacional, porém, marcante. Além dos dois títulos olímpicos, Kutz quebrou sete recordes mundiais.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjs2OCKn5I/AAAAAAAAIyQ/GevxjdxXHk4/s1600/mamuel%2Bfaria.bmp"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 85px; FLOAT: left; HEIGHT: 150px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555450556585779090" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjs2OCKn5I/AAAAAAAAIyQ/GevxjdxXHk4/s400/mamuel%2Bfaria.bmp" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRj0xc20ExI/AAAAAAAAIy0/TNHqjgSJ1i8/s1600/maria-delcarmem-1990-1g.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjnAC_eqZI/AAAAAAAAIx4/V3NcQu_UVFs/s1600/S%25C3%25A3o%2BSilvestre%2BOsvaldo%2BSuares.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 192px; FLOAT: left; HEIGHT: 263px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555444128350644626" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjnAC_eqZI/AAAAAAAAIx4/V3NcQu_UVFs/s400/S%25C3%25A3o%2BSilvestre%2BOsvaldo%2BSuares.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;O Argentino Osvaldo Suares, foi um dos grandes vencedores da prova de São Silvestre, ele venceu nos anos de 1958 - 1959 e 1960. Até então o primeiro estrangeiro tri campeão da prova.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;No domingo depois da corrida, quando das provas na pista do estádio de Pacaembu, Osvaldo Suares dava show vencendo com destaque a prova dos cinco mil metros.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#990000;"&gt;Abaixo o podio da corida de São Silvestre de 1968, No topo esta o vencedor Gaston Roelants, ao lado de Carlos Joel Nelli diretor de A Gazeta Esportiva, que não perdia uma foto&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 262px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555455368606007938" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjxOUNMQoI/AAAAAAAAIys/mUxlK-TGpV0/s400/gaston%2Broelants.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Depois veio o Belga &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Gaston Roelants&lt;/span&gt; vencedor de quatro corridas, 1964-1965 - -1967 e 1968, só não foi tetra por que o Colombiano &lt;span style="color:#33ff33;"&gt;Álvaro Mejia Flores&lt;/span&gt; interrompeu em 1967. Mas o tetra viria em 1986 – 87 – 88 – 89 com Rolando Veras do equador. Sendo ele o único a ganhar por quatro vezes seguidas. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjkn62ftFI/AAAAAAAAIxo/6epkqZcuM5E/s1600/chista%2Bvalensieck.bmp"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 183px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555441514825364562" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjkn62ftFI/AAAAAAAAIxo/6epkqZcuM5E/s200/chista%2Bvalensieck.bmp" /&gt;&lt;/a&gt;Em 1975 foi instituída a corrida de São Silvestre Feminina, e a primeira vencedora foi a &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Alemã Christa Valensieck,&lt;/span&gt; (foto) que venceu também no ano seguinte.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjs-VfzZMI/AAAAAAAAIyY/gBjtq-amhi4/s1600/Rosa%2BMota.bmp"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 250px; FLOAT: left; HEIGHT: 220px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555450696028087490" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjs-VfzZMI/AAAAAAAAIyY/gBjtq-amhi4/s400/Rosa%2BMota.bmp" /&gt;&lt;/a&gt;Mas a grande sensação da prova feminina foi a Portuguesa &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Rosa Mota&lt;/span&gt;, que venceu seis vezes seguidas, 1981 a 1986. Não participou mais pois reclamou da ultima vês que na saída foi jogada ao chão sendo quase pisoteada, mesmo assim venceu a prova aquela de 1986. A partir daí a prova feminina teve seu inicio 15 minutos antes do Masculino.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRj0xc20ExI/AAAAAAAAIy0/TNHqjgSJ1i8/s1600/maria-delcarmem-1990-1g.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 146px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555459270758372114" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRj0xc20ExI/AAAAAAAAIy0/TNHqjgSJ1i8/s200/maria-delcarmem-1990-1g.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;A atleta Mexicana Maria Del Carmen do México venceu por quatro anos seguidos. 1989 - 90 – 91 -92.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjoZN9DfYI/AAAAAAAAIyA/whIwi10RDyA/s1600/carmem%2Boliveira.bmp"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 152px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555445660301622658" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRjoZN9DfYI/AAAAAAAAIyA/whIwi10RDyA/s200/carmem%2Boliveira.bmp" /&gt;&lt;/a&gt;A primeira corredora brasileira a venceu foi &lt;span style="color:#006600;"&gt;Carmen de Oliveira&lt;/span&gt; em 1995. Depois dela &lt;span style="color:#000099;"&gt;Roseli Machado&lt;/span&gt; em 1996 – &lt;span style="color:#006600;"&gt;Maria Zeferina Baldaia&lt;/span&gt; em 2001 e &lt;span style="color:#006600;"&gt;Marizete&lt;/span&gt; Rezende em 2002. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-3291292649427229193?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/3291292649427229193/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=3291292649427229193&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/3291292649427229193'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/3291292649427229193'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/12/corrida-de-sao-silvestre.html' title='CORRIDA DE SÃO SILVESTRE'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TRji8JWLYdI/AAAAAAAAIxQ/qjAhuKyHznw/s72-c/S%25C3%25A3o%2Bsilvestre%2BCasper%2BLibero.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-7986173304197904630</id><published>2010-12-08T15:09:00.007-02:00</published><updated>2010-12-08T17:28:48.304-02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Tonico e Tinoco a Dupla Coração do Brasil&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-9uN24pgI/AAAAAAAAIiM/Y_HieRVSq48/s1600/Tonico%2Be%2BTinoco.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 192px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548361867635238402" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-9uN24pgI/AAAAAAAAIiM/Y_HieRVSq48/s200/Tonico%2Be%2BTinoco.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Dupla sertaneja formada por João Salvador Perez, o "Tonico" (São Manuel-SP,em 02 de março de 1917) e José Perez, o "Tinoco" (nascido em uma fazenda de Botucatu - SP, que hoje pertence ao município de Pratânia, em 19 de novembro de 1920). &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-9ugTMFtI/AAAAAAAAIiU/uIV9zGCYNuA/s1600/Pais%2BTonico%2Be%2BTinoco.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 136px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548361872585791186" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-9ugTMFtI/AAAAAAAAIiU/uIV9zGCYNuA/s200/Pais%2BTonico%2Be%2BTinoco.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;os pais, Salvador Perez - um espanhol de Léon, na Astúrias espanhola, chegado ao Brasil criança, em 1892 e Maria do Carmo, uma brasileira descendente de negros com bugres. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-9vDJ2rpI/AAAAAAAAIic/QGvQfet0Pss/s1600/Irmas_da_dupla_2.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 138px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548361881941880466" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-9vDJ2rpI/AAAAAAAAIic/QGvQfet0Pss/s200/Irmas_da_dupla_2.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;As irmãs: Antonia, Rosalina e Aparecida.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP_QPuju8ZI/AAAAAAAAIjc/brVHLYAdXSg/s1600/chiquinho_03.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 138px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548382234558263698" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP_QPuju8ZI/AAAAAAAAIjc/brVHLYAdXSg/s200/chiquinho_03.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-_Oe0s71I/AAAAAAAAIjU/2pwU1OM3h8M/s1600/tinoco%2Bescrevendo.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Fotos do irmão chiquinho e o início de carreira da dupla.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-_MlPvIdI/AAAAAAAAIi0/PcaQirLO32M/s1600/tonicoetinoco_4.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 133px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548363488821191122" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-_MlPvIdI/AAAAAAAAIi0/PcaQirLO32M/s200/tonicoetinoco_4.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Em 1930, quando a família Perez trabalhava na fazenda Tavares, em Botucatu,&lt;br /&gt;os dois irmãos ouviram discos da série caipira de&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;João frequentava a escola rural e dava lições para os colonos mais velhos. Dos amigos cobrava um litro de querosene por mês (para manter os lampiões da sala de aula), mas dificilmente recebia alguma ajuda.ra José,o mais levado, gostava de caçar passarinhos com arapucas(depois os soltava), de brincar com amigos do arraial e aos sábados vestia-se de coroinha para ajudar a celebração da Missa. Após a cerimônia acompanhava o Padre nas refeições, e voltava para casa levando alimento para os irmãos. O gosto pela cantoria veio dos avós maternos Olegário e Izabel, que alegravam a colônia com suas canções, ao som de uma antiga sanfona. A primeira música que aprenderam foi Tristeza do Jéca em 1925. Em 15 de agosto de 1935 fizeram a primeira apresentação profissional. Cantaram na Festa da Aparecidinha/ São Manuel, em uma quermesse. Junto com o primo Miguel, formavam o "Trio da Roça".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-9vWzCiuI/AAAAAAAAIik/qEEOvqix1fs/s1600/Tonico%2B%2Btinoco%2Bde%2Bpalet%25C3%25B3.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 146px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548361887214897890" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-9vWzCiuI/AAAAAAAAIik/qEEOvqix1fs/s200/Tonico%2B%2Btinoco%2Bde%2Bpalet%25C3%25B3.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Em 1931, &lt;span style="color:#006600;"&gt;Tonico e Tinoco&lt;/span&gt; moravam em Botucatu (SP), na fazenda Vargem Grande, de Petraca Bacci, com os pais, Salvador Perez - um espanhol de Léon, na Astúrias espanhola, chegado ao Brasil criança, em 1892 e Maria do Carmo, uma brasileira descendente de negros com bugres. A exemplo de outras crianças da época, os dois garotos, mal aprenderam a falar, já eram cantadores das modas de viola. Aprendiam as letras com Virgílio de Souza, violeiro das redondezas&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#006600;"&gt;Tonico e Tinoco&lt;/span&gt; participavam das primeiras serenatas, alegravam festas e bailes de São João. Nas colônias enfeitadas de bandeirinhas, comiam batata-doce assada na brasa, pamonha, milho verde e bebiam quentão. "Os rapazes trabalhavam o ano inteiro para fazer bonito nos bailes, junto às caboclinhas", conta Tinoco. "Nós lá de calça cumprida, camisa xadrez e as botas penduradas nas costas para não estragar o solado. As meninas com seus vestidos de chita dançavam de pés descalços e com uma flor no cabelo cheirando a gostosa." A esperança dos moços e das moças era arrumar um namoro. Foi num desses bailes que Tonico conheceu e apaixonou-se por Zula, filha do administrador da fazenda, Antônio Vani. O pai proibiu o namoro e magoado, Tonico compôs Cabocla.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-9vhGDqvI/AAAAAAAAIis/DILQ30cs-GU/s1600/cornelio_pires.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 138px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548361889979017970" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-9vhGDqvI/AAAAAAAAIis/DILQ30cs-GU/s200/cornelio_pires.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;Cornelio Pires&lt;/span&gt; um grande incentivador da dupla.&lt;br /&gt;Começa a Segunda Guerra Mundial.&lt;br /&gt;A vida em Sorocaba fica insuportável, nada dá certo para os Pérez e eles decidem retornar ao campo, agora para a fazenda São João Sintra, em São Manoel (SP). A volta, contudo, possibilitou aos irmãos Perez a primeira chance de cantar numa Rádio. O administrador da fazenda, José Augusto Barros, levou-os para cantar na Rádio Clube de São Manoel - ainda hoje lá, na rua Coronel Rodrigues Alves, no centro da cidade. Assim, até o final de 1940, eles ficam trabalhando na roça durante a semana e aos domingos cantam na emissora da cidade. Só por amor à arte, sem ganhar. As dificuldades levaram os Pérez a uma derradeira migração.&lt;br /&gt;Em janeiro de 1941 chegam, de mala e cuia - quatro sacos com os trens de cozinha e duas trouxas de roupa - a São Paulo. À falta de profissão, as meninas foram trabalhar em casa de família, Tinoco num depósito de ferro-velho, Chiquinho na metalúrgica São Nicolau e Tonico, sem outra alternativa, comprou uma enxada e foi ser diarista nas chácaras do bairro de Santo Amaro. Os tempos duros da cidade grande tinham lá sua compensação, principalmente nos domingos, quando a família ia ao circo, na rua Lins de Vasconcelos no então pacato bairro do Cambuci. Num desses espetáculos, os manos conheceram pessoalmente &lt;span style="color:#000099;"&gt;Raul Torres e Florêncio&lt;/span&gt;, a dupla de violeiros mais famosa de São Paulo e que depois,com Rielli na sanfona, formaram na Rádio Record o famoso trio "Os Três Batutas do Sertão.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;A Rádio Record do doutor Paulo Machado de Carvalho, Depois conheceram &lt;span style="color:#000066;"&gt;Teddy Vieira&lt;/span&gt; - um paulista de Itapetininga que produziu um formidável acervo de 500 músicas sertanejas da melhor qualidade - &lt;span style="color:#003300;"&gt;Palmeira e Piraci&lt;/span&gt;, artistas exclusivos da Rádio Difusora, no programa "Arraial da Curva Torta", &lt;span style="color:#003300;"&gt;Zé Carreiro e Carreirinho&lt;/span&gt;,os quais surgiram em 1950, por intermédio de &lt;span style="color:#006600;"&gt;Tonico e Tinoco&lt;/span&gt; que queriam gravar a moda "Canoeiro" deles e os quatro fizeram um acordo: deixariam &lt;span style="color:#006600;"&gt;Tonico e Tinoco&lt;/span&gt; gravar a moda se os mesmos arrumassem um contrato na gravadora para eles gravarem também; existiam no país 76 emissoras de rádio e mais de 1,5 milhão de aparelhos receptores. Era ao redor desses aparelhos que o país todo se debruçava para acompanhar nervosamente o noticiário da guerra pelo Repórter Esso. Anunciado como "testemunha ocular da História", esse noticioso foi o primeiro radio jornal a utilizar técnicas modernas no país e era transmitido pelas rádios Nacional (Rio) e Record (São Paulo).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP_QoFv9vUI/AAAAAAAAIjk/fVcBVIkxeA8/s1600/A%2Bturma%2Bcom%2Bhebe.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548382653100440898" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP_QoFv9vUI/AAAAAAAAIjk/fVcBVIkxeA8/s400/A%2Bturma%2Bcom%2Bhebe.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;em&gt;Foto histórica&lt;/em&gt;, &lt;span style="font-size:85%;"&gt;apresentando à esquerda Tonico e Tinoco, a dupla&lt;br /&gt;Rosalinda e Florisbela (Hebe e Stela Camargo), a seguir Capitão Furtado, Lulu Benencase, entre duas mulheres Ele era o apresentador do "Arraial da Curva Torta", da Rádio Difusora de São Paulo. A frente, agachados, Os "Águias da Meia Noite&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;Em São Paulo, inscreveram-se no programa de calouros comandado por &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;Chico Carretel&lt;/span&gt; &lt;span style="font-size:85%;"&gt;(Durvalino Peluzo)&lt;/span&gt;, na Rádio Emissora de Piratininga. O &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;capitão Furtado&lt;/span&gt;, que estava sem violeiro em seu programa &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;Arraial da Curva Torta&lt;/span&gt;, na Rádio Difusora, promoveu então concurso para preencher a vaga: os dois irmãos, formando a dupla &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;"Irmãos Perez",&lt;/span&gt; cantaram o cateretê "Tudo tem no sertão" (Tonico). Classificados para a final, interpretaram de &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;Raul Torres e Cornélio Pires&lt;/span&gt;, (esse último um radialista e pesquisador que foi pioneiro no estudo da vida sertaneja, especialmente a paulista, e que deixou uma extensa obra a respeito.) "Adeus Campina da Serra". Quando terminaram, o auditório aplaudiu de pé, em meio a lágrimas. Todos pediam bis àquela dupla que cantava diferente, com afinação, fino e alto. Todos os outros violeiros foram abraçá-los. O cronômetro marcava 190 segundos de aplausos, contra apenas 90 segundos da dupla segundo colocada. Outra citação importante é que tomaram parte desse concurso junto com os &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;Irmãos Perez&lt;/span&gt;, duplas profissionais, conhecidas do Rádio como &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;Nhô Nardo e Cunha Junior&lt;/span&gt;, &lt;span style="color:#660000;"&gt;Serra Morena e Cafezal&lt;/span&gt;, mas o primeiro lugar estava reservado para nossa querida dupla.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;No dia seguinte o Trio da Roça estava contratado pela Rádio Difusora, que naquele período havia sido comprada pela Tupi, parte de ofensiva do jornalista Assis Chateaubriand para formar uma poderosa rede de veículos de comunicação - os Diários e Emissoras Associados. Três meses depois o contrato foi renovado por dois anos e o salário foi acertado em cruzeiros, a nova moeda que aposentara os réis. Eram 1.200,00 uma fortuna, comparado ao salário mínimo, da época, de 280,00. Já sem o primo Miguel, eles eram apenas os irmãos Pérez. Um dia, durante um ensaio do programa Arraial da Curva Torta, o Capitão Furtado - de batismo &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;Ariovaldo Pires&lt;/span&gt;, sobrinho de &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;Cornélio Pires&lt;/span&gt; , apresentador do programa e também lendário divulgador da música sertaneja - disse que uma dupla tão original, com vozes gêmeas, não poderia ter nome espanhol. Batizou-os, na hora, de &lt;span style="color:#006600;"&gt;&lt;em&gt;Tonico e Tinoco&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;.&lt;br /&gt;A divulgação nos programas da rádio transformava a dupla em sucesso imediato, fazendo surgir dezenas de convites para shows. A primeira apresentação dessas foi no cine Catumbi, em São Paulo, hoje transformado em uma casa de forró sertanejo. Depois rumaram para o interior, em excursões que demoravam uma, duas, às vezes, três semanas. Entravam pelo interior paulista de Taquaritinga, Santa Adélia e seguiam de trem por toda a linha araraquarense. Na Mogiana, passavam por Brodosqui, Franca e terminavam em Ribeirão Preto. Apresentavam-se em cinemas, clubes e até em pátios vazios de armazéns. Quando terminaram a primeira excursão, no Circo Biriba, em Ribeirão Preto, fizeram a partilha do lucro: quatro mil e quinhentos cruzeiros para cada um.&lt;br /&gt;A dupla estreou em disco, na Continental, em 1944, com o cateretê "Em vez de me agradecê" (Capitão Furtado, Jaime Martins e Aimoré)e que foi lançada em 07/45). Na gravação de "Invés de me Agardecê" ocorreu um fato inusitado, pois eles a gravaram e em seguida, quando foram gravar o lado B do disco soltaram a voz tão alto, da forma como cantavam lá na roça e estouraram o microfone . Como o processo de gravação era algo muito caro, o disco saiu apenas com um lado, mas como punição a dupla precisou ficar seis meses fazendo aula de canto para educar a voz e voltar a gravar. Por isso que o lançamento do primeiro 78 rpm para o segundo é curto pois eles gravaram a primeira moda ainda em 1944. Bem sucedida com essa gravação, que serviu de teste, gravou seu primeiro disco completo, a moda-de-viola "Sertão do Laranjinha", motivo popular adaptado pela dupla e Capitão Furtado, e "Percorrendo o meu Brasil" (com João Merlini), que foi sucesso imediato. No ano seguinte (1946)o sucesso definitivamente chegou com "Chico Mineiro" (Tonico/Francisco Ribeiro). Com o sucesso de Chico Mineiro a dupla consagrou-se definitivamente e tornou-se a dupla sertaneja mais famosa do Brasil. Uma curiosidade: quando Tonico e Tinoco foram gravar Chico Mineiro a gravadora havia informado que esse seria o último disco da dupla, pois eles já haviam gravado 5 discos e existia sempre uma reclamação dos ouvintes com relação a dupla, alegavam que não era possível entender a pronuncia deles nas letras das músicas, os fãs não entendiam o que eles estavam dizendo, aí surgiu Chico Mineiro e tudo mudou, inclusive com o dinheiro que eles ganharam com essa música conseguiram comprar sua 1ª casa para viver com a família. Desde então, tornou-se a dupla sertaneja mais famosa do país.&lt;br /&gt;Ao final da Segunda Guerra, o número de emissoras de rádio saltou para 117, e os aparelhos receptores eram 3 milhões.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tonico e Tinoco estão agora na Rádio Nacional de São Paulo onde nasceu um de seus mais marcantes programas. Um dia, o auditório estava ocupado com um ensaio e como eles precisavam entrar no ar, puxaram os microfones para fora e fizeram a apresentação do corredor. O locutor Odilon Araújo perguntou de onde o programa estava sendo transmitido e Tinoco respondeu: "Da Beira da Tuia". O nome ficou. Com o término da guerra consolidou-se a influência cultural norte-americana em várias partes do planeta, no Brasil inclusive. As grandes orquestras pontificavam com o swing e sua versão mais dançável, o fox-trot. A parte brilhante do Brasil era o Rio de Janeiro, embora a pedra mais vistosa de sua coroa, o cassino da Urca, já não ficasse mais, ofuscada pela proibição do jogo, em 1946.&lt;br /&gt;Nos anos 40 na São Paulo provinciana ainda havia espaço, via ondas de rádio, para programas sertanejos de grande prestígio: &lt;span style="color:#000066;"&gt;"Manhã na Roça" de Chico Carretel, na Cruzeiro do Sul; &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#990000;"&gt;"Arraial da Curva Torta" do Capitão Furtado,&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#993300;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#ff6600;"&gt;&lt;span style="color:#993300;"&gt;na Difusora&lt;/span&gt; e "Alma Cabocla" do Nhô Zé,&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#ff6600;"&gt;na Nacional.&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;Nos turbulentos anos 40 já existiam boas duplas e que dividiam popularidade com &lt;span style="color:#006600;"&gt;Tonico e Tinoco&lt;/span&gt; assim como, &lt;span style="color:#000099;"&gt;Raul Torres e Florêncio&lt;/span&gt; (1942), &lt;span style="color:#6600cc;"&gt;Serrinha e Caboclinho&lt;/span&gt; (1942), &lt;span style="color:#330033;"&gt;Alvarenga e Ranchinho&lt;/span&gt; (1934), &lt;span style="color:#ff6666;"&gt;Irmãs Castro&lt;/span&gt; (1948), &lt;span style="color:#000099;"&gt;Zé Fortuna, Pitangueira e Coqueirinho &lt;/span&gt;(1949), &lt;span style="color:#33ff33;"&gt;Sulino e Marrueiro&lt;/span&gt; (1949). &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;No início dos anos 50 a música sertaneja obteve sua época de ouro e &lt;span style="color:#006600;"&gt;Tonico e Tinoco&lt;/span&gt; continuavam absolutos. &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Programas famosos surgiram nessa década como: "Brasil Caboclo" do &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;Capitão Barduíno&lt;/span&gt;, "Onde Canta o Sabiá" do Comendador Biguá e "Serra da Mantiqueira" com Zacarias Mourão na Bandeirantes.&lt;/span&gt; Quase todos os grandes nomes da música sertaneja surgiram nessa década: &lt;span style="color:#000099;"&gt;Zé Carreiro e Carreirinho&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#3333ff;"&gt; (1950),&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#990000;"&gt;Zico e Zeca&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;(1952),&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#3333ff;"&gt;Irmãs Galvão&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#3333ff;"&gt;(1954),&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;Tião Carreiro e Pardinho (1956),&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#3333ff;"&gt;Liu e Léu (1957&lt;/span&gt;), &lt;span style="color:#6600cc;"&gt;Craveiro e Cravinho&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#6600cc;"&gt; (1959)&lt;/span&gt; e muitas mais, mas sem dúvida nenhuma Tonico e Tinoco eram "Os Expoentes Máximos da Música Sertaneja". Apesar da popularidade o trabalho para dupla sertaneja era garantido, porém limitado aos circos somente. Felizmente nessa época apenas em São Paulo estavam baseados cerca de 200 circos que iam ao interior para apresentação dos ídolos sertanejos do rádio. No final de 1960 a dupla recebera um golpe quase mortal, quando Tonico, tuberculoso desde 1940, precisou ser internado num hospital em Campos do Jordão/SP, cedendo lugar para o irmão Chiquinho tanto nos shows, quanto nos programas de rádio e gravações de discos.&lt;br /&gt;Tonico fez uma cirurgia e um tempo depois deixou o hospital com a certeza que não voltaria mais a cantar. Tinoco, através da Rádio Nacional onde faziam o programa, pediu para os fãs rezarem pela saúde de Tonico, o qual ficou curado, e voltou a cantar com mais força e beleza. Em devoção a Nossa Senhora Aparecida, a quem a dupla atribuiu sua cura, construíram na Vila Diva em São Paulo/SP uma capelinha que recebe romeiros e devotos até hoje.&lt;br /&gt;Ano de 1969, novas mudanças na carreira de &lt;span style="color:#006600;"&gt;Tonico e Tinoco&lt;/span&gt;, eles estréiam na Rádio Bandeirantes onde permanecem até 1983.&lt;br /&gt;No período em que estiveram na radio bandeirantes deram muita dor de cabeça ao diretor adjunto Salomão Esper. Quando este pensava que tudo estava resolvido lá vinha a dupla a dizer: ta tudo muito bom. Tudo muito certo. Mais pra nois não serve! &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP_QoJVt1uI/AAAAAAAAIjs/HtKGTG0S7n4/s1600/tinoco.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 262px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548382654064088802" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP_QoJVt1uI/AAAAAAAAIjs/HtKGTG0S7n4/s400/tinoco.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP_QoJVt1uI/AAAAAAAAIjs/HtKGTG0S7n4/s1600/tinoco.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Tinoco, de pijamas, preparando-se para mais uma viagem. Tempo bom aquele de placas com quatro algarismos...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-_Oe0s71I/AAAAAAAAIjU/2pwU1OM3h8M/s1600/tinoco%2Bescrevendo.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 128px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548363521456926546" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-_Oe0s71I/AAAAAAAAIjU/2pwU1OM3h8M/s200/tinoco%2Bescrevendo.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;A famosa máquina de escrever, onde Tonico compunha suas memoráveis letras.Cornélio Pires, de Tietê (SP), foi o grande iniciador e incentivador da cultura sertaneja, dando espaço para muitas duplas, inclusive Tonico e Tinoco.&lt;br /&gt;Voltam a pertencer ao Cast da Continental, gravam 04 Lp´s nesse ano, dois deles em comemoração ao aniversário de carreira da dupla: “26 Anos de Glória” gravado no Teatro da Rádio Bandeirantes com a apresentação do irmão Carlito e  onde gravam antigos sucessos imortalizados nas vozes de grandes intérpretes, tais como, “Maringá” (Joubert de Carvalho), “Chuá, Chuá” (Pedro de Sá Pereira/Ary Pavão), “Luar do Sertão” (Catulo da Paixão Cearense).&lt;br /&gt;Em 1979, precisamente no dia 6 de junho, &lt;span style="color:#006600;"&gt;Tonico e Tinoco&lt;/span&gt; fazem o que nenhum caipira havia sonhado: apresentam-se no Teatro Municipal, em São Paulo, num show de três horas que reúne um público recorde de 2.500 pessoas. Da beira da tuia, celeiros centenários onde cantavam no passado, os irmãos Perez chegavam a um dos mais famosos teatros do mundo, que até então só abria suas portas para óperas, balés e concertos eruditos.&lt;br /&gt;No ano de 1994 na Polygram com a produção de José Homero e Chitãozinho gravam seu último trabalho, onde destaca-se “Coração do Brasil” (Joel Marques/Maracaí) com participação especial de Chitãozinho &amp;amp; Xororó e Sandy &amp;amp; Júnior, e “Chora Minha Viola” (Nilsen Ribeiro/Geraldo Meirelles).&lt;br /&gt;Cantando em todos os canais de televisão de São Paulo, com programa exclusivo na TV Bandeirantes, a dupla excursionou pelos Estados do Centro e Sul do país. Vale citar que Tonico e Tinoco tinham uma aceitação fenomenal na região Sul do Brasil, uma região marcada pelo seu tradicionalismo mas que sempre teve as portas abertas para Tonico e Tinoco. A dupla por sua vez em todos Lp´s sempre homenageava a região Sul com músicas e o público lhe era fiel por isso. A viola e o violão deles sempre possuiu uma harmonia perfeita com a "Coordenação" dos gaúchos, catarinenses e paranaenses. Sempre preferiu, entretanto, as estações de rádio, onde atuou com programas exclusivos na Tupi, Nacional e Bandeirantes, de São Paulo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP_W-rZVM-I/AAAAAAAAIj0/mkTrYZvz9AI/s1600/TONICO%257E4.JPG"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548389638232945634" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP_W-rZVM-I/AAAAAAAAIj0/mkTrYZvz9AI/s400/TONICO%257E4.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Tinoco exibe sua mais nova viola, da marca Rozini, ao lado da esposa dona Nadir e do amigo Ramiro Vióla os incentivadores. Ai Tinoco já estava sem seu irmão Tonico.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Tonico faleceu em 13 de agosto de 1994 e a partir de então, sem arrefecer, Tinoco e Tinoquinho, continuam a nos encantar com suas modas inesquecíveis!&lt;br /&gt;Finalizando esta biografia, em um belo e rico resumo, podemos afirmar que Tonico e Tinoco, a maior dupla sertaneja de todos os tempos, foram protagonistas dos eventos abaixo descritos, ao longo de sua belíssima carreira de 60 anos:&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-7986173304197904630?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/7986173304197904630/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=7986173304197904630&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/7986173304197904630'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/7986173304197904630'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/12/tonico-e-tinoco-dupla-coracao-do-brasil.html' title=''/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TP-9uN24pgI/AAAAAAAAIiM/Y_HieRVSq48/s72-c/Tonico%2Be%2BTinoco.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-7873072077919751692</id><published>2010-11-27T08:33:00.115-02:00</published><updated>2010-11-27T18:39:28.745-02:00</updated><title type='text'>zoologia</title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;O JOGO DO BICHO&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 337px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544205328045172002" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPD5XxP15SI/AAAAAAAAIXc/qk2YopAiv5o/s400/table_bicho.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPFr9nuUTII/AAAAAAAAIcc/dpPr35L4qVk/s1600/imagesCAV395SZ.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 172px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544191593357089810" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPDs4TjBnBI/AAAAAAAAIWU/6YI682MrLIw/s400/imagesCA880R3N.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O jogo do bicho é uma bolsa de apostas que se tornou ilegal a partir de 1946 no governo do Marechal Eurico Gaspar Dutra, por intercessão da igreja catolica via primeira dama dona Santinha.&lt;br /&gt;Esse tipo de jogo se deu no seculo IXX inventado pelo Barão João Batista Viana Drummond fundador e proprietario do Jardim Zoologico do bairro de Vila Izabel no Rio de Janeiro. Para manter o Zoologico que vinha consumindo as finanças do Barão ele instituiu um sorteio no portão do Zoo, para as pessoas que fossem visitar os animais.&lt;br /&gt;Cada animal correspondia há um numero de 1 a 25, o portador do ingresso que acertava o bicho sorteado devolvia o ingresso e tinha o dinheiro de volta. Com iso a frequencia ao Zoo foi aumentando, e aumentava tambem o numero de pessoas que ficavam por perto apostando entre si qual o animal seria sorteado. Dai nasceu o jogo do bicho, que passou a ter uma tabela de 1 a 25 cada um correspondendo a um determinado animal ou Ave. Os 25 grupos passou a ter quatro dezenas,&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPD8LUrxk0I/AAAAAAAAIXk/c9ACo0ZM8Zs/s1600/Avestruz.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000099;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 284px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544208412754154306" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPD8LUrxk0I/AAAAAAAAIXk/c9ACo0ZM8Zs/s400/Avestruz.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#000099;"&gt;Ex. De 1 a 4, Avestrus,&lt;/span&gt;&lt;/em&gt; e de 05 a 08, Cabra e assim por diante como mostra as ilustrações.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A fase de intensa especulação financeira e jogatina na bolsa de valores nos primeiros anos da República imprimiu grave crise ao comércio.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Aguia - 05 06--07--08 - &lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEAGjoU84I/AAAAAAAAIYU/yCP9icZ1UaU/s1600/220px-Eagle_In_Flight_2004-09-01.jpg"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; FLOAT: left; HEIGHT: 165px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544212728913392514" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEAGjoU84I/AAAAAAAAIYU/yCP9icZ1UaU/s400/220px-Eagle_In_Flight_2004-09-01.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Para estimular as vendas, os comerciantes instituíram sorteios de brindes. Assim é que, tencionado em aumentar o frequência do zoológico, o barão decidiu estipular um prêmio em dinheiro e sortear uma placa a cada dia. Em cada placa figurava um dos 25 animais de sua propriedade. A partir daí, as placas foram associadas a séries numéricas e o jogo passou a ser praticado largamente, a ponto de transformar a capital da republica (desde 1889) na "capital do jogo do bicho". Assim, nasceu um dos jogos mais democráticos e mais serio da história do Brasil.&lt;br /&gt;Simples no começo, o sistema de jogo do bicho multiplicou-se pelo território brasileiro e teve forte presença cultural no "Brasil moderno": na música, no cinema, no teatro e na literatura. Camara Cascudo no seu Dicionário do folclore brasileiro, distinguia o jogo como sendo "invencível" e que a sua repressão apenas ampliava sua reprodução por todo o país. Vício irresistível, escreveu o folclorista: (…)Contra ele a repressão policial apenas multiplica a clandestinidade. O jogo do bicho é invencível. Está, como dizem os viciados, na massa do sangue".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Burro - 09--10--11--12&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPD8LYUScnI/AAAAAAAAIXs/BISMllBX02o/s1600/images.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 185px; FLOAT: left; HEIGHT: 273px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544208413729387122" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPD8LYUScnI/AAAAAAAAIXs/BISMllBX02o/s400/images.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;Ainda nos anos 1950 proliferava os chalés do jogo do bicho e aos domingos eram chamados de ximbica que faziam apostas clandestinas das corridas de cavalos de cidade Jardim, do hipodromo de São Vicente, e das coridas de trote da pista prateada de Vila Guilherme, mas no inicio dos anos 1960, a policia começou a dar em cima de olho nas bancas clandestinas e atras dos cambistas que percorriam as ruas da cidade em bares e comercio em busca de apostas sendo descarregados nas bancas que depois iam para a banca maior, o bolo financeiro era incalculavel.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Borboleta- 13--14--15--16 &lt;/span&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPED8o512FI/AAAAAAAAIY8/SrYfFFAuTD8/s1600/imagesCAKJAD22.jpg"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 259px; FLOAT: left; HEIGHT: 194px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544216956576847954" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPED8o512FI/AAAAAAAAIY8/SrYfFFAuTD8/s400/imagesCAKJAD22.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPFEaXxtzFI/AAAAAAAAIcE/dwsHsXhzymo/s1600/imagesCAU3CWRT.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Foi ai que meu primo Chico, mais conhecido como “Piqui” deixou de vendar frutas, verduras ou paixes para se dedicar a ser mais um cambista do jogo do bicho, entregando as apostas recolhidas para a banca do Avelino que repassava há uma banca mais confiavel de pagamento, poi s o jogo do bicho era tido como a coisa mais honesta que existia no Brasil em termos de pagamentos. Se um cambista do jogo não entregava o premio há um ganhador ele se queimava no esquema. A banca pagava, mas o cambista não trabalhava para mais ninguem porque seu nome ia pra lista negra e corria de boca em boca e ninguem mais confiava nele. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Cachorro - 17 - 18 -19 20&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPD8MhS6xEI/AAAAAAAAIYE/b1g9Ow6S23U/s1600/CACHORRO.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 202px; FLOAT: left; HEIGHT: 249px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544208433319429186" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPD8MhS6xEI/AAAAAAAAIYE/b1g9Ow6S23U/s400/CACHORRO.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A vantagem do jogo do bicho para com a loteria federal era que o apostador jogava o quanto queria e tinha uma gama de apostas a escolher. O bicho (que pertencia há um grupo de quatro dezenas), que podia jogar tanto no primeiro premio, como do primeiro ao quinto. Acertando o bicho no primeiro premio e jogava um cruzeiro ganhava vinte. Jogando 10,00 ganhava 200,00, e assim pordiante senpre multiplicando o que jogou por 20.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Cabra -21--22--23--24&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPD8LybyGhI/AAAAAAAAIX0/HwvevLejDbU/s1600/CABRA.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; FLOAT: left; HEIGHT: 225px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544208420740143634" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPD8LybyGhI/AAAAAAAAIX0/HwvevLejDbU/s400/CABRA.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Tinha tambem as dezenas qu iam de 00 a 99, que pagava 70,00 por cada um cruzeiro jogado. Já o duque de dezenas (acertar duas dezenas) que pavava o premio de 150,00 por cada cruzeiro jogado. A centena pagava 750,00 por cada cruzeiro jogado, passando depois para 600,00 para cada cruzeiro. E a milhar que pagava 5.000,00 (cinco mil cruzeiros) e mais tarde passou a 3.000,00 por cada cruzeiro jogado. Tinha varias outras alternativas dentro de um livreto que os chalés forneciam. Esses valores eram maiores no inicio, foram diminuidos com o passar do tempo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O Bicho no primeiro prêmio continuou a ser pago 20,00, pois cada bicho tinha quatro dezenas correspondentes ao grupo. Com a criatividade dos jogadores passaou-se a jogar 12 bichos algarismo par no primeiro premio. A um cruzeiro cada bicho, num total de 12,00, e quem jogava recebia um premio de 20 cruzeiros, com um lucro de oito cruzeiros. No dia seguinte ele retornava a jogar os memsos 12,00&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;No caso de dar bicho impar o jogador tinha que jogar 24, 00 para ter o lucro e 16,00. Continuando dar o bicho impar ele teria que jogar 36,00 para não perder dinheiro e assim por diante,pois se não dava par e dava impar e tendo paciencia não se perdia nada, por que uma hora o bicho par daria no primeiro prêmio.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Carneiro-25--26--27--28&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEFIRDJomI/AAAAAAAAIZk/ramy7E7qhXk/s1600/OVELHA.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; FLOAT: left; HEIGHT: 334px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544218255843500642" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEFIRDJomI/AAAAAAAAIZk/ramy7E7qhXk/s400/OVELHA.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Os banqueiros perceberam e reduziram o premio para 18,00 por cada cruzeiro jogado, ainda assim valia a pena continuar jogando nesse sistema pois o lucro agora era de seis cruzeiros, mas quando o premio foi baixado para 15,00, todos mundo parou de jogar no grupo do bicho. Nessa altura eu tambem dava uma de cambista bico, pegava o jogo dos colegas de serviço e dava para o meu primo, e meu joguinho saia de graça. Era já um verdadeiro catedratico do jogo do bicho.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Camelo -29--30--31--32&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;O Sorteio era feito diariamente no Rio de janeiro dentro de u&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEEQsYFxOI/AAAAAAAAIZM/BYfqFLK6ex0/s1600/imagesCAR9SJ0U.jpg"&gt;&lt;/a&gt;ma sala de cinema, e nem sempre no mesmo lugar para burlar a policia, que sempre lavava uma grana, mas para mostra serviço de vez em quando prendia algum cambista. Meu primo Chico já tinha ido sido preso varias vezes, inclusive ele assistiu os jogos da copa de 70 na casa de detenção. Foi solto a vespera do jogo final. O sorteio erafeito da seguinte maneira. Do globo que tinha 100 bolinhas 25 seriam tiradas uma apoz a outra formando os cinco premios. &lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEEQa8um7I/AAAAAAAAIZE/e3YRvBaQCN8/s1600/imagesCA29CGNT.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 280px; FLOAT: left; HEIGHT: 180px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544217296428243890" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEEQa8um7I/AAAAAAAAIZE/e3YRvBaQCN8/s400/imagesCA29CGNT.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Cobra - 33--34--35--36&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEMJLUMmlI/AAAAAAAAIZ8/YeLCOFJTjW0/s1600/COBRA.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; FLOAT: left; HEIGHT: 172px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544225968065649234" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEMJLUMmlI/AAAAAAAAIZ8/YeLCOFJTjW0/s400/COBRA.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;A primeira bolinha era a dezena unidade final da milhar do quinto premio, depois formava a centena, dezena, a seguir o quarto premio até chegar a milhar do primeiro premio. Esse sorteio era chamado de paratodos, mas na quarta feira e no sabado, o sorteio era feito pela loteria federal, e nesses dois dias era os de maior volume de apostas, porque para muitos o sorteio não tinha marmelada, mesmo os cambistas dizendo que no jogo do bicho tudo era feito de forma honesta.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Coelho - 37--38--39--40&lt;/span&gt; -&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEShMJu7lI/AAAAAAAAIaU/wNEAsU-SZug/s1600/220px-Lapin_blanc.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; FLOAT: left; HEIGHT: 165px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544232977676824146" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEShMJu7lI/AAAAAAAAIaU/wNEAsU-SZug/s400/220px-Lapin_blanc.jpg" /&gt;&lt;/a&gt; Os sorteios eram feitos geralmente dentro de um cinema para que tivesse um publico para fiscalizar o sorteio e dar seriedade. Para driblar a policia nunca se fazia o sorteio no mesmo lugar, havia um rodisio de locais, sempre onde cabia muita gente.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Cavalo – 41&lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEAn98NyKI/AAAAAAAAIYk/nGqAkJF_V7Q/s1600/imagesCA9RHMT7.jpg"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 266px; FLOAT: left; HEIGHT: 189px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544213302911813794" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEAn98NyKI/AAAAAAAAIYk/nGqAkJF_V7Q/s400/imagesCA9RHMT7.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt; - 42 0 43 - 44&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;Mas com dizem. Aonde tem dinheiro existe muita cocega nas mãos. As bancas proliferavam, ai meu primo já não era mais canbista e sim socio da banca do Avelino que ganhava pontos e estava bem proximo da primeira divisão dos banqueiros do jogo. Avelino e Chico estavam inaugurando varias “bancas” em varios pontos da zona sul onde moravam, sempre usando apoentados ou mulheres desocupadas para tomar conta do local alugado.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Elefante – 45 – 46 – 47 48&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEAWwcq0XI/AAAAAAAAIYc/TjtGIxO_tN4/s1600/imagesCA4EIJK6.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 222px; FLOAT: left; HEIGHT: 167px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544213007232061810" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEAWwcq0XI/AAAAAAAAIYc/TjtGIxO_tN4/s400/imagesCA4EIJK6.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Para abrir uma banca a primeira providencia era ir a delegacia do bairro bater um papo com o Majorengo. A negociação sempre dava certo e de graça não era. Certa vez na decada de 60 o encontrei na Rua e perguntado, disse que ia a Vila Sônia 34º distrito policial. Estava ela com a mala preta, dai veio o folclore do futebol quando um clube precisa da vitoria de um outro, para ser campeão. A mala do meu primo era a mala do momento, a 007. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Galo – 49 50 – 51 – 52 –&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPELZ9WwqzI/AAAAAAAAIZs/8JQDFOyayIw/s1600/220px-Rooster_portrait_dec08_edit.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPFKdI-YSRI/AAAAAAAAIcU/AGYA4dNQV40/s1600/220px-Rooster_portrait_dec08_edit.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 133px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544294480755575058" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPFKdI-YSRI/AAAAAAAAIcU/AGYA4dNQV40/s200/220px-Rooster_portrait_dec08_edit.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;O galo é o Rei do terreiro, O leão Rei dos animais, O coelho era da Pascoa, o Peru morria sempre as vesperas do Natal, um pessimo amigo era chamado de amigo Urso, então quando se sonhava com algo parecido, era carcar no primeiro prêmio.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Gato 53 - 54 – 55 – 56&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEMFnCeB7I/AAAAAAAAIZ0/JIzvReQV1IA/s1600/200px-Cat_Eyes.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 150px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544225906788009906" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEMFnCeB7I/AAAAAAAAIZ0/JIzvReQV1IA/s400/200px-Cat_Eyes.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;As mania e superstições de pessoas para jogar no bicho era a coisa mais gozada.Quem levantava e logo via um cachorro na rua mandava ver no animal sempre na cabeça que era para ganhar mais.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Jacaré - 57 – 58 – 59 - 60&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPETFjosipI/AAAAAAAAIas/hV0w_3enhw8/s1600/220px-Alligator.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; FLOAT: left; HEIGHT: 147px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544233602455997074" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPETFjosipI/AAAAAAAAIas/hV0w_3enhw8/s400/220px-Alligator.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Quando um gato caia do telhado todos jogavam no burro. Porque gato que cai do telhado não passa de um burro. O ruim era quando alguem sonhava com avião, jogar em quem? Uns diziam que pena que não tem urubu, mas tem a aguia dizia outro.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Leão – 61 – 62 – 63 – 64&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPDuldUbwNI/AAAAAAAAIW0/u5jSg0bHaYU/s1600/imagesCA21QMHZ.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 142px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544193468585984210" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPDuldUbwNI/AAAAAAAAIW0/u5jSg0bHaYU/s200/imagesCA21QMHZ.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Eu sempre fui um pé frio em termos de jogo. Nunca tinha ganhado nada. Um domimgo fomos no parque de diverssão da avenida Santo Amaro ao lado do Corrego da Agua Espraiada, e minha filha andou nos cavalinhos. Durante a madrugada ela sonhou e acordou gritando:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Macaco – 65 – 66 – 67 – 68&lt;/span&gt; &lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEERXjnmeI/AAAAAAAAIZU/LWepTFu-IC0/s1600/imagesCA49OK29.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPDulRuJTnI/AAAAAAAAIWs/35DJqh_g5xA/s1600/imagesCA49OK29.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 157px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544193465472601714" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPDulRuJTnI/AAAAAAAAIWs/35DJqh_g5xA/s200/imagesCA49OK29.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Pai olha o Cavalo tenho medo. Minha mulher me dise joga no bicho, hoje vai dar cavalo na cabeça. No trabalho ia sempre um cambista recolher aposta, era dificil eu jogar, pois pé frio é melhor não jogar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Porco – 69 – 70 -71 - 72 &lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPFr9nuUTII/AAAAAAAAIcc/dpPr35L4qVk/s1600/imagesCAV395SZ.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544331322649234562" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPFr9nuUTII/AAAAAAAAIcc/dpPr35L4qVk/s200/imagesCAV395SZ.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;Falei pro cambista joga 5.00 na centena do cavalo. Que numero? Joga qualquer um, disse. Ta bom vou jogar a centena 244, na cabeça. Não gostei do numero porque ele repetiu o numero quatro. As três horas da tarde la vem ele dizendo que tinha dado minha centena no primeiro tempo e eu ganhei 3.000,00. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Pavão - 73 – 74 75 – 76&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPETFAwW50I/AAAAAAAAIac/5pgeWW-KLgc/s1600/220px-Lightmatter_peacock.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; FLOAT: left; HEIGHT: 147px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544233593092892482" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPETFAwW50I/AAAAAAAAIac/5pgeWW-KLgc/s400/220px-Lightmatter_peacock.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Tambem foi só. Em varios locais as papeletas com o resultado era penduradas nos postes de iluminação, as pessoas passavam e pegavam uma papeleta do poste e uma do bolso para conferir. O jornal Noticias Populares dava o resultado todos os dias o que tinha dado no dia anterio. Era só ver na segunda pagina a coluna “Deu no Poste”,&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Peru = 77 – 78 – 70 80&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPFCevBc5XI/AAAAAAAAIb8/mOGO1obdDsw/s1600/imagesCAU3CWRT.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 149px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544285712055854450" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPFCevBc5XI/AAAAAAAAIb8/mOGO1obdDsw/s200/imagesCAU3CWRT.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Touro - 81 - 82 - 83 - 84 &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEY4XNXW_I/AAAAAAAAIbk/VImX3S-Xx8o/s1600/imagesCAYT5SDH.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 259px; FLOAT: left; HEIGHT: 194px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544239972851604466" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEY4XNXW_I/AAAAAAAAIbk/VImX3S-Xx8o/s400/imagesCAYT5SDH.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Tigre -85--86--87—88&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEEQsYFxOI/AAAAAAAAIZM/BYfqFLK6ex0/s1600/imagesCAR9SJ0U.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 236px; FLOAT: left; HEIGHT: 158px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544217301106410722" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEEQsYFxOI/AAAAAAAAIZM/BYfqFLK6ex0/s400/imagesCAR9SJ0U.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Urso – 89 – 90 – 91 - 92&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEYock-IcI/AAAAAAAAIbU/D6VSUO9rTmA/s1600/imagesCADEJB2D.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 269px; FLOAT: left; HEIGHT: 188px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544239699414884802" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEYock-IcI/AAAAAAAAIbU/D6VSUO9rTmA/s400/imagesCADEJB2D.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Para não dar muito na vista os quatro numeros das milhares do primeiro ao quinto premio eram intercalados com letras, dizendo cruzadinhas, dessa maneira. 1 d 3 a 7 b 8, era uma coluna vertical, com essa trapalhada de numeros e letras que o povo entendia muito bem. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Veado - 93--94--95--96 &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEYzIPuPvI/AAAAAAAAIbc/-6idNspnUH0/s1600/imagesCAX5EGT5.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 259px; FLOAT: left; HEIGHT: 194px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544239882935615218" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEYzIPuPvI/AAAAAAAAIbc/-6idNspnUH0/s400/imagesCAX5EGT5.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;Vaca – 97 – 98 – 99 - 00&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEYoaroSGI/AAAAAAAAIbM/X5K_tDIi54M/s1600/220px-Koe_zijaanzicht_2.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; FLOAT: left; HEIGHT: 165px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544239698905942114" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPEYoaroSGI/AAAAAAAAIbM/X5K_tDIi54M/s400/220px-Koe_zijaanzicht_2.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;"&gt;O dinheiro corria solto nas bancas do jogo do bicho. principalmente até os anos 1970. Mesmo estando na clandestinnidade, o jogo corria e com certeza a corrupção, e a propina correu solta para que os cambistas e bancas não sofressem solução de continuidade.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 202px; DISPLAY: block; HEIGHT: 184px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544282455187715698" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPE_hKPk9nI/AAAAAAAAIb0/_nugHwKDcqY/s400/imagesCAFC9VWY.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#000099;"&gt;As apostas eram feitas em diversos bichos, e quando a apostador não acertava era porque tinha dado zebra&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 276px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544280996589238930" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPE-MQimepI/AAAAAAAAIbs/1VcEgfBVaBc/s400/zebra1.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-7873072077919751692?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/7873072077919751692/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=7873072077919751692&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/7873072077919751692'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/7873072077919751692'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/11/zoologia.html' title='zoologia'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TPD5XxP15SI/AAAAAAAAIXc/qk2YopAiv5o/s72-c/table_bicho.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-213389324888772337</id><published>2010-11-25T21:39:00.004-02:00</published><updated>2010-11-25T22:18:38.813-02:00</updated><title type='text'>Nossos  Cachorros.</title><content type='html'>&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Cachorros de outros tempos.&lt;/span&gt; &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 290px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543636572943913410" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TO70F3YvkcI/AAAAAAAAIU0/64IfxGIOLmY/s400/NERO%2B004.jpg" /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;Este que está comigo na foto, era o&lt;/span&gt; &lt;span style="font-size:100%;color:#660000;"&gt;Nero&lt;/span&gt;, &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;um cão que ficou por muito tempo conosco como se fosse um ser humano, se bem que um dia um ministro do Collor, disse que cachorro tambem era um ser humano, e podia passear de carro, E porque não um carro oficial, com gasolina pago pelo governo.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TO76TaBzV0I/AAAAAAAAIWM/5p4FrbkUDEA/s1600/NERO%2B001.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 208px; FLOAT: left; HEIGHT: 160px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543643402650998594" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TO76TaBzV0I/AAAAAAAAIWM/5p4FrbkUDEA/s400/NERO%2B001.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Nos anos 1950-60 os cachorros viviam da mesma maneira que ser humano brincava na rua ou então nos quintais, que era necessário para se ter eles em casa. Quem morava na Mooca ou Brás tinha certa dificuldade para criar cachorros pela falta de quintal, pois a porta das casas naqueles bairros era já a beira da rua. Naquele tempo não existiam cachorros pequenos cheios dos trelê - leles. Quando muito tinha alguém com um cachorrinho pequenez. Os nomes dos cachorros eram normalmente estrangeirados, Nero, Duke, Rex e Bob. Fora os, vira latas tinha pessoas que tinham cachorros pastor Alemão, mas a maioria desses animais era da Guarda Civil e eram ensinados geralmente usados em aglomerações como as que tinham em campos de futebol e para farejar lugares a procura de algo.&lt;br /&gt;O primeiro cachorro que tivemos foi o Bob, um branquinho que apareceu em casa e nem mesmo, sendo enxotado com estupidez pelo meu pai, ele foi embora, ficou em casa até morrer de velhice, já com falta de dentes. Mas na flor da idade era um cachorro irrequieto e totalmente “indisciplinado”, pois não respeitava nem os homens da carrocinha, dando um verdadeiro baile nos laçadores que não conseguiam seus intentos. Como corria aquele bichinho. Os laçadores ficaram com uma tremenda raiva por que não só nos, os donos, mas todas as outras pessoas davam risadas, pelo baile que eles tomavam. No fim acabava eles indo embora sem levar o cachorro. Ainda bem por que se ele fosse para a carrocinha meu pai jamais iria buscá-lo.&lt;br /&gt;Depois do Bob veio o Rex, nem me lembro como ele apareceu La em casa, só sei que era bem diferente do Bob, digamos um tremendo Lok, era meio abobalhado, grandalhão e pesado que não tinha a mesma mobilidade do seu amiguinho de casa.&lt;br /&gt;Bob tinha uma mania de correr atrás das bicicletas e carros, ia latindo que nem um idiota, até se cansar, ele vinha na corrida e se aproximando do carro dava uma brecada para depois ficar latindo ou nos pés de quem pedalava a bicicleta ou então próximo aos pneus dos carros. Já o Rex quis imitá-lo, mas na hora de brecar passou direto indo debaixo do chassis do carro rolando, mas não sofrendo nada de grave. Serviu de lição, por que nunca mais se meteu à besta.&lt;br /&gt;A maior parte dos cachorros, da cidade de São Paulo era, vira latas e, criados com muito amor. Eles comiam a mesma comida que seus donos comiam. Minha mãe, por exemplo, dava uma melhorada na comida dos nossos cachorros ela, toda semana ia à feira e comprava dois quilos de bofe, um tipo de carne que não era usada para alimentação de seres humanos, passava na maquina de moer carne, cozinhava e misturava ao arroz. Os cães comiam com muito agrado. Mesmo com o inverno bravo daqueles tempos nunca vi cachorro com capa de tecido ou plástico para se livrar do frio. Eram cachorros machos sem frescura nenhuma. Tambem não existia Pet Shop, e quando muito um ou outro veterinário, era difícil ver cachorros doentes naqueles tempos, quando muito aparecia um cachorro louco e quando isso acontecia ele era sacrificado para não morder as pessoas, principalmente crianças. Lembro-me que desde o inicio dos anos 1950 já tinha o hospital de Cães e Gatos na Avenida Santo Amaro, de quem ia em direção ao bairro do mesmo nome. Hospital, que até bem pouco tempo ainda estava no mesmo lugar. Creio que ainda deve estar. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 256px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543638673031668562" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TO72AG0ro1I/AAAAAAAAIVk/XiK-LQxsXro/s400/NERO%2B005.jpg" /&gt; &lt;span style="color:#660000;"&gt;Nero, &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;f&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;oi&lt;/span&gt; um cachorro que não seu o minimo trabalho. Era uma "anjo " de cão bom, docil, obediente, quando todos saiam ele ficava perto do portão até o ultimo da familia chegar.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 272px; DISPLAY: block; HEIGHT: 224px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543638686837214450" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TO72A6QLjPI/AAAAAAAAIV8/9Q_67ifVppQ/s400/NERO%2B008.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;span style="color:#660000;"&gt;Sua convivencia com o gato era normal, não comia as preças como um guloso, dividia uma parte com o gato. Parecia até que eram irmãos.&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 288px; DISPLAY: block; HEIGHT: 256px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543636566858871538" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TO70Fgt9MvI/AAAAAAAAIUs/bsekn_Wt4jk/s400/NERO%2B003.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 224px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543638684702461218" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TO72AyTNzSI/AAAAAAAAIWE/8qtZlTU__4k/s400/NERO%2B010.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Viveu até quando deu. Estava velho veio pequeno (foto) para nossa casa e ficou por perto de 15 anos. Um dia ele deu sinal que sua vida estava por um fio. Estirado ao chão ele olhava para minha mãe e minha irmã, que estavam chorando. Quando cheguei vi aquela cena triste, comecei alisando seu pescoço e ele olhava como se estivesse sorrindo. Minha mãe disse acho que ele está esperando o José chegar para morrer. E lá pelas 11 horas da noite quando meu irmão chegou, ele arreganhou os dentes como se estivesse sorrindo e logo em seguida fechou os olhos para sempre.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Tive muitos amigos, porem os mais sinceros foram os cachorros.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-213389324888772337?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/213389324888772337/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=213389324888772337&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/213389324888772337'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/213389324888772337'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/11/nossos-cachorros.html' title='Nossos  Cachorros.'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TO70F3YvkcI/AAAAAAAAIU0/64IfxGIOLmY/s72-c/NERO%2B004.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-3416697223754833401</id><published>2010-11-23T15:02:00.016-02:00</published><updated>2010-11-24T09:29:35.829-02:00</updated><title type='text'>12º Concurso Talentos da Maturidade</title><content type='html'>&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542814074162837810" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOwICIqC-TI/AAAAAAAAITI/OW0lYkFAk8o/s400/Talentos%2Bda%2BMaturidade%2B038.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Nesta segunda feira dia 22 de novembro o banco Santander premiou os melhores do concurso Talentos da Maturidade, Sempre cinco autores de cada quesito. Literatura, Monografia, Artes, e Fotos. Foi uma grande festa com inicio as 18,39 até as 23 horas no salão de festas do Hotel Sherton, da Avenida das Naçoes Unidas. Um grande Show com a participação da Familia Lima, Jairzinho e Jair Rodrigues.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542808149488953394" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOwCpRht6DI/AAAAAAAAISQ/PxXcmu05DJ0/s400/Talentos%2Bda%2BMaturidade%2B003.jpg" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A vovó e o netinho, esse é o reflexo dos participantes do Concurso.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542813002517989042" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOwHDweARrI/AAAAAAAAIS4/y-tFRpqhLJs/s400/Talentos%2Bda%2BMaturidade%2B026.jpg" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O trabalho que mais chamou a atenção foi o da Maria Regina Correia Valperitis, com o trabalho&lt;br /&gt;"Retrato, Eu Sexagenaria, Mulher". Sua filha (fotografa) fotografou-a, e ela colocou na tela seu proprio corpo. Foi uma das vencedoras no quesito artes.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542808144719328050" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOwCo_wjMzI/AAAAAAAAISI/SKtd9YVsWbA/s400/Talentos%2Bda%2BMaturidade%2B002.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Celeiro de craques autoria, de Angel Antonio Porlan Marrey, 79 anos de Itanhaem - SP. &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542809291518505378" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOwDrv6x8aI/AAAAAAAAISg/69huo9WHQtQ/s400/Talentos%2Bda%2BMaturidade%2B024.jpg" /&gt;Ele focalizou a pelada de rua da garotada baseado na bairro de Jardim Irene e Angela.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542805620225776898" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOwAWDSYnQI/AAAAAAAAISA/3tbcbjGdwkc/s400/Talentos%2Bda%2BMaturidade%2B001.jpg" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Mauricio Kubruslli, foi o mestre de cerimonias.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542821730563108818" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOwO_y-Hr9I/AAAAAAAAITo/EBEUXagkeiQ/s400/Talentos%2Bda%2BMaturidade%2B008.jpg" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542820574359958178" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOwN8fxzsqI/AAAAAAAAITY/F0TxhpZVxE0/s400/Talentos%2Bda%2BMaturidade%2B022.jpg" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Premio de fotografia. Um pé enraizado na terra, o pé fotografado foi o do seu pai.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542821485534062082" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOwOxiKpJgI/AAAAAAAAITg/_vJbET3IOjA/s400/Talentos%2Bda%2BMaturidade%2B013.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Quesito Musica vocal - Onadir Afonso Argiari de 67 anos de São Paulo inperpretou a musica e Vinicius de Moraes.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542813435900416594" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOwHc-8bUlI/AAAAAAAAITA/9P-xT0etno8/s400/Talentos%2Bda%2BMaturidade%2B036.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Quesito Literatura. Um dos cinco vencedores.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542809285558811298" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOwDrZt4OqI/AAAAAAAAISY/Tfz53KcmJSI/s400/Talentos%2Bda%2BMaturidade%2B021.jpg" /&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542815405555290066" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOwJPoevj9I/AAAAAAAAITQ/kzDTba45KjI/s400/Talentos%2Bda%2BMaturidade%2B041.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:180%;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;strong&gt;Ano que vem tem outra festa&lt;/strong&gt;!&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;e&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-3416697223754833401?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/3416697223754833401/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=3416697223754833401&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/3416697223754833401'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/3416697223754833401'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/11/12-concurso-talentos-da-maturidade.html' title='12º Concurso Talentos da Maturidade'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOwICIqC-TI/AAAAAAAAITI/OW0lYkFAk8o/s72-c/Talentos%2Bda%2BMaturidade%2B038.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-8025129761165536181</id><published>2010-11-21T10:15:00.013-02:00</published><updated>2010-11-22T09:23:18.165-02:00</updated><title type='text'>São Paulo Coisas e pessoas</title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;em&gt;O que São Paulo teve e ainda tem de bom.&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkREQ24wNI/AAAAAAAAIMo/etTH73904UM/s1600/emilio%2Bribas.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#ff0000;"&gt;&lt;em&gt;O primeiro prefeito de São Paulo&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWiCTVUWI/AAAAAAAAIOQ/EJYWZUdz1KM/s1600/1%25C2%25BA%2Bprefeito%2BSP.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 251px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541985590445429090" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWiCTVUWI/AAAAAAAAIOQ/EJYWZUdz1KM/s400/1%25C2%25BA%2Bprefeito%2BSP.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Até a proclamação da republica, São Paulo não tinha prefeitura. Os vereadores (ou deputados provinciais) eram os responsáveis pela administração municipal. Eleito indiretamente em 1899, Antonio da Silva Prado, foi o primeiro a ocupar o cargo de prefeito. Ficou no poder até 1911. Durante seus sucessivos mandatos, arborizou ruas e avenidas, remodelou o jardim da Luz, abriu a Avenida Angélica e construiu o Teatro Municipal.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;O colecionador de Vozes&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWhf0-XXI/AAAAAAAAIOI/hv_NOkI7ros/s1600/luiz%2Bernesto%2Bkawall.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 255px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541985581191290226" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWhf0-XXI/AAAAAAAAIOI/hv_NOkI7ros/s400/luiz%2Bernesto%2Bkawall.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;É o jornalista aposentado Luiz Ernesto Kawall, de mais de 80 anos, Um grande colecionador, O que ele gosta de colecionar, moedas, figurinhas, canetas? Que nada! O homem coleciona vozes. Em seu apartamento ele mantém mais de 3 mil registros em Lps, fitas cassete, VHS, e CDs. Seu estúdio (apartamento) batizado por ele de Vídeo Vozoteca LEK, seu acervo tem discursos de Hitler, e Lenin, entrevistas com Papas, transmissões radiofônicas de Copas do Mundo, Sons emitidos por peixes... De 1942, Kawall guarda a locução, feita por Geraldo José de Almeida, do primeiro gol de bicicleta marcado pelo craque Leônidas da Silva no Pacaembu. A consulta a vozoteca é gratuita, aos sábados entre 9 e 15 horas e pode ser agendada pelo telefone &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;Quem foi Carolina Maria de Jesus&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWNy7PplI/AAAAAAAAINg/JOKQl5UBQ5Q/s1600/carolina%2Bde%2Bjesus.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 238px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541985242720478802" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWNy7PplI/AAAAAAAAINg/JOKQl5UBQ5Q/s400/carolina%2Bde%2Bjesus.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Foi uma favelada e semi analfabeta nascida em 1914 e falecida em 1977, apesar de pouca cultura fez sucesso como escritora na década de 1960. Seu primeiro livro, quarto de despejo, narra à vida que levava como mãe solteira de três filhos na favela do Canindé. Esse livro foi traduzido para treze idiomas, vendeu mais de 100 mil exemplares. Carolina foi descoberta em 1958 pelo jornalista Audálio Dantas que publicou trechos de seu diário no jornal Folha da Noite. “O que ela escrevia era muito forte” lembra Audálio numa conversa falando sobre ela. No dia 13 de maio de 2005, foi inaugurada a Biblioteca Carolina Maria de Jesus no museu Afro - Brasil.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkUMtV348I/AAAAAAAAINY/qp4FPT-CwNc/s1600/pombo.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;Colégio Elvira Brandão&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWQgqLe1I/AAAAAAAAINo/LVF8Y7j3DP8/s1600/escola%2Belvira%2Bbrand%25C3%25A3o.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 395px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541985289356671826" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWQgqLe1I/AAAAAAAAINo/LVF8Y7j3DP8/s400/escola%2Belvira%2Bbrand%25C3%25A3o.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;No inicio do século existia o ensino de tradição. Os estudantes que quisessem entrar na Escola Normal Caetano de Campos tinham que passar por um concorrido teste de seleção. Para se prepararem, muitos por cursos como o ministrado pela professora Elvira Brandão (1870-1970) no porão de sua casa, Rua Major Sertório. Essas aulas, transferidas em 1930 para um prédio na Alameda Jaú (foto), foi o embrião do colégio Elvira Brandão, que comemorou seu centenário na metade da década de 2000. Pela escola que está hoje na Granja Julieta, passaram alunos como o medico Raul Cutait, a atriz Etty Fraser, o banqueiro Roberto Setubal, o empresário Antonio Ermírio de Moraes e o piloto Rubens Barrichello. &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOpRMMLqRPI/AAAAAAAAIOo/tGR4rSzL7EY/s1600/Padaria-%2BBASILICATA-%2BBixiga.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;Escola Caetano de Campos.&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWQytIY_I/AAAAAAAAINw/8EU_Uz0heVg/s1600/caetano%2Bde%2Bcampos.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 284px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541985294200890354" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWQytIY_I/AAAAAAAAINw/8EU_Uz0heVg/s400/caetano%2Bde%2Bcampos.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Os alunos Mário de Andrade, Cecília Meireles, Sergio Buarque de Holanda e Guiomar Novais subiram diversas vezes as escadarias de mármor &lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOpRMMLqRPI/AAAAAAAAIOo/tGR4rSzL7EY/s1600/Padaria-%2BBASILICATA-%2BBixiga.jpg"&gt;&lt;/a&gt; &lt;/div&gt;e que levam ao 1º andar de um casarão neoclássico do centro. O histórico imóvel quase foi demolido nos anos 1970, por causa das obras do metrô. Felizmente sobreviveu.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Inaugurado em 1894 na Praça da republica como Escola Normal de São Paulo, transformou-se em colégio Caetano de campos quarenta anos mais tarde. Por um bom tempo foi à secretaria da educação, que produziu um dos espetáculos mais tristes da historia da educação quando o governador Mário Covas já com câncer foi agredido por “professor” com um mastro de bandeira de reivindicação salarial.&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOpRMMLqRPI/AAAAAAAAIOo/tGR4rSzL7EY/s1600/Padaria-%2BBASILICATA-%2BBixiga.jpg"&gt;&lt;/a&gt; &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Padaria para cães?&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWRF9C_1I/AAAAAAAAIN4/v1cg76xYQK8/s1600/padaria%2Bde%2Bc%25C3%25A3es.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 254px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541985299367919442" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWRF9C_1I/AAAAAAAAIN4/v1cg76xYQK8/s400/padaria%2Bde%2Bc%25C3%25A3es.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Que os totós andam cheios de mimos todo mundo sabe. Mas por que esse chow-chow está em frente a uma vitrine repleta de pães, tortas e biscoitos? O que dá água na boc &lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOpRMMLqRPI/AAAAAAAAIOo/tGR4rSzL7EY/s1600/Padaria-%2BBASILICATA-%2BBixiga.jpg"&gt;&lt;/a&gt; &lt;/div&gt;a do cãozinho são os produtos confeccionados com mel, queijo, atum, banana e hortelã da Dog Bakery uma padaria especial para animais na Aclimação. Um dos produtos de maior sucesso são os bolos de aniversario. Segundo a chef Vanuza Salkys (isso mesmo, há até uma chef) nenhuma receita leva açúcar, sal ou conservantes químicos e, portanto, não faz mal aos clientes.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;Basilicata, a padaria do Bixiga.&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWRZRZRsI/AAAAAAAAIOA/cn-Uw3XvQdc/s1600/bazilicata.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541985304553539266" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWRZRZRsI/AAAAAAAAIOA/cn-Uw3XvQdc/s400/bazilicata.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Quando foi inaugurada, há noventa anos, &lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOpRMMLqRPI/AAAAAAAAIOo/tGR4rSzL7EY/s1600/Padaria-%2BBASILICATA-%2BBixiga.jpg"&gt;&lt;/a&gt; &lt;/div&gt;a Basilicata tinha um pouco de tudo, Alho Macarrão, enlatados, cebola, vassouras... E, é claro, pão italiano, sua marca registrada. Cerca de 5.500 unidades por dia saem dos fornos da padaria, no mesmo endereço até hoje (Rua treze de maio, 614) A receita veio da região de Nápoles, no sul da Itália junto com o fundador, Domenico Laurenti. Atualmente, o comando do negocio está nas mãos da terceira geração de descendentes de Laurenti, o homem de Chapéu e suspensórios que aparece nesta foto, da década de 20, ao lado de clientes. &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOpRMMLqRPI/AAAAAAAAIOo/tGR4rSzL7EY/s1600/Padaria-%2BBASILICATA-%2BBixiga.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 236px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542331561303229682" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOpRMMLqRPI/AAAAAAAAIOo/tGR4rSzL7EY/s400/Padaria-%2BBASILICATA-%2BBixiga.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;A padaria Basilicata nos dias de hoje ainda no mesmo endereço, Rua 13 de maio, Bela Vista, o popular Bixiga, seguindo a linha do fundador, servindo seus clientes, fabricando e vendendo no balcão e, entregando a domicilio o seu mais precioso produto, o pão italiano.&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;O primeiro estádio de futebol da cidade de São Paulo&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkULAEaHHI/AAAAAAAAIM4/csRWtCESRhM/s1600/o%2Bprimeioro%2Best%25C3%25A1dio.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 223px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541982995685710962" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkULAEaHHI/AAAAAAAAIM4/csRWtCESRhM/s400/o%2Bprimeioro%2Best%25C3%25A1dio.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Antes da construção dos estádios de Parque Antártica, Pacaembu e Morumbi, as grandes partidas de futebol eram disputadas em um antigo campo próximo a Rua da Consolação. Ali foi realizada a primeira final do Campeonato Paulista, em 1902, quando o São Paulo Athletic Club, time em que jogava o precursor do futebol Charles Miller, derrotou o Paulistano por 2 x 1. Um dos primeiros espaços esportivos da capital, o Velódromo também abrigava pista de bicicleta, quadra de tênis e tanque para a pratica de natação. O terreno foi desapropriado pela prefeitura em 1915 para a abertura da Rua Nestor Pestana. A partir daí, os jogos passaram a ser realizados no Parque Antarctica.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#ff0000;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#ff0000;"&gt;&lt;em&gt;Morumbi o segundo endereço do São Paulo F C&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkULcEl5EI/AAAAAAAAINA/bAlaekaWcdA/s1600/est%25C3%25A1dio%2Bmorumbi.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 292px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541983003202675778" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkULcEl5EI/AAAAAAAAINA/bAlaekaWcdA/s400/est%25C3%25A1dio%2Bmorumbi.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;No inicio dos anos 1950, o São Paulo já pensava seriamente em construir o seu estádio. A primeira tentativa de ter um terreno para tal se deu quando o terreno onde se localiza o Parque do Ibirapuera seria o escolhido, mas a prefeitura não aceitou doar o terreno. No fim de 1951 a diretoria conseguiu uma área de 145.000 metros quadrados numa região até então quase desabitada e distante do centro da cidade, e ali foi finalmente a área escolhida para erguer o estádio tão sonhado pelos tricolores. Há quem diga que o ex governador Adhemar de Barros dono daquela enorme área doou esse terreno ao São Paulo. O São Paulo tinha o Canindé área que dizem o São Paulo comprou de Alemães, nos anos 1940 que estavam deixando o país por perseguição política devido à segunda guerra mundial. Esse campo só servia para treinos. A pedra fundamental foi lançada no bairro do Morumbi no ano de 1953, e, no inicio de 1957 os jogadores já treinavam no seu futuro estádio, ainda em construção, mas com um o gramado pronto para receber seus craques que ficavam de boca aberta, ao ver aquele gramado verdinho, que o jogador Zezinho dizia que era uma verdadeira mesa de bilhar de tão certinho que era. Dali saiu os jogadores dia 27 de dezembro de 1957 a caminho concentração para o jogo decisivo contra o Corinthians no qual o São Paulo saiu vencedor por 3 x 1. Em 1960 o estádio estava parcialmente construído e levou o nome do ex. presidente Cícero Pompeu de Toledo falecido um ano antes, de ele ver o que ele mais trabalhou e almejou. Sua inauguração se deu no dia 2 de outubro de 1960, e seu jogo inaugural foi contra o Sporting de Portugal, e com o primeiro gol do estádio marcado pelo jogador Peixinho o São Paulo venceu por 1 x 0.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;Usina Elevatória de Traição&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkUL03rinI/AAAAAAAAINI/QiOhlSa3I8g/s1600/usina%2Btrai%25C3%25A7%25C3%25A3o.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 219px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541983009859406450" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkUL03rinI/AAAAAAAAINI/QiOhlSa3I8g/s400/usina%2Btrai%25C3%25A7%25C3%25A3o.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Em uma de suas andanças rumo ao interior do estado, o bandeirante Borba Gato teria sofrido uma emboscada armada pelo próprio filho adotivo. A cilada aconteceu ás margens de um córrego que desaguava no Rio Pinheiros, que a partir desse dia ficou conhecido como o córrego da Traição. É ali, no ponto de encontro entre o córrego e o Rio, que esta localizada a Usina Elevatória de traição, responsável pelo bombeamento da água do Rio Pinheiros para a represa Billings, na zona sul, já que a caída di Rio é para o Tiete, e para se levar a água para Billings é necessário o bombeamento que a usina está naquele ponto. Morei por 36 anos 1951-1986, em frente a esse córrego, onde no dia 15 de Abril 1951, eu cai desloquei o ombro e fraturei o braço, ficando mais de dois meses com um aparelho com o braço dobrado já que pelo deslocamento do ombro não era possível gessar. Por onde passava o córrego hoje canalizado passa a Avenida dos bandeirantes.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;Senzala da primeira fazenda de chá do país&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkUMbp1FjI/AAAAAAAAINQ/im62Cl2qFU8/s1600/fazendo%2Bmorumbi.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 243px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541983020270294578" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkUMbp1FjI/AAAAAAAAINQ/im62Cl2qFU8/s400/fazendo%2Bmorumbi.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Neste espaço todo revestido de pedras funciona um museu. No século XIX, no entanto, ali ficava a senzala da primeira fazenda de chá do País. Suas paredes chegam a ter 2 metros de espessura e grades de ferro que protegem as janelas. O aparato servia&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkRGJlyUFI/AAAAAAAAIMw/lYsJ62Nr1eg/s1600/hospital%2Bsamaritano.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;para impedir a fuga de escravos. Construído pelo padre Antonio Feijó quando este era regente do Império, o local foi recuperado e hoje é uma das atrações da casa da Fazenda do Morumbi, que conta com 8.000 metros quadrados de área verde e um, belo jardim de, arvores centenárias.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkUMtV348I/AAAAAAAAINY/qp4FPT-CwNc/s1600/pombo.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;Quem compra pombas no mercado da Cantareira?&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkUMtV348I/AAAAAAAAINY/qp4FPT-CwNc/s1600/pombo.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 385px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541983025018430402" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkUMtV348I/AAAAAAAAINY/qp4FPT-CwNc/s400/pombo.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;A &lt;span style="color:#000099;"&gt;avícola Paco,&lt;/span&gt; que funcionava no centro da cidade há mais de 40 anos, era uma de algumas que se abasteciam dessas aves. &lt;span style="color:#000099;"&gt;Paco&lt;/span&gt; vende cerca de oitenta pombas por semana. Elas chegam de Pombais do Paraná e de Santa Catarina. Segundo o dono, Chineses são os que mais compram essas pequenas aves para comer, mas a maioria da clientela as usa em&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkRGJlyUFI/AAAAAAAAIMw/lYsJ62Nr1eg/s1600/hospital%2Bsamaritano.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;despachos.&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Qual é a linha de ônibus mais longa?&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkjJYHgs1I/AAAAAAAAIOg/g6LrpS3GfJg/s1600/onibus.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 228px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541999460455854930" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkjJYHgs1I/AAAAAAAAIOg/g6LrpS3GfJg/s400/onibus.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;É a linha circular 3310 que parte do terminal Amaral Gurgel. Ao lado da estação Santa Cecília do metrô, cruza vários bairros da zona leste, da meia volta em Cidade Tiradentes e retorna a região central. Ao todo, são 103 quilômetros, percorridos em três horas, “O Corujão” como costuma ser chamado pelos passageiros, circula da zero hora até as 4,30. Anteriormente a linha de ônibus mais longa era o Penha-Lapa, de quando o transporte coletivo era ainda estatizado pela prefeitura através da empresa CMTC. Companhia Municipal de Transporte Coletivo. &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkRGJlyUFI/AAAAAAAAIMw/lYsJ62Nr1eg/s1600/hospital%2Bsamaritano.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;O farol dos Rios Tietê e Pinheiros&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkRD24he6I/AAAAAAAAIMY/YYrI1RYa7Q8/s1600/torre%2B%2B%2Bjaguar%25C3%25A9.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 262px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541979574425975714" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkRD24he6I/AAAAAAAAIMY/YYrI1RYa7Q8/s400/torre%2B%2B%2Bjaguar%25C3%25A9.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Até a década de 30, a área onde está o bairro do Jaguaré pertencia ao arquiteto Henrique Dumont Villares. Ao lotear suas terras, ele escolheu o ponto mais alto para a construção de um farol com 23 metros de altura. A obra foi concluída em 1942, serviria para orientar a navegação nos rios Pinheiros e Tietê, alem de aviões que passassem por ali. Esse trecho dos rios, no entanto, nunca recebeu barcos. Em 1998, a sociedade Amigos do Jaguaré fez uma campanha para revitalizar o local, tombado pelo Patrimônio Histórico. O farol fica na Rua Salatiel de Campos.&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;O restaurante mais antigo da cidade.&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkREEqHwPI/AAAAAAAAIMg/oFPofkNzgU0/s1600/restaurante%2Bmais%2Bantigo.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541979578123665650" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkREEqHwPI/AAAAAAAAIMg/oFPofkNzgU0/s400/restaurante%2Bmais%2Bantigo.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Depois que o Carlino (1881-2002) (foto), fechou as portas, o titulo de restaurante mais antigo da cidade passou para a cantina Capuano, aberta em 1907 por imigrantes do Sul da Itália. Suas mesas, durante décadas, estiveram entre as mais freqüentadas de São Paulo. Era ali que animados oriundi e grupos de colegas se encontravam, como neste jantar de advogados em 1940 O vinho servido em copos comuns acompanhava pratos como fusilli ao sugo, cabrito e camarão ensopado. No inicio dos anos 1960, Francisco Capuano vendeu a casa para a família Luisi. Em 1968, o restaurante saiu da Rua Major Diogo e foi para a Conselheiro Carrão, na bela Vista onde funciona até hoje.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkREQ24wNI/AAAAAAAAIMo/etTH73904UM/s1600/emilio%2Bribas.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;O hospital do Isolamento&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkREQ24wNI/AAAAAAAAIMo/etTH73904UM/s1600/emilio%2Bribas.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 306px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541979581398434002" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkREQ24wNI/AAAAAAAAIMo/etTH73904UM/s400/emilio%2Bribas.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Na década de 1870, São Paulo passou por uma forte epidemia de varíola. Para evitar a disseminação dessa e outras doenças contagiosas, foi criado o Hospital do Isolamento, na antiga Estrada do Araçá, atual Avenida Doutor Arnaldo. Como se acreditava que poderiam espalhar as moléstias, as enfermeiras eram obrigadas a morar no hospital que em 1932, passou a se chamar Emilio Ribas, homenagem ao ex. diretor do serviço Sanitário. O primeiro Pavilhão que aparece na foto, não existe mais. Depois de muitos anos convivendo com doenças como Malária, Meningite, e muitas outras moléstias que estavam sobre controle. O hospital Emilio Ribas começou a receber pessoas com uma nova moléstia que a princípio levava todos a morte a AIDS.&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;Como Nasceu o Hospital Samaritano&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkREQ24wNI/AAAAAAAAIMo/etTH73904UM/s1600/emilio%2Bribas.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkRGJlyUFI/AAAAAAAAIMw/lYsJ62Nr1eg/s1600/hospital%2Bsamaritano.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 274px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541979613807398994" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkRGJlyUFI/AAAAAAAAIMw/lYsJ62Nr1eg/s400/hospital%2Bsamaritano.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Durante uma hora de folga em 1933, três enfermeiras relaxavam no alto do hospital samaritano, em Higienópolis. A vista do vizinho Pacaembu revele um grande descampado, com poucas ruas e esparsas construções inaugurado em 1894, o hospital foi fruto da iniciativa do imigrante Chinês, José Pereira Achao. Protestante, ele teve de se converter ao catolicismo para ser atendido na Santa Casa de São Paulo, exigência comum na época. Anos depois, ao morrer, deixou uma herança para a igreja Presbiteriana levar adiante o projeto do Samaritano.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkREQ24wNI/AAAAAAAAIMo/etTH73904UM/s1600/emilio%2Bribas.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Como surgiu esse nome?&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkdjW9gi0I/AAAAAAAAIOY/9-tV28eApkw/s1600/jo%25C3%25A3o%2Bcachoeira.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 364px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541993309752298306" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkdjW9gi0I/AAAAAAAAIOY/9-tV28eApkw/s400/jo%25C3%25A3o%2Bcachoeira.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Não se trata de médico, advogado ou político. Essa Rua homenageia um antigo empregado da Chácara Itaim, área de três quilômetros quadrados que deu origem ao bairro do Itaim Bibi. Aquelas terras, frequentemente inundadas, pertenciam à família Couto de Magalhães. Um marco no desenvolvimento da região foi o ano de 1929, quando a Câmara Municipal da cidade de São Paulo, oficializou as primeiras Ruas abertas, a João cachoeira inclusive. Por existir outro Itaim na zona Leste, foi dado o nome de Bibi ao lado do nome Itaim, devido um dos herdeiros, Leopoldo Couto Magalhães Junior, usar um chapéu de dois bicos uma na frente e outro atrás que era chamado de bibi, o que motivou a colocação para não confundir os dois bairros, diferenciando do Itaim Paulista na zona Leste.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Como surgiu esse nome?&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 211px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541976304752794754" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkOFiZsHII/AAAAAAAAIL4/u0Fd8Q6RhNM/s400/freguesia%2Bd%2B%25C3%25B3.jpg" /&gt;Até o inicio do século passado, alguns bairros da cidade eram chamados de freguesias. Uma delas se desenvolveu ao redor de uma igreja, construída pelo bandeirante Manuel Preto em homenagem a Nossa senhora. Na época de Natal, os fiéis revezavam as chamadas Antifonas de Vésperas, orações que começavam sempre com a interjeição “Oh”. Foi por causa disso que a região ficou conhecida como Freguesia do Ó.&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Como surgiu esse nome?&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 374px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541976265178704562" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkODO-farI/AAAAAAAAILo/3Y2AogKQQG0/s400/al.lorena.jpg" /&gt;A hoje importante Rua dos Jardins ganhou esse nome em 1925, quando o governo municipal decidiu prestar homenagem a então pequena cidade de Lorena, no interior de estado. Localizado a 190 quilômetros da capital, a aprovação era conhecida como Nossa senhora da Piedade de Epacaré. Em 1978, foi elevada a condição de vila, recebendo o nome de Lorena, em honra ao capitão-general Bernardo José de Lorena. Repleta de lojas sofisticadas a Alameda Lorena é atualmente uma das Ruas mais movimentadas dos Jardins.&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;Como surgiu esse nome?&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 288px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541976270256312354" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkODh5FkCI/AAAAAAAAILw/jnuW6wJX8Y4/s400/bixiga%2B001.jpg" /&gt;No século XVI, a região era chamada de sitio do capão. Depois, tornou-se Chácara das Jabuticabeiras. Por volta de 1720, o proprietário daquele extenso matagal era conhecido como Antonio Bexiga. Ele levava esse apelido porque tinha cicatrizes de varíola. O nome pegou. Imigrantes, sobretudo italianos, começaram a se instalar por ali a partir de 1878, quando todos os terrenos foram colocados a venda.&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Como surgiu esse nome?&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 366px; DISPLAY: block; HEIGHT: 375px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541976324840410594" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkOGtO8zeI/AAAAAAAAIMI/S_9xvOxBblY/s400/Lago%2BArouche.jpg" /&gt;No inicio do século XIX, parte de uma grande chácara localizada entre a Rua da Alegria (Atual Sebastião Pereira) e o Beco do Mata Fome (onde fica a Rua Araujo), no centro, servia como campo para exercícios militares. Os treinamentos eram comandados pelo tenente-general José Arouche de Toledo Rendon, dono do terreno. Em 1913, a área, já desapropriada pela prefeitura, recebeu o nome de Largo do Arouche. Formado em direito pela Universidade de Coimbra, o militar foi também o primeiro diretor do curso Jurídico de São Paulo, embrião da Faculdade do Largo de São Francisco, em 1828.&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#000099;"&gt;Como surgiu esse nome?&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 338px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541976310759061122" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkOF4xsdoI/AAAAAAAAIMA/BcuGyMn2XYQ/s400/higienoplolis.jpg" /&gt;O bairro apareceu no fim do século XIX, quando os imigrantes alemães Martinho Buchard E Victor Nothman, compraram uma serie de chácaras e criaram um dos primeiros loteamentos residenciais nobres da cidade. Ricos fazendeiros de Café, comerciantes e profissionais liberais instalaram-se ali atraídos pela boa localização e por um conjunto de melhorias de água, esgoto e gás. Foi por isso que a região ficou conhecida como “cidade da Higiene” ou Higienópolis.&lt;br /&gt;OB: dados referentes até o ano de 2007. Pode haver alguma alteração, a partir dai.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-8025129761165536181?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/8025129761165536181/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=8025129761165536181&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/8025129761165536181'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/8025129761165536181'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/11/sao-paulo-coisas-e-pessoas.html' title='São Paulo Coisas e pessoas'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOkWiCTVUWI/AAAAAAAAIOQ/EJYWZUdz1KM/s72-c/1%25C2%25BA%2Bprefeito%2BSP.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-8368434695310588683</id><published>2010-11-16T09:50:00.006-02:00</published><updated>2010-12-18T19:18:41.921-02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;span style="color:#006600;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;AUTODROMO DE INTERLAGOS – 70 ANOS. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;A pista do Autódromo de Interlagos tinha quase oito quilômetros de extensão, (7.823 metros) ela tinha um miolo cheio de curvas que mais parecia um labirinto. Essas curvas tinham nomes gostosos de dizer como, a curva do Sol, o Pico de Pato, Mergulho, Laranjinha, a curva do lago, a do Sargento, Pinheirinho, a curva do S. E saindo do miolo iara para a parte externa da pista onde tinha a Junção, que era a que levava a reta de chegada. O autódromo tinha outra cara, era bem simples e rústico, no miolo a pista era rodeada de uma espécie de morro, que era onde a gente corria para os dois lados da pista para ver um carro que a gente gostava. Uma hora estava na reta de chegada e depois que passavam por ali, íamos do outro lado onde ficava a reta oposta. Tudo isso para ver uma baratinha que era chamada de Carreteira que em meio a carros de outra categoria se destacava chamando a atenção de muita gente. Não tenho muita certeza, mas parece que o piloto daquele “carrinho” era Cyro Cayres. Alem da carreteira, tinha a tal de Berlineta, que era pilotada pelo Luiz Antonio Greco Luiz Antonio Greco. Outros nomes da época eram Bird Clemente, Luizinho Pereira Bueno, Celso Lara Barberis, e Roberto Galucci. Como eu sempre morei na zona Sul da cidade de São Paulo estava sempre por lá fazendo minhas peripécias na pista. Da arquibancada dava para ver praticamente a pista inteira. Nos anos 1960 tivemos provas maravilhosas, Mil Milhas, 24 horas, 500 quilômetros de Interlagos, e muitas outras em forma de baterias. As marcas eram Sinca Chambord. DKW, Willys e Ford e Wolksvagen.&lt;br /&gt;A prova que não esqueço nunca foi em 1957 quando os aficionados pela velocidade teve a satisfação de ver de perto o Penta campeão Mundial de Formula um, Juan Manuel Fangio, que junto ao grande campeão brasileiro Chico Landi, Celso Lara Barberis, Bird Clemente e o excepcional corredor gaucho Catharino Andreatta, tri-campeão das Mil Milhas brasileiras que davam muitas voltas na pistas e todos eles voltas atrás do Penta Campeão Mundial Campeão de formula um, o Argentino Juan Manoel Fangio, que com sua Masserati (caso minha memória não tenha falhado) deu um passeio na pista. &lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Os especialistas em corridas de automóveis diziam que Juan Manuel Fangio, não veio a Interlagos para correr e sim para passear, de tanto que ele se destacava na pista. Dava a impressão que ele não acelerava muito, era o carro que deslizava na pista. Outra corrida memorável de Interlagos se deu em 1959, num sábado ensolarado próprio para ir a um evento como aquele que, não sei se foi uma mil milhas, ou 24 horas de Interlagos.&lt;br /&gt;Só sei que quando Celso Lara Barberis estava próximo à curva do laranjinha, uma roda do seu carro saiu e foi rolando numa velocidade grande quando bateu no Guard Hill ela subiu e foi parar em meio ao publico. A TV Record que transmitia tudo o quanto era corrida mostrava justamente aquele momento em que a roda caia em direção ao publico com muita gente correndo. Uma moça que permaneceu sentada levou a roda no peito morrendo instantaneamente. Depois veio a noticia que se tratava de uma moça de 19 anos que era a Miss Campinas.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="color:#006600;"&gt;Chico Landi&lt;/span&gt; numa de suas provas em 1951, &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 236px; DISPLAY: block; HEIGHT: 399px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540114222980662770" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOJwiHPaBfI/AAAAAAAAILQ/buHoGiip79c/s400/chico%2Blandi%2B1947.jpg" /&gt;e abaixo depois de uma de suas vitorias sendo cumprimentado pelos aficionados pela velocidade. Chico Landi foi um dos grandes corredores brasileiros cujo destaque foi da decada de 1940 até a de 60. Foi o maior nome do automobilismo brsileiro antes da chegada de Emerson Fittipaldi.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 354px; DISPLAY: block; HEIGHT: 297px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540114226855654818" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOJwiVrRtaI/AAAAAAAAILY/hdUgGMApbCY/s400/chico%2Blandi%2B1951.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 219px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540114235093155554" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOJwi0XP_uI/AAAAAAAAILg/vGLVm69v82c/s400/largada%2Bem%2B1948.jpg" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-size:85%;color:#000000;"&gt;&lt;strong&gt;Atenção, vai ser dada a saida para uma prova de automobilismo no ano de 1948, o carro de &lt;span style="color:#006600;"&gt;Chico Landi&lt;/span&gt; esta no meio.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Numa prova das Mil Milhas no autodromo de Interlagos no inicio dos anos 1960, Chico Land estava à frente vencendo até com certa facilidade, ai veio à bandeira preta eliminando-o da prova. Motivo: sua lanterna trazeira estava apagada. Mesmo desclassificado da prova ele permaneceu na pista e terminou, embora não oficialmente com a vitoria. O Presidente das Emissoras Unidas Paulo Machado de Carvalho, em que a estação de radio e de TV transmitiam a corrida deu um premio em dinheiro ao nosso campeão da época. &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Ao final dos anos 1960 já tínhamos novos nomes no automobilismo brasileiro, um deles era &lt;em&gt;Wilson Fittipaldi Junior&lt;/em&gt;, filho de um cronista esportivo desse esporte que já no início da década de 60 tinha um programa esportivo às 12 horas na radio pan-americana falando de automobilismo em que os campeões eram &lt;em&gt;Jin Clark&lt;/em&gt; tido como o, “escocês voador”. Wilsinho como era chamado tinha o sangue da velocidade nas veias, já que era filho de pai e mãe corredores de carros de corrida.&lt;br /&gt;No inicio dos anos 1970 quando eu prestava meu trabalho no plantão esportivo da radio bandeirantes fui escalado para cobrir as provas de automobilismo em baterias que se realizavam em Interlagos já que os nomes brasileiros que estariam em ação eram os irmãos Fittipaldi, &lt;span style="color:#006600;"&gt;Wilson e Emerson&lt;/span&gt;, o segundo com menos nome. &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Como a Radio Bandeirantes tinha o futebol como preferência, mas não podia deixar de lado um esporte que ganhava a mídia, eu recorri a alguém que podia me dar subsídios e foi para o criador do Plantão esportivo Narciso Vernizzi, da Jovem Pan, (antiga pan-americana), com quem trovava informações sobre todos os esportes, principalmente do futebol Argentino. Narciso, com com sua enorme educação, foi um autentico mestre de cerimônias já que ele assessorava Wilson Fittipaldi Pai, nas transmissões automobilísticas.&lt;br /&gt;E ouvindo a transmissão que vinha de Interlagos levava o que ocorria no autódromo a João Zanforlin que estava ao microfone. A surpresa foi a vitoria de Emerson Fittipaldi, em uma bateria e com a soma de outras baterias. Numa prova que o Sueco Rony Peterson andou fzendo besteiras na pistas, numa das quais contra Emerson.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Logo depois veio a surpreendente noticia da vitoria de Emerson no campeonato mundial de formula um em 1970 dos estados Unidos substituindo o corredor Suiço Joe Rid, que havia falecido uma semana antes em Monza, quando seu carro Lotus se espatifou em meios aos pés de eucaliptos ao redor da pista. A vitoria de Emerson deu o titulo pos morte ao corredor Suiço. &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Emerson se destacava e o autódromo de Interlagos que já estava sendo cogitado para ser uma das pistas que receberia as provas de Formula Um. Eram necessárias algumas reformas, e em 1972 tivemos a primeira prova de Formula Um em Interlagos, mas não valendo pontos para o campeonato. Emerson estava dando um passeio na pista e tudo fazia crer que ele ia vencer logo de inicio das corridas no autódromo que ele tanto conhecia, mas seu Lótus, Preta dourada quebrou e Carlos Reutman da Argentina foi o vencedor. Mas Foi nesse mesmo ano que Emerson foi campeão do mundo pela primeira vez.&lt;br /&gt;Mas em 1973 foi realizada a primeira prova de Formula um valendo pontos ao vencedor no autódromo de Interlagos, teve como vencedor Emerson Fittipaldi, e em segundo Jack Stuart, que foi o campeão desse ano. Em 1974 Emerson, voltaria ser novamente campeão mundial de formula um.&lt;br /&gt;Não sei porque o grande premio Brasil de Formula um foi para o autódromo de Jacarepaguá no Rio de Janeiro, e depois grande reforma do nosso autódromo e, a partir daí as provas de formula um ficou por aqui e acho que não sai mais.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;&lt;span style="color:#006600;"&gt;Mário Lopomo&lt;/span&gt; (&lt;/span&gt;&lt;a href="mailto:mlopomo@uol.com.br"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;mlopomo@uol.com.br&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;)&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-8368434695310588683?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/8368434695310588683/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=8368434695310588683&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/8368434695310588683'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/8368434695310588683'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/11/autodromo-de-interlagos-70-anos.html' title=''/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TOJwiHPaBfI/AAAAAAAAILQ/buHoGiip79c/s72-c/chico%2Blandi%2B1947.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-7786934408077334047</id><published>2010-11-02T09:38:00.013-02:00</published><updated>2010-11-02T10:40:46.461-02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 259px; DISPLAY: block; HEIGHT: 194px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534917950537365138" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM_6jP62dpI/AAAAAAAAIGQ/E4l3-YrLhew/s400/Drummnd+-+1+-.jpg" /&gt; &lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Em 31 de Outubro 1902, Estava nascendo o menino predestinado a falar ao mundo através de poemas. Iniciou o curso primário no grupo escolar Dr. Carvalho de Brito, em 1910, aos 8 anos de idade. Posteriormente teve que interromper os estudos por problemas de saúde. Teve aulas particulares com o professor Emílio Magalhães, em Itabira. Ingressou como interno no colégio Anchieta, da companhia de Jesus em Nova Friburgo. Foi expulso do colégio em conseqüência de um incidente com o professor de português. Suas escritas se iniciou com uma caneta &lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM_-HLvOa2I/AAAAAAAAIHA/0B0ZAWq2kKc/s1600/drummond+%3D+lendo.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 199px; FLOAT: left; HEIGHT: 253px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534921866425035618" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM_-HLvOa2I/AAAAAAAAIHA/0B0ZAWq2kKc/s400/drummond+%3D+lendo.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Parquer 51 dourada, a mais famosa daqueles tempos, que herdou do seu pai&lt;br /&gt;Sua escrita inicial foi no jornalzinho Maio... que teve uma única circulação, com o poema em prosa “ONDA” Daí pra frente não parou mais de escrever. Carlos Drummond de Andrade escreveu de tudo, começou exaltando sua terra natal.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM_-UtnTg8I/AAAAAAAAIHI/fs7B9TMI0Es/s1600/drummond+-+jovem.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 360px; FLOAT: left; HEIGHT: 280px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534922098856920002" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM_-UtnTg8I/AAAAAAAAIHI/fs7B9TMI0Es/s400/drummond+-+jovem.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;ALGUNS ANOS VIVI EM ITABIRA. - PRINCIPALMENTE NASCI EM ITABIRA. - POR ISSO SOU TRISTE, ORGULHOSO: DE FERRO. - NOVENTA POR CENTO DE FERRO NAS CALÇADAS. - OITENTA POR CENTO DE FERRO NAS ALMAS. - E ESSE ALHEAMENTE DO QUE NA VIDA É POROSIDADE E COMUNICAÇÃO. - A VONTADE DE AMAR, QUE ME PARALISA O TRABALHO, - VEM DE ITABIRA, DE SUAS NOITES BRANCAS, SEM MULHERES E SEM HORIZONTES.- É O HABITO DE SOFRER, QUE TANTO ME DIVERTE, É DOCE HERANÇA ITABIRANA. - DE ITABIRA TROUXE PRENDAS DIVERSAS QUE HORA TE OFEREÇO: ESTE SÃO BENEDITO DO VELHO SANTEIRO - ALFREDO DUVAL; ESTE COURO DE ANTA, ESTENDIDO NO SOFÁ DA SALA DE VISITAS; ESTE ORGULHO , ESTA CABEÇA BAIXA...TIVE OURO, TIVE GADO, TIVE FAZENDAS HOJE SOU FUNCIONARIO PUBLICO PÚBLICO. - ITABIRA É APENAS UMA FOTOGRAFIA NA PAREDE. MAS COMO DÓI !&lt;/strong&gt; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#660000;"&gt;No banco da praia - já em monumento&lt;/div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 247px; DISPLAY: block; HEIGHT: 204px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534917969671836434" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM_6kXM3UxI/AAAAAAAAIGo/be0L3N-33v4/s400/drummond-banco.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;Dolores com quem se casou, ele conheceu num cinema em Belo Horizonte, em 1920. Trocaram olhares, mas ela não quis intimidade. Mas depois que se casaram, em 1925 mudaram-se para o Rio. Portinari fez um retrato dele extraordinário, mostrando os traços crus de um rosto tenso e belíssimo. Tanto que as mulheres se jogavam em cima dele. E ela ficava irritada. Sabe quem ? Sua amante Lígia Fernandes. Os dois se conheceram em 1951, com um a enorme diferença de idade, ele tinha 49 anos e ela 22, era solteira e bibliotecária do Patrimônio Histórico e Cultural Artístico Nacional.&lt;br /&gt;Ele a assediava de terno e gravata e lhe servia cafezinho e aproveitava para mostrar seus textos. Ela tomava o café e passava a limpo na maquina os textos manuscritos dele.&lt;br /&gt;Sendo assim o poeta saia da sua fiel castidade matrimonial, e escrevia, para a amante, os versos Campos de flores. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#006600;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;O imaginario do povo ao lado da estatua do poeta no banco da praia de Copacabana&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM_7rWgVHkI/AAAAAAAAIG4/odQQ555IYm4/s1600/Drummnd+-+imaginario.+2+...jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 260px; FLOAT: right; HEIGHT: 194px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534919189255757378" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM_7rWgVHkI/AAAAAAAAIG4/odQQ555IYm4/s400/Drummnd+-+imaginario.+2+...jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM_7rWgVHkI/AAAAAAAAIG4/odQQ555IYm4/s1600/Drummnd+-+imaginario.+2+...jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM_7gRUQhxI/AAAAAAAAIGw/cLkOIo5C4Rc/s1600/Drummnd+-+imaginario.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 259px; FLOAT: left; HEIGHT: 194px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534918998884386578" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM_7gRUQhxI/AAAAAAAAIGw/cLkOIo5C4Rc/s400/Drummnd+-+imaginario.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM_7rWgVHkI/AAAAAAAAIG4/odQQ555IYm4/s1600/Drummnd+-+imaginario.+2+...jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM_7rWgVHkI/AAAAAAAAIG4/odQQ555IYm4/s1600/Drummnd+-+imaginario.+2+...jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;DEUS ME DEU UM AMOR NO TEMPO DE MADUREZA.&lt;br /&gt;QUANTOS FRUTOS NÃO SÃO COLHIDOS OU SABEM A VERME.&lt;br /&gt;DEUS... OU FOI TALVES... O DIABO, DEU-ME ESTE AMOR MADURO.&lt;br /&gt;E A UM, E OUTRO AGRADEÇO, POIS QUE TENHO UM AMOR.&lt;/span&gt; &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#330099;"&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;Hilda Hilst, em 1º plano, depois Ligia fagundes Teles.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM__DZhPRlI/AAAAAAAAIHQ/G4WvgfDDB5E/s1600/Hilada+e+ligia.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 184px; FLOAT: left; HEIGHT: 274px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534922900916618834" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM__DZhPRlI/AAAAAAAAIHQ/G4WvgfDDB5E/s400/Hilada+e+ligia.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Só que um ano depois de sua atração fatal por &lt;span style="color:#330099;"&gt;Lígia&lt;/span&gt;, outra &lt;span style="color:#330099;"&gt;Lygia&lt;/span&gt; – quanta coincidência a &lt;span style="color:#000099;"&gt;Fagundes Teles&lt;/span&gt;, apareceu no rio levando a tira colo uma amiga.&lt;br /&gt;Era Hilda Hilst. Uma beleza de moça. Jovem poetisa paulista, de família tradicionalíssima , penteada por Prados e penteados. Ela gostaria de conhecer o grande versejador das alterosas.&lt;br /&gt;Ele tinha 50 anos, ela 22. Os dois ficavam passeando pela praia , onde foram vistos varias vezes. Ela vivia em festas paulistanas de ricos. Muito, bem vestida, pêlos costureiros da época, inclusive por Denner, e ele sentia ciúmes. No ultimo dia de 1952, ele ao ler um jornal, mandou-lhe um poema protesto-amoroso. Helena Hilst hoje com 72 anos(2001) vive reclusa numa chácara em campinas.&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#330099;"&gt;Porem ele continuava com sua Lígia,&lt;/span&gt; com quem nunca se desgrudou, e a ela reproduzia o poema de sete faces, que tinha um adendo.&lt;br /&gt;“Se eu tivesse sete faces em todas elas haveria um sorriso para Lígia.”&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#330099;"&gt;Até que um dia eles (os amantes) trombaram com Dolores, (a esposa) A reação da esposa traída nessa trombada é desconhecida.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;O que se passou depois, gera controvérsias, mas sabe-se que &lt;span style="color:#330099;"&gt;Dolores &lt;/span&gt;propôs que se separassem, mas ele disse que se mataria, caso isso acontecesse. &lt;span style="color:#990000;"&gt;Drummond prezava demais a dimensão institucional de cartório, do seu casamento.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#330099;"&gt;O poeta se equilibrou assim nessa vida dupla porque, misteriosamente , era a favor do casamento, o dele e todos os demais. Recriminava os amigos que viviam trocando de mulher.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;Quando &lt;span style="color:#330099;"&gt;Vinícius de Morais&lt;/span&gt; morreu, em &lt;span style="color:#000099;"&gt;9 de julho de 1980&lt;/span&gt;. Drummond estava com herpes. As feridas no rosto lhe, impedia de fazer a barba e ele não saia de casa.&lt;br /&gt;E com aquele aspecto sombrio e parecendo sujo Drummond, compareceu ao cemitério São João Batista e para surpresa geral, pôs-se a falar. Sobre o caixão do poeta e compositor: “Eu queria ser &lt;span style="color:#330099;"&gt;Vinícius de Morais&lt;/span&gt;, compositor, diplomata e polígamo, que se casara nove vezes, acentuando que ele passara pelo mundo vivendo sobre o signo da paixão, aos trancos e barrancos. Foi o único de nós que teve vida de poeta. Tinha o fôlego dos românticos, a espiritualidade dos simbolistas, a perícia dos parnasianos. Era o homem do seu tempo, exercendo a liberdade, a licença, o esplendido cinismo dos modernos”&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#3366ff;"&gt;Drummond adorava sua filha,&lt;/span&gt; com quem tinha uma boa convivência.&lt;br /&gt;Um dia ela se foi e, ele não aguentou a distancia da filha. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#330099;"&gt;Doze dias depois da morte dela, ele veio a falecer. Era o dia 17 de agosto de 1987.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;em&gt;A poesia estava de luto.&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; &lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;Carlos Drummond de Andrade (...) Pois de tudo fica um pouco.&lt;br /&gt;Fica um pouco de teu queixo, no queixo de tua filha.&lt;br /&gt;De teu áspero silêncio um pouco ficou, um pouco&lt;br /&gt;nos muros zangados, nas folhas, mudas, que sobem.&lt;br /&gt;Ficou um pouco de tudo no pires de porcelana,&lt;br /&gt;dragão partido, flor branca, ficou um pouco&lt;br /&gt;de ruga na vossa testa, retrato. (...) E de tudo fica um pouco.&lt;br /&gt;Oh abre os vidros de loção e abafa o insuportável&lt;br /&gt;mau cheiro da memória. (Resíduo)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;MÃOS DADAS&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;Não serei o poeta de um mundo caduco. / Também não cantarei o mundo futuro / Estou preso á vida e olho meus companheiros. / Estão taciturnos, mas nutrem grandes esperanças. / Entre eles, considero a enorme realidade. / O presente é tão grande, não nos afastemos. / Não nos afastemos muito, vamos de mãos dadas. / Não serei o cantor de uma mulher, de uma historia. / Não direi suspiros ao anoitecer, a paisagem vista da janela. Não distribuirei entorpecentes ou cartas de suicida, / Não fugirei para as ilhas nem serei raptado por serafins. / O tempo é a minha matéria, o tempo presente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Em 1930, publica seu primeiro livro. Alguma poesia.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;O humor e a ironia de Drummond, principalmente nos primeiros livros, revela certa forma mineiramente cautelosa, desconfiada e pessimistamente reservada de refletir , até a autonegação, provocada pelo sentimento de culpa que chega ao limite da negação do ser , da automutilação.&lt;br /&gt;“Minha mão está suja. / É preciso cortá-la. / Inútil reter a ignóbil mão suja posta sobre a mira. / depressa cortá-la, fazê-la em pedaços e jogá-la ao mar !”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;INICIAÇÃO&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;Ainda jovem, Carlos Drummond de Andrade, teve sua iniciação amorosa, num dia quente, com uma lavadeira imensa de pernas morenas. Olhou, olhou. E passou para o papel... “O QUE SE PASSA NA CAMA É SEGREDO DE QUEM AMA”.&lt;br /&gt;Escreveu mais&lt;br /&gt;NO MARMORE DA TUA BUNDA / GRAVEI O MEU EPITAFIO. / AGORA QUE NOS SEPARAMOS MINHA MORTE JÁ NÃO ME PERTENCE. / TU A LEVASTE CONTIGO.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TNAE167Ui-I/AAAAAAAAIHw/5kaQTBVe_sE/s1600/bunda+2.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 96px; FLOAT: left; HEIGHT: 72px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534929266435984354" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TNAE167Ui-I/AAAAAAAAIHw/5kaQTBVe_sE/s320/bunda+2.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;A BUNDA&lt;/span&gt; &lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;que engraçada. Está sempre sorrindo. / Nunca é trágica. Não importa o que vai pela frente do corpo. / A bunda basta-se. Existe algo mais? / Talvez os seios - ora murmura a bunda. / Esses garotos, ainda lhes falta muito a estudar. / A bunda são duas luas gêmeas em rotundo maneio. / Anda por si na cadencia mimosa, no milagre de ser duas em uma, plenamente. / A bunda se diverte por conta própria. / E ama. Na cama agita-se. / Montanhas avolumam-se, descem. / Ondas batendo numa praia infinita. / Lá vai sorrindo a bunda./ Vai feliz na caricia de se balançar. / Esferas harmoniosas sobre o caos. / &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 131px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534927873033655890" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TNADk0GUVlI/AAAAAAAAIHg/5c53zrLP37I/s200/bunda.jpg" /&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#660000;"&gt;A BUNDA É A BUNDA REDUNDA.&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;Também assinou entre outros, poemas imorais como:&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;A LINGUA LAMBE&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 167px; DISPLAY: block; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534930170627146370" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TNAFqjTSwoI/AAAAAAAAIH4/2mVJexlXAjs/s200/aistein.jpg" /&gt;&lt;strong&gt;Era bom alisar seu traseiro marmóreo, sugar e ser sugado pelo prazer.&lt;br /&gt;Ó tu puta encanecida. Não quero ser o ultimo a comer-te.&lt;br /&gt;E a bunda, que engraçada. / Não seria o canto de uma mulher /&lt;br /&gt;De uma historia do anoitecer. / Não direi o suspiro á paisagem vista da janela.&lt;br /&gt;/ Não distribuirei entorpecentes / ou cartas de suicídio. /&lt;br /&gt;Não fugirei para ilhas, / e nem serei raptado por &lt;span style="color:#330099;"&gt;Serafins /&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;O tempo é a minha matéria. O tempo presente. /&lt;br /&gt;Os homens presentes. A vida presente&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;QUADRILHA&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;em&gt;João&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; amava &lt;span style="font-size:180%;color:#00cccc;"&gt;&lt;em&gt;Teresa&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;, que amava &lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;span style="color:#663333;"&gt;&lt;em&gt;Raimundo&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;,&lt;/span&gt; / que amava &lt;span style="font-size:180%;color:#33ffff;"&gt;&lt;em&gt;Maria&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;, que amava &lt;span style="font-size:180%;color:#ff0000;"&gt;&lt;em&gt;Joaquim&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;, que amava &lt;span style="font-size:180%;color:#ff6600;"&gt;&lt;em&gt;Lili&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;, / que não amava ninguém. &lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;João&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;. foi para os Estados Unidos, / Teresa, para o convento, &lt;span style="font-size:180%;color:#663333;"&gt;&lt;em&gt;Raimundo&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; morreu de desastre, / &lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#33ffff;"&gt;Maria &lt;/span&gt;&lt;/em&gt;ficou para tia, / &lt;span style="font-size:180%;color:#ff0000;"&gt;&lt;em&gt;Joaquim&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; suicidou-se e / &lt;span style="color:#ff6600;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Lili&lt;/span&gt;&lt;/em&gt; &lt;/span&gt;casou com &lt;span style="font-size:180%;color:#006600;"&gt;&lt;em&gt;J. Pinto Fernandes&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; / Que não tinha entrado na historia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#cc33cc;"&gt;&lt;em&gt;Caso do Vestido&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;color:#000099;"&gt;(Carlos Drummond de Andrade)&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;Nossa mãe, o que é aquele vestido, naquele prego? / Minhas filhas, é o vestido de uma dona que passou. / Passou quando, nossa mãe? Era nossa conhecida? / Minhas filhas, boca presa. Vosso pai e vem chegando. / Nossa mãe, dizei depressa que vestido é esse vestido. / Minhas filhas, mas o corpo ficou frio e não o veste. / O vestido, nesse prego, está morto, sossegado. / Nossa mãe, esse vestido tanta renda, esse segredo! / Minhas filhas, escutai palavras de minha boca. / Era uma dona de longe, vosso pai enamorou-se. / E ficou tão transtornado, se perdeu tanto de nós, / se afastou de toda vida, se fechou, se devorou, / chorou no prato de carne, bebeu, brigou, me bateu, / me deixou com vosso berço, foi para a dona de longe, / mas a dona não ligou. Em vão o pai implorou. / Dava apólice, fazenda, dava carro, dava ouro / beberia seu sobejo, lamberia seu sapato. / Mas a dona nem ligou. Então vosso pai, irado, / me pediu que lhe pedisse, a essa dona tão perversa, / que tivesse paciência e fosse dormir com ele... Nossa mãe, por que chorais? / Nosso lenço vos cedemos. / Minhas filhas, vosso pai chega ao pátio. Disfarcemos. / Nossa mãe, não escutamos pisar de pé no degrau. / Minhas filhas, procurei aquela mulher do demo. / E lhe roguei que aplacasse de meu marido a vontade. / Eu não amo teu marido, me falou ela se rindo. / Mas posso ficar com ele se a senhora fizer gosto, / só pra lhe satisfazer, não por mim, não quero homem. / Olhei para vosso pai, os olhos dele pediam. / Olhei para a dona ruim, os olhos dela gozavam.O seu vestido de renda, de colo mui devassado, / mais mostrava que escondia as partes da pecadora. / Eu fiz meu pelo-sinal, me curvei... disse que sim. / Sai pensando na morte, mas a morte não chegava. / Andei pelas cinco ruas, passei ponte, passei rio, / visitei vossos parentes, não comia, não falava, / tive uma febre terçã, mas a morte não chegava. / Fiquei fora de perigo, fiquei de cabeça branca, / perdi meus dentes, meus olhos, costurei, lavei, fiz doce, / minhas mãos se escalavraram, meus anéis se dispersaram, / minha corrente de ouro pagou conta de farmácia. / Vosso pais sumiu no mundo. O mundo é grande e pequeno. / Um dia a dona soberba me aparece já sem nada, / pobre, desfeita, mofina, com sua trouxa na mão./ Dona, me disse baixinho, não te dou vosso marido, / que não sei onde ele anda. Mas te dou este vestido, / última peça de luxo que guardei como lembrança daquele dia de cobra, da maior humilhação. / Eu não tinha amor por ele, ao depois amor pegou. / Mas então ele enjoado confessou que só gostava de mim como eu era dantes. / Me joguei a suas plantas, fiz toda sorte de dengo, no chão rocei minha cara, me puxei pelos cabelos, me lancei na correnteza, / me cortei de canivete, me atirei no sumidouro, / bebi fel e gasolina, rezei duzentas novenas, / dona, de nada valeu: vosso marido sumiu. / Aqui trago minha roupa que recorda meu malfeito / de ofender dona casada pisando no seu orgulho. / Recebei esse vestido e me dai vosso perdão. / Olhei para a cara dela, quede os olhos cintilantes? / quede graça de sorriso, quede colo de camélia? / quede aquela cinturinha delgada como jeitosa? / quede pezinhos calçados com sandálias de cetim? Olhei muito para ela, boca não disse palavra. / Peguei o vestido, pus nesse prego da parede. / Ela se foi de mansinho e já na ponta da estrada vosso pai aparecia. / Olhou pra mim em silêncio, mal reparou no vestido e disse apenas: — Mulher, põe mais um prato na mesa./ Eu fiz, ele se assentou, comeu, limpou o suor, era sempre o mesmo homem, comia meio de lado e nem estava mais velho. / O barulho da comida na boca, me acalentava, me dava uma grande paz, um sentimento esquisito de que tudo foi um sonho, vestido não há... nem nada. Minhas filhas, eis que ouço vosso pai subindo a escada.&lt;br /&gt;Depois do jantar&lt;br /&gt;Carlos Drummond de Andrade&lt;br /&gt;Também, que idéia a sua: andar a pé, margeando a Lagoa Rodrigo de Freitas, depois do jantar.&lt;br /&gt;O vulto caminhava em sua direção, chegou bem perto, estacou à sua frente. Decerto ia pedir-lhe um auxílio.&lt;br /&gt;— Não tenho trocado. Mas tenho cigarros. Quer um?&lt;br /&gt;— Não fumo, respondeu o outro.&lt;br /&gt;Então ele queria é saber as horas. Levantou o antebraço esquerdo, consultou o relógio:&lt;br /&gt;— 9 e 17... 9 e 20, talvez. Andaram mexendo nele lá em casa.&lt;br /&gt;— Não estou querendo saber quantas horas são. Prefiro o relógio.&lt;br /&gt;— Como? — Já disse. Vai passando o relógio.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;— Mas ...&lt;br /&gt;— Quer que eu mesmo tire? Pode machucar.&lt;br /&gt;— Não. Eu tiro sozinho. Quer dizer... Estou meio sem jeito. Essa fivelinha enguiça quando menos se espera. Por favor, me ajude.&lt;br /&gt;outro ajudou, a pulseira não era mesmo fácil de desatar. Afinal, o relógio mudou de dono.&lt;br /&gt;— Agora posso continuar?&lt;br /&gt;- Continuar o quê?&lt;br /&gt;— O passeio. Eu estava passeando, não viu?&lt;br /&gt;— Vi, sim. Espera um pouco.&lt;br /&gt;— Esperar o quê?&lt;br /&gt;— Passa a carteira.&lt;br /&gt;— Mas...&lt;br /&gt;— Quer que eu também ajude a tirar? Você não faz nada sozinho, nessa idade?&lt;br /&gt;— Não é isso. Eu pensava que o relógio fosse bastante. Não é um relógio qualquer, veja bem. Coisa fina. Ainda não acabei de pagar...&lt;br /&gt;— E eu com isso? Então vou deixar o serviço pela metade?&lt;br /&gt;— Bom, eu tiro a carteira. Mas vamos fazer um trato.&lt;br /&gt;— Diga.&lt;br /&gt;— Tou com dois mil cruzeiros. Lhe dou mil e fico com mil.&lt;br /&gt;— Engraçadinho, hem? Desde quando o assaltante reparte com o assaltado o produto do assalto?&lt;br /&gt;— Mas você não se identificou como assaltante. Como é que eu podia saber?&lt;br /&gt;— É que eu não gosto de assustar. Sou contra isso de encostar o metal na testa do cara. Sou civilizado, manja?&lt;br /&gt;— Por isso mesmo que é civilizado, você podia rachar comigo o dinheiro. Ele me faz falta, palavra de honra.&lt;br /&gt;— Pera aí. Se você acha que é preciso mostrar revólver, eu mostro.&lt;br /&gt;— Não precisa, não precisa.&lt;br /&gt;— Essa de rachar o legume... Pensa um pouco, amizade. Você está querendo me assaltar, e diz isso com a maior cara-de-pau.&lt;br /&gt;— Eu, assaltar?! Se o dinheiro é meu, então estou assaltando a mim mesmo.&lt;br /&gt;— Calma. Não baralha mais as coisas. Sou eu o assaltante, não sou?&lt;br /&gt;— Claro.&lt;br /&gt;— Você, o assaltado. Certo?&lt;br /&gt;— Confere.&lt;br /&gt;— Então deixa de poesia e passa pra cá os dois mil. Se é que são só dois mil.&lt;br /&gt;— Acha que eu minto? Olha aqui as quatro notas de quinhentos. Veja se tem mais dinheiro na carteira. Se achar uma nota de 10, de cinco cruzeiros, de um, tudo é seu. Quando eu confundi você com um, mendigo (desculpe, não reparei bem) e disse que não tinha trocado, é porque não tinha trocado mesmo.&lt;br /&gt;— Tá bom, não se discute.&lt;br /&gt;— Vamos, procure nos... nos escaninhos.&lt;br /&gt;— Sei lá o que é isso. Também não gosto de mexer nos guardados dos outros. Você me passa a carteira, ela fica sendo minha, aí eu mexo nela à vontade.&lt;br /&gt;— Deixe ao menos tirar os documentos?&lt;br /&gt;— Deixo. Pode até ficar com a carteira. Eu não coleciono. Mas rachar com você, isso de jeito nenhum. É contra as regras.&lt;br /&gt;— Nem uma de quinhentos? Uma só.&lt;br /&gt;— Nada. O mais que eu posso fazer é dar dinheiro pro ônibus. Mas nem isso você precisa. Pela pinta se vê que mora perto.&lt;br /&gt;— Nem eu ia aceitar dinheiro de você.&lt;br /&gt;— Orgulhoso, hem? Fique sabendo que tenho ajudado muita gente neste mundo. Bom, tudo legal. Até outra vez. Mas antes, uma lembrancinha.&lt;br /&gt;Sacou da arma e deu-lhe um tiro no pé.&lt;br /&gt;Desaparecimento de Luísa Porto.&lt;br /&gt;(Pede-se a quem souber do paradeiro de Luísa Porto&lt;br /&gt;avise sua residência À Rua Santos Óleos, 48.&lt;br /&gt;Previna urgente solitária mãe enferma&lt;br /&gt;entrevada ha longos anos erma de seus cuidados.&lt;br /&gt;Pede-se a quem avistar Luísa Porto, de 37 anos,&lt;br /&gt;que apareça, que escreva,que mande dizer onde está.&lt;br /&gt;Suplica-se ao repórter-amador,ao caixeiro, ao mata-mosquitos,&lt;br /&gt;ao transeunte, a qualquer do povo e da classe média,&lt;br /&gt;até mesmo aos senhores ricos, que tenham pena de mãe aflita&lt;br /&gt;e lhe restituam a filha volatilizada ou pelo menos dêem informações.&lt;br /&gt;É alta, magra, morena, rosto penugento, dentes alvos,&lt;br /&gt;sinal de nascença junto ao olho esquerdo, levemente estrábica.&lt;br /&gt;Vestidinho simples. Óculos. Sumida há três meses. Mãe entrevada chamando.&lt;br /&gt;Roga-se ao povo caritativo desta cidade que tome em consideração um caso de família&lt;br /&gt;digno de simpatia especial. Luísa é de bom gênio, correta, meiga, trabalhadora, religiosa.&lt;br /&gt;Foi fazer compras na feira da praça.Não voltou.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Levava pouco dinheiro na bolsa. (Procurem Luísa.) De ordinário não se demorava.&lt;br /&gt;(Procurem Luísa.) Namorado isso não tinha. (Procurem. Procurem.) Faz tanta falta.&lt;br /&gt;Se todavia não a encontrarem nem por isso deixem de procurar&lt;br /&gt;com obstinação e confiança que Deus sempre recompensa e talvez encontrem.&lt;br /&gt;Mãe, viúva pobre, não perde a esperança. Luísa ia pouco a cidade&lt;br /&gt;e aqui no bairro é onde melhor pode ser pesquisada. Sua melhor amiga, depois da mãe enferma, é Rita Santana, costureira, moça desimpedida. a qual não da noticia nenhuma, limitando-se a responder: Não sei. O que não deixa de ser esquisito.&lt;br /&gt;Somem tantas pessoas anualmente numa cidade como o Rio de janeiro&lt;br /&gt;que talvez Luísa Porto jamais seja encontrada. Uma vez, em 1898,ou 9,&lt;br /&gt;sumiu o próprio chefe de polícia que saíra a tarde para uma volta no Largo do Rocio&lt;br /&gt;e até hoje. A mãe de Luísa, então jovem, leu no Diário Mercantil, ficou pasma.&lt;br /&gt;O jornal embrulhado na memória. Mal sabia ela que o casamento curto, a viuvez,&lt;br /&gt;a pobreza, a paralisia, o queixume seriam, na vida, seu lote e que sua única filha,&lt;br /&gt;afável posto que estrábica, se diluiria sem explicação.&lt;br /&gt;Pela ultima vez e em nome de Deus todo-poderoso e cheio de misericórdia procurem a moça, procurem essa que se chama Luísa Porto e é sem namorado.&lt;br /&gt;Esqueçam a luta política, ponham de lado preocupações comerciais, percam um pouco de tempo indagando, inquirindo, remexendo. Não se arrependerão. Não há gratificação maior do que o sorriso de mãe em festa e a paz intima conseqüente às boas e desinteressadas ações,&lt;br /&gt;puro orvalho da alma. Não me venham dizer que Luísa suicidou-se. O santo lume da fé ardeu sempre em sua alma pertence a Deus e a Teresinha do Menino Jesus.&lt;br /&gt;Ela não se matou. Procurem-na. Tampouco foi vítima de desastre que a polícia ignora e os jornais não deram. Está viva para consolo de uma entrevada e triunfo geral do amor materno filial e do próximo. Nada de insinuações quanto à moça casta&lt;br /&gt;e que não tinha, não tinha namorado. Algo de extraordinário terá acontecido terremoto,&lt;br /&gt;chegada de rei. As ruas mudaram de rumo, para que demore tanto, é noite.&lt;br /&gt;Mas há de voltar, espontânea ou trazida por mão benigna,&lt;br /&gt;O olhar desviado e terno, canção. A qualquer hora do dia ou da noite&lt;br /&gt;quem a encontrar avise a Rua Santos Óleos. Não tem telefone.&lt;br /&gt;Tem uma empregada velha que apanha o recado e tomará providencias.&lt;br /&gt;Mas se acharem que a sorte dos povos é mais importante e que não devemos atentar nas dores individuais, se fecharem ouvidos a este apelo de campainha, não faz mal, insultem a mãe de Luísa, virem a pagina:Deus terá compaixão da abandonada e da ausente, erguerá a enferma, e os membros preclusos já se desatam em forma de busca.Deus lhe dirá :Vai, procura tua filha, beija-a e fecha-a para sempre em teu coração. Ou talvez não seja preciso esse favor divino.&lt;br /&gt;A mãe de Luísa (somos pecadores) sabe-se indigna de tamanha graça.&lt;br /&gt;E resta a espera, que sempre é um dom.Sim, os extraviados um dia regressam&lt;br /&gt;— ou nunca, ou pode ser, ou ontem.E de pensar realizamos.&lt;br /&gt;Quer apenas sua filhinha que numa tarde remota de Cachoeiro&lt;br /&gt;acabou de nascer e cheira a leite, a cólica, a lágrima.&lt;br /&gt;Já não interessa a descrição do corpo nem esta, perdoem, fotografia,&lt;br /&gt;disfarces de realidade mais intensa e que anúncio algum proverá.&lt;br /&gt;Cessem pesquisas, rádios, calai-vos• Calma de flores abrindo&lt;br /&gt;no canteiro azul onde desabrocham seios e uma forma de virgem&lt;br /&gt;intata nos tempos. E de sentir compreendemos. Já não adianta procurar&lt;br /&gt;minha querida filha Luísa que enquanto vagueio pelas cinzas do mundo&lt;br /&gt;com inúteis pés fixados, enquanto sofro e sofrendo me solto e me recomponho e torno a viver e ando, está inerte gravada no centro da estrela invisível Amor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Poema erótico de Drummond de Andrade&lt;br /&gt;'Satânico é meu pensamento a teu respeito, e ardente é o meu desejo&lt;br /&gt;de apertar-te em minha mão, numa sede de vingança incontestável pelo que me fizeste ontem.&lt;br /&gt;A noite era quente e calma e eu estava em minha cama, quando,&lt;br /&gt;sorrateiramente, te aproximaste. Encostaste o teu corpo sem roupa no&lt;br /&gt;meu corpo nu, sem o mínimo pudor! Percebendo minha aparente indiferença, aconchegaste-te a mim e mordeste-me sem escrúpulos. Até nos mais íntimos lugares. Eu adormeci.&lt;br /&gt;Hoje quando acordei, procurei-te numa ânsia ardente, mas em vão. Deixaste em meu corpo e no lençol provas irrefutáveis do que entre nós ocorreu durante a noite.&lt;br /&gt;Esta noite recolho-me mais cedo, para na mesma cama te esperar. Quando chegares, quero te agarrar com avidez e força.Quero te apertar com todas as forças de minhas mãos. Só descansarei quando vir sair o sangue quente do teu corpo.&lt;br /&gt;Só assim, livrar-me-ei de ti, mosquito Filho da Puta! '&lt;br /&gt;José&lt;br /&gt;E agora, José? / A festa acabou, / a luz apagou, / o povo sumiu,&lt;br /&gt;a noite esfriou, / e agora, José? / e agora, Você? / Você que é sem nome,&lt;br /&gt;que zomba dos outros, / Você que faz versos, / que ama, protesta?&lt;br /&gt;e agora, José? / Está sem mulher, / está sem discurso, / está sem carinho,&lt;br /&gt;já não pode beber, / já não pode fumar, / cuspir já não pode, / a noite esfriou,&lt;br /&gt;o dia não veio, / o bonde não veio, / o riso não veio, / não veio a utopia&lt;br /&gt;e tudo acabou / e tudo fugiu / e tudo mofou, / e agora, José?&lt;br /&gt;E agora, José? / sua doce palavra, / seu instante de febre, / sua gula e jejum,&lt;br /&gt;sua biblioteca, / sua lavra de ouro, / seu terno de vidro, / sua incoerência,&lt;br /&gt;seu ódio, - e agora? / Com a chave na mão / quer abrir a porta, / não existe porta; / quer morrer no mar, / mas o mar secou; / quer ir para Minas,&lt;br /&gt;Minas não há mais. / José, e agora? / Se você gritasse, / se você gemesse,&lt;br /&gt;se você tocasse, / a valsa vienense, / se você dormisse,/ se você cansasse,&lt;br /&gt;se você morresse.... / Mas você não morre, / você é duro, José!&lt;br /&gt;Sozinho no escuro / qual bicho-do-mato, / sem teogonia, / sem parede nua&lt;br /&gt;para se encostar, / sem cavalo preto / que fuja do galope,&lt;br /&gt;você marcha, José! / José, para onde?&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-7786934408077334047?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/7786934408077334047/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=7786934408077334047&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/7786934408077334047'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/7786934408077334047'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/11/em-31-de-outubro-1902-estava-nascendo-o.html' title=''/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TM_6jP62dpI/AAAAAAAAIGQ/E4l3-YrLhew/s72-c/Drummnd+-+1+-.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-2004954527983381587</id><published>2010-10-29T10:46:00.010-02:00</published><updated>2010-10-29T14:59:39.864-02:00</updated><title type='text'>Solenidade Camara Municipal</title><content type='html'>&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;SOLENIDADE NA CAMARA MUNICIPAL.&lt;br /&gt;Dia 28 pp, a Câmara Municipal por intermédio do Vereador Eliseu Gabriel, foi realizada a solenidade pelo aniversario dos 76 anos do Bairro do Itaim. Na ocasião moradores antigos e historiadores foram homenageados com a placa de honra ao mérito.&lt;br /&gt;O professor e biólogo - Helcias Bernardo de Padua.&lt;br /&gt;Frei Rottmans da Igreja de Santa Teresa do Itaim&lt;br /&gt;Jornalista Geraldo Nunes (O Estado de São Paulo)&lt;br /&gt;Luis Dias (Cronista)&lt;br /&gt;Josué ( poeta do Itaim)&lt;br /&gt;Mario Lopomo (cronista historiador do bairro)&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;p&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533459711241865666" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TMrMSjOBycI/AAAAAAAAIFY/BRA799royQc/s400/solenidade+da+camara+municipal-28-10-2010+032.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Historiador do Itaim Bibi, Mário Lopomo, um dos agraciados com a placa de honra ao mérito, dando entrevista a TV Assembleia, por ocasião da seção solene ao 76ºaniversario do bairro onde foi criado.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533456287142957554" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TMrJLPdO0fI/AAAAAAAAIFI/n_rHbgWbBLw/s400/entrevista+1+-.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533456288550704018" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TMrJLUs3U5I/AAAAAAAAIFQ/uVNi4isuC5I/s400/entrevista+-+2+-.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533460768862206578" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TMrNQHKXenI/AAAAAAAAIFw/-MHSgThVj7Q/s400/entrevista+-+5+-.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533460764759758226" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TMrNP34RFZI/AAAAAAAAIFo/OPAE44b9yqA/s400/entrevista+-+4+-.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533460762625641970" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TMrNPv7dDfI/AAAAAAAAIFg/Pj3nl7V6EiA/s400/entrevista+-+3+-.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533450011160511762" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TMrDd7mahRI/AAAAAAAAIEY/QaUFQLhui2U/s400/solenidade+da+camara+municipal-28-10-2010+020.jpg" /&gt;Componentes da mesa da esquerda para a direira, Luiz Dias, Poeta Josué, Frei Rothmans, vereador Elizeu Gabriel, e o professor Helcias Bernardo de Padua. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:85%;"&gt;Inêz, uma das moradoras antigas do bairro do Itaim Bibi mora no bairro desde a decada dos anos 1940.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533512664472797394" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TMr8c1YGwNI/AAAAAAAAIGI/T_SxY1fp-P4/s400/In%C3%AAs,+Mario+e+Frei+Rottmans.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533463890208010386" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TMrQFzFMsJI/AAAAAAAAIF4/MKP2tM2lF3U/s400/Wilma.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Wilma Romano e seu filho Sergio, ela foi uma das a agraciadas com o mimo.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533463904316374370" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TMrQGno5PWI/AAAAAAAAIGA/pv5QAj7Dc4s/s400/Wilma+e+filho.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-2004954527983381587?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/2004954527983381587/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=2004954527983381587&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/2004954527983381587'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/2004954527983381587'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/10/solenidade-camara-municipal.html' title='Solenidade Camara Municipal'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TMrMSjOBycI/AAAAAAAAIFY/BRA799royQc/s72-c/solenidade+da+camara+municipal-28-10-2010+032.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-1494443904479061197</id><published>2010-10-11T11:41:00.018-03:00</published><updated>2010-10-20T10:52:40.821-02:00</updated><title type='text'>Conjunto dos Bancarios</title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Conjunto dos Bancários.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;Uma obra sindical.&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5529839733995993122" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TL3v8JGr-CI/AAAAAAAAIDQ/F7VwDeymqLk/s400/Conjunto+dos+bancarios+001.jpg" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#006600;"&gt;Texto e pesquisa: Mario Lopomo.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt; ..........................................................&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Sidney Valerini e Lismar Fonseca........................................................&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Nos anos 1950, conheci uma moça que depois de uma conversa agradável perguntei onde morava e, ela disse: - Eu moro no conjunto de edifícios dos bancários, acompanhando-a até sua moradia vi que o tal edifício dos bancários era aqueles prédios na esquina da Avenida 9 de julho esquina com a Avenida São Gabriel quando se ia para o centro da cidade, e quando voltava em direção ao Itaim, outro conjunto que fazia esquina da Avenida 9 de Julho com a Rua Groelândia, zona Oeste da cidade de São Paulo.&lt;br /&gt;Era um tempo que o sindicalismo brasileiro não se importava tanto com a política partidária. Sindicalismo era sinônimo de comunismo, como eles gostavam de dizer que eram simpáticos a Lênin Stalin, bobagens que aos poucos foram saindo da mente de muitos adeptos, e ruiu de vez quando o muro da vergonha veio abaixo em 1989.&lt;br /&gt;E o sindicato dos Bancários naqueles anos se importava mesmo era com a moradia de seus filiados, e dois grupos de edifícios foram construídos já há muito tempo e felizes aqueles que eram filiados naquela época. Depois de muito passar pelos edifícios do Itaim, um dia estando na Rua Santa Cruz na Vila Mariana em 1968 para uma consulta, num posto do INPS, fui andar pelas redondezas a espera da hora marcada para a consulta, ai deparei com outro conjunto residencial que me foi dito que era dos bancários.&lt;br /&gt;Mais tarde fiquei sabendo que um dos bancários que morava no conjunto da Vila mariana, era o senhor Paulo de Andrade pai do meu amigo José Paulo de Andrade meu colega de radio bandeirantes e conversando comigo a respeito, relembrou dos tempos de garoto contando que fundou o time de futebol "Tricolor Bancário", já que seu time do coração era o São Paulo FC.&lt;/div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 217px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5529830635057561762" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TL3nqg6twKI/AAAAAAAAIC4/8EKrqp24XHA/s320/IAPB-time-IAPB.jpg" /&gt; &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;Na foto, Domingos Valota treinador, conhecido também por bela Gutman, depois, Airton Zerbini, José Paulo de Andrade, Alfeu, José Roberto, Xaxá e Jimmi. Agacjados: Pasqualino, Luiz Manteiga, Anibal, Bruno e Paulinho.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;Zé Paulo ( segundo de pé) tinha 15 anos quando se juntou ao Airton Zerbini (corintiano) e ao Walter Denser (também são-paulino, que dava "maioria") e foram de porta em porta, pedir "colaboração”, na base do "me dá um dinheiro aí!", um sucesso de carnaval defendido por Moacir Franco. A maioria duvidava que aquilo saísse do papel. E com tenacidade conseguiram subsídios para comprar dois jogos de camisas para o 1.º e 2.º quadros, uma bola, e a madeira para fazer as traves. Faltaram às redes que na certa alguém se dispôs a presenteá-los. No jogo de estréia fizemos questão de voltar aos "colaboradores" para convidá-los, disse Zé Paulo. Quando as camisas, lavadas na casa de cada um, depois dos jogos, já estavam desbotando, a ARBSC, que era a entidade social do Conjunto, achou interessante bancar o futebol e aí nos absorveu.&lt;br /&gt;Formamos grandes times, em que se destacaram o goleiro Waldir Cerpeloni, do Estrela da Saúde e, depois, da Ponte Preta, o meia Walter e o lateral Dodô, os dois com passagens pelo São Paulo, o ponta negro Carlito (Carlos Alberto Ladeira), também do Estrela da Saúde, que, mesmo tendo uma promissora carreira futebolística pela frente, preferiu estudar e hoje é professor da Universidade de Berlim. Outros craques eram o meia Ribeira (Roberto Conte) e o goleiro Miguel Conte, hoje agente de seguros, tios da jornalista Ana Cláudia Duarte, a Sra. Celso Zucatelli. Também o meia Alemão José Roberto Jardim), o centroavante Celinho, já falecido, e o virtuose Pascoalino, que era o terror das defesas, com seus dribles desconcertantes. Eu era um esforçado zagueiro perna-de-pau, afirma Jose Paulo de Andrade. As tardes de sábado e as manhãs de domingo eram uma festa. O campo, ao lado do Conjunto, além do riacho Ipiranga, onde muitas vezes tínhamos de apanhar a bola, é hoje a Av. Ricardo Jafet.&lt;br /&gt;Depois dessa afirmativa a curiosidade foi mais forte ao ler, o texto de autoria de Lismar Fonseca lettra um dos autores do site www.saopaulominhacidade.com.br, onde também faço parte.&lt;br /&gt;Alias foi por esse texto que o José Paulo e eu, trocamos idéias a respeito da moradia que ele morou por alguns anos.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;As fotos mostram, Lismar&lt;/span&gt;&lt;/em&gt; da safra dos anos 1940 e &lt;/strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;em&gt;&lt;strong&gt;Sidenei&lt;/strong&gt; &lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;ja da decada anterior, é o sindico, ambos com a historia do condominio na ponta da lingua,  de olho no computador, eles mostra a esse &lt;em&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;curioso&lt;/span&gt;&lt;/em&gt; como era o condomininio desde o seu inicio.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TLMoREM3dNI/AAAAAAAAICA/xCgGV1sRyk0/s1600/Conjunto+dos+bancarios+002.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526805441364325586" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TLMoREM3dNI/AAAAAAAAICA/xCgGV1sRyk0/s320/Conjunto+dos+bancarios+002.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TLMk87mJSmI/AAAAAAAAIB4/PhqWwNQDlVk/s1600/Conjunto+dos+bancarios+004.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; FLOAT: right; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526801796922165858" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TLMk87mJSmI/AAAAAAAAIB4/PhqWwNQDlVk/s320/Conjunto+dos+bancarios+004.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TLMoREM3dNI/AAAAAAAAICA/xCgGV1sRyk0/s1600/Conjunto+dos+bancarios+002.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TLMoREM3dNI/AAAAAAAAICA/xCgGV1sRyk0/s1600/Conjunto+dos+bancarios+002.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Para matar a curiosidade daquele enorme condomínio fui ao local a convite do Lismar e, fui apresentado a Sidney Vallerini, o sindico. estava eu no meio de dois historiadores que vivem no condomínio que teve o inicio da construção em 1944, e os moradores dando entrada em 1952, e depois de totalizado ficou com 282 apartamentos em vários blocos com seis unidades cada, situados na Rua Santa Cruz, 1.191, que fica na divisa da Vila Mariana com o histórico bairro do Ipiranga, um conjunto residencial feito somente para funcionários de bancos.&lt;br /&gt;Sidney esta nesse condomínio desde 1956 juntamente com Lismar mais novo e nasceu dentro do condomínio em 1947. Ambos autênticos historiadores foram contando tudo o que já tinha acontecido numa autentica cidade.&lt;br /&gt;Sidney hoje o sindico tem documentos que comprovam o inicio da construção dos prédios em 1944, Quando estava tudo pronto para a entrada dos moradores foi feito um sorteio no clube e os moradores era associados do sindicato entraram como inquilinos, eles podiam escolher qual apartamento desejavam se do térreo, primeiro ao sexto andar. Foi depois do movimento de 1964 em que os IAPS deixaram de existir, que os apartamentos começaram a serem vendidos a aqueles inquilinos que tinham o direito a compra dos imóveis. Em 30 de dezembro de 1966, foi constituído uma diretoria no qual o IAPB fez a convenção do condomínio do conjunto santa Cruz que está registrado nessa data pela delegacia regional do estado de São Paulo, instituto de aposentadoria e pensão dos bancários. Delegado regional substituto matricula 116, Edu Macedo de Oliveira.&lt;br /&gt;P - O senhor se lembra dos preços dos apartamentos?&lt;br /&gt;R - Não tenho muita certeza, era meu pai que cuidava disso, mas lembro que era 230 mil cruzeiros sem juros e correção era aquele valou fixo e o pagamento das parcelas era amortizado no pagamento dos funcionários, num prazo de vinte anos ou mais.&lt;br /&gt;Havia um amplo espaço na sede administrativa, que nós utilizávamos para projeção de filmes, que eram retirados no sindicato no prédio Martinelli na Avenida São João, e para realização de bailes e eventos dançantes. E quem se apresentava para buscar os rolos de filmes era o José Paulo, filho do seu Paulo um dos pioneiros do condomínio, diziam os dois andarilhos que faziam companhia a mim pelas ruas um pouco estreitas do condomínio. Ruas essas, que de um lado da guia tinha um pequeno aclive para que os carros subissem e ficasse no meio da calçada para poder estacionar dos dois lados eu outros trafegarem pela via.&lt;br /&gt;Lismar dizia com orgulho: - Fui um dos moradores fundadores. Ao redor do conjunto, havia chácaras, que nos forneciam legumes, verduras e frutas. Com a ajuda da prefeitura, foi construído um campo ao lado do córrego Ipiranga, situado na confluência da Rua Santa Cruz, hoje Avenida Ricardo Jafet. Nessa época, o jornalista José Paulo de Andrade, da Rádio Bandeirantes, morador da rua F, juntamente com mais dois condôminos, fundaram o Inf. Juv. Tricolor Bancário, que posteriormente foi denominado de Inf. Juv. A.R. Bancários Santa Cruz, em 1959. Na seqüência, esse time passou a ser o Extra, que jogava aos domingos pela manhã. Aos sábados, jogava o Esporte. Em 1962, montamos um novo infantil e posteriormente um juvenil. A maioria dos jogadores eram moradores do conjunto e alguns da região.&lt;br /&gt;Nosso juvenil ficou 53 partidas invictas, vindo a perdê-las em 1964 para a forte equipe do Flamengo do Aeroporto por 3 a 2. Em 1965 no festival do Júpiter do Ipiranga conseguimos um feito histórico. Jogamos contra o Flor de São João Clímaco, que possuía um timaço. Empatamos por 0 a 0 e, apesar de perdermos na disputa dos pênaltis, saímos aplaudidos de campo. Dentre outros resultados, nosso esporte venceu o esquadrão da A.R. Zarzu Branco, campeão bancário de 1963 por 5 a 1, resultado totalmente atípico.&lt;br /&gt;Boca Júniors da Bela Vista, Apea do Bráz, Nacional da Vila Mariana, Iracema de Indianópolis, Scratch do Rádio, Granadeiros do Bosque, Coimbra do Centro, Clube 220, Marrocos de Pinheiros, Juventus de Vila Mariana, Esporte Clube Banespa, foram alguns de nossos valorosos adversários nessa época.&lt;br /&gt;Em 1966, com a perda do campo, passamos a jogar fora. Em pouco tempo, as dificuldades para reunir o pessoal do time fizeram com que nosso diretor esportivo encerrasse nossa gloriosa trajetória esportiva. A perda do campo dito pelo Lismar foi devido à desapropriação de grande parte do terreno creio pelo que vi mais de 150 metros para a construção da Avenida Água Funda, hoje Avenida Ricardo Jafet. Um pecado perder tanto terreno assim... Lismar que mora no bloco da Avenida 9 de Julho vai ao conjunto Santa cruz, a cada 30 dias, como o seu carro e comunitário e os delais da família usam, ele vai de bicicleta, e até mesmo a pé quando da uma loucura em sua cabeça. Não é longe diz ele que adora onde viveu grande parte de sua infância se bem que esta completamente modificado em relação aos anos dourados, porém, sinto uma sensação difícil de descrever a cada vez que entro lá. São lembranças positivas afirma ele com brilho nos olhos. &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 207px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5529830655999159938" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TL3nru7lLoI/AAAAAAAAIDI/pngmsahA8XU/s320/C%C3%B3pia-CONDOMINOS.jpg" /&gt;Então vejamos como era no inicio e, como é hoje a vida de condôminos, através da passagem dos anos.&lt;br /&gt;Sidney Valerini, esta morando desde 1956, e hoje é o sindico de todo aquele conjunto de 282 apartamentos, onde somente 10 moradores fazem parte daquela safra de 1956, hoje daquelas 282 condôminos eu tenho apenas 10 moradores fundadores aqui que estão vivos e morando no condomínio.&lt;br /&gt;Pergunta: - Seu Sidney os sindicatos naquela época tinham outra visão e pensavam mais em seus filiados do que na política partidária, não?&lt;br /&gt;Resposta: - Sim, é verdade Mário, eles tinham a visão dos associados do qual o IAPI, IAPETEC, IAPPB, IAPC, faziam essas construções moradias para seus associados, com a cobertura dos sindicatos, e hoje os sindicatos não fazem nada, só guardam dinheiro. Se eles tivessem feitos o que fez os bancários anos atrás hoje muita gente tinha sua casa já paga, já que o período de pagamento era de 20 anos.&lt;br /&gt;P - Seu Sidney para não dizer que nos dias de hoje o sindicato não constrói imóveis, lhe digo que o sindicato dos metalúrgicos construiu um grande edifício na Rua Galvão Bueno. Uma grande obra.&lt;br /&gt;R - É verdade desculpe. É o palácio do sindicato, realmente uma grande obra só pra eles os diretores. Para os associados não tem nada. Quando os sindicatos fizeram algo foi de 1956 para trás Tem o IAPB que fez, inclusive fora o conjunto da 9 de julho e esse da santa Cruz o nosso sindicato construiu também no bairro do Mandaqui, com a mesma arquitetura, só que bem menor. O IAPTC fez no Glicério, o IAPI também fez, sempre com os sindicatos das categorias à frente para conseguir os financiamentos.&lt;br /&gt;Lismar entrou na conversa para lembrar-se do cinema que tinha no condomínio.&lt;br /&gt;Possuíamos-nos um salão de festa aqui na sede administrativa tínhamos uma lanchonete de sexta a noite e aos domingos à noite eram projetados filmes que eram retirados na no sindicato dos bancários e antes de começar as seções os moradores traziam suas cadeiras de casa e antes de começar a projeção eram veiculados os resultados dos jogos do nosso time ARBSC, quando o resultado era favorável, o pessoal assobiava e aplaudia, mas quando era desfavorável havia uma sonora vaia, após essa manifestação começava a projeção dos filmes. Eram filmes atualizados que eram passados nos cinemas da cidade.&lt;/div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 256px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5529830632891457666" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TL3nqY2RoII/AAAAAAAAICw/el3WpvTr_AU/s320/IAPB-Z%C3%A9+paulo..jpg" /&gt;&lt;br /&gt;O José Paulo, (sentado a direita) era o garoto que junto há outros moradores iam até o sindicato pegar os rolos de filmes, nos tínhamos o projetor e eles eram passados na sexta à noite e de domingo de manha e a noite. Terminados a projeção cada morador pegava sua cadeira e levava de volta. Posteriormente a ARMESC conseguiu a compra dessas cadeiras que ficavam disponibilizadas no salão. Era realizados bailes também de carnaval vesperais dançantes, concursos de Miss bancários, nos temos até hoje aqui uma que foi a rainha dos bancários, festas juninas (foto) e assim por diante. &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 210px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526808761575739426" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TLMrSU89ECI/AAAAAAAAICY/klmviRCOLjo/s320/Iapb-festa+junina.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;O conjunto de prédios hoje é todo cercado por grades, mas nos primórdios não. Por isso de vez em quando acontecia algo desagradável, como o que aconteceu com a moradora Sandra Maria do Carmo, com moradia bem próxima a Rua, a, Santa Cruz, justamente na curva onde um caminhão que carregava ossos tombou e, o caminhão e a carga foram de encontro a seu apartamento que ficava no térreo. O estrago não foi pequeno porque alem dos vidros do apartamento dela quebrou também um televisor da vizinha, por ossos que pulou para tudo quanto foi lado. São historias que por mais que passa o tempo não sai da mente de quem testemunhou os fatos. O condomínio tinha uma cooperativa. Era a cooperativa dos bancários, todo mês o pessoal fazia sua relação de despesas e encaminhava a cooperativa para que eles fossem abastecidos posteriormente. Tinha também o consultório medico do IAPB aqui na rua C, que tinha tratamento dentário, ambulatório medico enfermeiros para uma emergência para os moradores recorrerem a esse local. Isso foi até 1967 quando acabaram com os IAPS, tudo foi incorporado ao INPS. Pelo que entendi tudo o que era do condomínio administrado por pessoas do local, foi estatizado. No lugar da cooperativa fizeram o ambulatório medico hoje é o SUS que está funcionando. Onde era o salão de baile agora pertença à prefeitura que é o posto de saúde, e alem do posto de saúde e alem do posto de saúde nos temos aqui do lado o departamento da prefeitura que é da DENGUE, e mais adiante temos a escolinha. Essa escolinha é desde o inicio do condomínio porque aqui em volta não tinha escola, e como éramos crianças os pais precisavam trabalhar ai colocaram a gente na escolinha a qual esta funcionando até hoje. Hoje é EMEI, (escola de educação infantil) antigamente era parquinho. Temos também que está fechado até hoje em demanda judicial que era o tratamento de esgoto do condomínio. Existia a tubulação da SABEP para jogar o esgoto até o Rio Ipiranga (hoje o córrego que passa por entre as pistas da AV. Ricardo Jafet), agora vai para a canalização do esgoto do estado. Só que o terreno o terreno lá, nos temos toda a tubulação dentro que está em mandato judicial.&lt;br /&gt;Eu (Sidney o sindico) quero fazer uma área de lazer. O juiz não deu para o INSS e nem deu para nos, até ele resolver o assunto.&lt;br /&gt;E hoje em dia em termos de lazer, como está hoje?&lt;br /&gt;Lazer nos não temos. Só temos a área verde aqui dentro do qual as crianças a molecada de hoje até brincam na rua. &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 193px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526808795070145234" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TLMrURupItI/AAAAAAAAICo/X7ESUgVODos/s320/Volei++IAPB.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;Antigamente tinha o campo de futebol, Vôlei, Tinha também, o cinema, salão de baile, as festas juninas. Em volta tínhamos varias atividades esportivas, que hoje nos não temos mais. Por causa da construção da Avenida Água Funda (Ricardo Jafet) da Rua Embuaçu, e da própria Rua Santa Cruz o movimento ficou muito grande e nos fechamos o condomínio. &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5529830642260164994" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TL3nq7v8wYI/AAAAAAAAIDA/cDwuOt7weUA/s320/Conjunto+dos+bancarios+023.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;P - Terreno para fazer a área de lazer ainda tem?&lt;br /&gt;R- Tem, por isso que o juiz não deu ainda seu parecer. Já estávamos fazendo a área de lazer para os condôminos, mas a prefeitura achou que não e, interditou e está abandonado até hoje. O mato esta crescendo e a coisa está na mão do juiz. Eu estou aguardando para fazer uma praça de esportes no local. Até quando vamos esperar é que não sabemos. &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530079751110626434" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TL7KO-iHjII/AAAAAAAAIDo/9phq-zjVADk/s400/Conjunto+dos+bancarios+021.jpg" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Sideney morador desde  1956  e sindico. Lismar ex. morador do Conjunto Santa Cruz agora no conjunto 9 de Julho, onde tambem é sindico.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530079742587213666" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TL7KOex-l2I/AAAAAAAAIDg/SiFJJk9GzIw/s400/Conjunto+dos+bancarios+020.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526808736105125314" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TLMrQ2ESVcI/AAAAAAAAICQ/_AM_akqPcXQ/s320/IAPB-estacionamento.jpg" /&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526808720340814658" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TLMrP7VyC0I/AAAAAAAAICI/2R8ZsaVB6c4/s320/IAPB-bloco.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;“A gazeta esportiva não deu ninguém sabe o que aconteceu” e o jornal que só falava de esportes e que tinha no futebol o maior interesse dos leitores, colocava uma pagina inteira reservado ao futebol amador, escrita por Alfredo Lazarini (o Tita) e nessa pagina estavam sempre os anúncios do ARBSC, como mostra a foto abaixo. Era um tempo que os clubes de varzea tinham um diretor que levava na segunda feira o texto do jogo do domingo que o Tita, publicava na Terça feira.&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 254px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530077091368004194" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TL7H0KOD6mI/AAAAAAAAIDY/o9v8mg_d6Vg/s400/Santa+Cruz+texto.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;Personalidades Inesquecíveis: Quem se lembra?&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;Por – Lismar Fonseca Lettra&lt;br /&gt;Era a pergunta que um fazia a outros.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;strong&gt;Dawton&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;em&gt;Lembro&lt;/em&gt;&lt;strong&gt;,&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt; do seu FUAD, tocando um instrumento arabe, enquanto sua esposa fazia quibes e esfihas deliciosas pra vender no bar...&lt;br /&gt;Do delegado que morava no prédio enfrente ao clube, e que vire e mexe ameaçava dar uns tiros e prender a molecada que fazia baderna no jardim do clube ARBSC...&lt;br /&gt;Da D. Rosita, minha professora no Grupo Escolar V. Gumercindo...&lt;br /&gt;Das apresentações feitas pela molecada, no ARBSC, dirigidos pelo SR. Oswaldo De luca, com locução do Jose Paulo de Andrade...&lt;br /&gt;Do jogo de vôlei dentro do Salão, dirigido pelo Sr. VAVA, pai do Beto, Marcio e Sonia...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style="color:#000066;"&gt;Araci&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;Dawton,&lt;br /&gt;Sou, sim, filha da D. Cynira. Ela está viva, graças a Deus, mas meu pai, Vicente, morreu em 1983. Gostei muito do tópico "personagens inesquecíveis", que você redigiu.Lembro- me do sr. Fuad tocando bongô. Lembra-se da Zoraide e do Pachecão?Como foi legal a nossa infância, não é mesmo? Abraços, Araci&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;Lismar&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;GUARDA NOTURNO&lt;br /&gt;Caros amigos, os mais antigos devem se lembrar de um cidadão que foi contratado como guarda noturno, acredito eu, lá pelos anos de 62/63/. Nessa ocasião nossa turma aprontava muito ( Vartão, Eu, Sílvio, meu irmão ) Lembro-me perfeitamente de uma noite em que nós atravessamos na calçada do lado da chácara do Adelino, uma cerca de arame farpado do sr. Nóbile, à noite e ele vindo de bicicleta fazendo a ronda caiu após ter batido nela. Em seguida ele dirigiu-se ao meu apto.e fez uma reclamação com a minha mãe, pois, ele percebeu que fomos nós. De vez em quando escutávamos tiros lá pelas madrugadas efetuados por ele, sugerindo que ele estava evitando algum tipo de ocorrência. Em seguida, os responsáveis descobriram e o dispensaram. Guarda noturno dos banca, figura folclórica...saudades.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:100%;color:#000099;"&gt;Sérgio&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;Seu Fuad , Dona Alice e Leila, são primos do meu Pai Abrão, minha madrinha Leila, atualmente mora em Santos...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Dawton&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Lembro que muitas vezes vi D. Cinira acompanhada da D. Anita (Mae da Regina e Sandra), Dna Rosa (Mae da Cecilia e do Marcelo). Lembro que D. Cinira era Diretoria do ARBSC e convidou os jovens pra formar uma Diretoria Mirim, promovendo torneios de Ping-Pong, Voley, Gincanas.... Nossa que saudade.&lt;br /&gt;Lembro do time mirim do ARBSC, dirigido pelo Sr. Milton Volpi, onde participei ao lado do Willian (filho do Sr. Fuad), falecido Jorge Henrique de Souza (irmão do Anibal), Luiz (Botcha, filho do Sr. Zerbine), falecido Alemão, Narciso, Ivan Baltazar, Carlito, Carlinhos Mitiro, irmão do Ie-Ie), e outras crianças que não me recordo os nomes...&lt;br /&gt;Lembro do time mais adulto: Milton (irmão do Alemão), Dodo, Dirley, Luiz carlos Zerbini,... vichiiii&lt;br /&gt;Lembro do Fabio Mayor (Mixirica), Luiz Macaco, Luiz Bagunça, Pachecão....kkkkk qdo namorava a Zoraide.... querendo que ela entrasse no apto dele, pela janela......coitada era muito gorda.... não aguentavamos fazer escadinha pra ela....&lt;br /&gt;Lembro dos jogos no campinho.... qdo a bola caia no rio, a molecada corria atras pelas margens do rio pra poder "pescar" a bola com uma espécie de cestinha amarrada a uma vara muito cumprida...Lembro das matines do ARBSC.....&lt;br /&gt;Lembro do cinema às sextas feiras....&lt;br /&gt;Oh meu Deus, que tempo bom....&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;Araci &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;lembranças dos Bancários&lt;br /&gt;Eu estava presente naquele dia em que o Pachecão queria que a Zoraide entrasse pela janela da casa dele e ela não cabia... Eles tinham tomado todas e esta cena foi a mais hilária que já vi na minha vida. Todos empurrando a Zoraide e ela quase entalada... O Pachecão não era namorado da Zoraide. Era só companheiro de farra. Tenho certeza, pois ela frequentava a minha casa e eu a adorava. O Sr. Volpi chamava- se Rinaldo e não Milton. O filho dele mais velho era Newton, super gente boa, que namorava e acho que se casou com a Suely Lamosa, da rua E. Alguém me falou que o Bocha morreu, é verdade? Que eu saiba, morreram o Carlito Taturana, o Jorge, ainda quando bem jovenzinho e o Reinaldinho Pazzi, o Alemão. A última vez em que vi o Bocha foi no enterro da Regina, minha querida amiga, filha da D. Anita. Conversei um pouco com ele, mas depois disso não tive notícias.Abraços a todos,&lt;br /&gt;Araci&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Araci&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;Lembrei- me agora do Luiz Bagunça. Ele namorava a Natalina e eles sempre me levavam ao cinema (leblon) para assistir ao Tom e Jerry. Eu achava que era namorada dele. Eu era apaixonada por ele . Eu devia ter uns 5 ou 6 anos. Alguém tem notícias dele e da Natalina? Beijos,&lt;br /&gt;Araci&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:100%;color:#000099;"&gt;Dawton&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;Não sabia que o Carlito (Taturana) tinha falecido. O Botcha (Luiz Zerbini) faleceu, me parece que morreu do coração e dormindo&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;Que bom seria se ainda tivesse pessoas como aquelas do inico dos anos 1940, pertencentes ao instituto de aposentadoria que juntamente com o sindidicato, tivesse a idéia de construir um monumental conjunto residencial, que depois de 66 anos tem uma historia rica a contar. Para não dizer que não se construi mais apartamentos a, BANCOP, uma cooperativa do sindicato dos bancarios dos dias de hoje, construiu, ou está construindo, só que ninguem ainda recebeu a moradia. Parece parece que surgiu " tijolos podres da marca Zerborrainer", e sei lá o que mais...Só sei que a estrutura de 1944, bastante forte e só virá abaixo se um terremoto de 12 toneladas da escala "Ritcher" eclodir.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-1494443904479061197?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/1494443904479061197/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=1494443904479061197&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/1494443904479061197'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/1494443904479061197'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/10/conjunto-dos-bancarios.html' title='Conjunto dos Bancarios'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TL3v8JGr-CI/AAAAAAAAIDQ/F7VwDeymqLk/s72-c/Conjunto+dos+bancarios+001.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-4148597592227962006</id><published>2010-09-25T16:38:00.011-03:00</published><updated>2010-10-08T08:52:06.108-03:00</updated><title type='text'>Mulheres que emprestaram seu nome a uma Rua.</title><content type='html'>&lt;span style="font-family:arial;color:#006600;"&gt;&lt;strong&gt;Mulheres que&lt;/strong&gt; &lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;emprestaram seu nome a uma Rua.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt; &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#000099;"&gt;..............................................Maria Luiza Americano................l............................&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 298px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520939870406704114" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ5Rj5nh-_I/AAAAAAAAH8Q/RePiAmQNusI/s400/Maria+Luiza.jpg" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 224px; DISPLAY: block; HEIGHT: 176px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520938215412923218" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ5QDkSQ-1I/AAAAAAAAH7A/hU4TWbVxpYI/s400/m+002.jpg" /&gt;Maria Luiza Americano, foi muito determinada quando o governador Abreu Sodré (1967-1971)comunicou ao engenheiro Oscar Americano que queria desapropriar sua residência para fazer ali a sede do palácio do governo de São Paulo. O seu não foi importante para que ali se tornasse a sede da fundação Maria Luiza e Oscar Americano. justamente onde começa a Avenida Oscar Americano que vai até a Praça Américo de Moura. Quando o governador foi visitar a propriedade, ela chorou e mostrou que a casa era importante para a família pois todas as arvores haviam sido plantadas pelo casal. Abreu Sodré nada disse durante a visita, mas no dia seguinte telefonou ao engenheiro, informando a desistência. Assim era essa mulher mãe de cinco filhos , que vivia envolvida com questões sociais. "uma das imagens que tenho da minha mãe, disse Anna helena Americano Araujo, era ela doando muitos pêssegos e uvas para o hospital Santa Marcelina. Era de uma generosidade impressionante tanto que seu nome é denominação de uma rua da zona leste e da Fundação Maria Luiza e Oscar Americano na zona sul.&lt;br /&gt;********************&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Dona Veridiana&lt;/span&gt; &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 331px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520938808265956370" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ5QmE1cXBI/AAAAAAAAH74/pwHVKAgQElo/s400/veridiana+foto.jpg" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 75px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520938806317431330" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ5Ql9k4OiI/AAAAAAAAH7w/roDU9MFjmT4/s400/veridiana.jpg" /&gt;Dona veridiana era considerada uma feminista, já que na sua época, fazia tudo que as mulheresnão odiam: Administrava seus negocios, saia sozinha de casa e se separou do marido aos 53 anos. Muito rica, se dedicava a obras de caridade. É uma das benfeitoras da Santa casa de Misericórdia de São Paulo. O tetraneto Luiz Felipe Chaves D´avila é autor de um livro sobre ela."O que me chama muito atenção na sua historia é que deixou herança para varias mulheres da família e outras amigas, para que tivessem independência financeira" Em seu casarão, localizado na rua que leva seu nome, costumava abrir os jardins para visitação publica e com isso reunia pessoas de todas as classes sociais. "Era muito a frente do tempo que vivia, tanto é que sua casa era um salão intelectual e social que muito contribuiu para o desenvolvimento de São Paulo", diz o tetraneto . Dona Veridiana morreu aos 83 anos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;********************&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Baronesa Maria Angélica Queiroz de Barros &lt;/span&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 357px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520938212906589042" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ5QDa8tW3I/AAAAAAAAH64/KIBREC8PtAo/s400/Baronesa+Queiros+Barros+(2).jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 262px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520938796434674146" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ5QlYwpUeI/AAAAAAAAH7g/g7JQWRGJiyQ/s400/Moraes+Barros+(2).jpg" /&gt;Maria Angélica Queiroz de Barros, que da nome a Avenida Angélica, viveu 87 anos, era uma mulher que gostava de mexer com a terra na própria horta. Tambem cuidava pessoalmente dos passarinhos na propriedade rural que tinha na região onde está a avenida que a homenageia. neta do brigadeiro Luiz Antonio (que tambem virou nome de rua) teve dez filhos. Doou uma das suas propriedades a casa Pia de São Vicente de Paula, para a criação de meninas órfãs. Tinha tambem um palacete de inspiração alemã com 18 quartos. "O que sabemos dela é que era uma mulher muito caridosa e simpática" conta sua bisneta, a historiadora Thereza Regina de Camargo Maia, que sente o pesar de não te-la conhecido. A familia da baronesa, que tem muito de suas oringes, encontrou uma maneira de homenageá-la: está na quarta geração de Angélicas. A segunda delas foi Maria Angélica de barros Rangel de Camargo, mãe de Tereza, que morreu em 1981, aos 85 anos. Atualmente duas carregam o nome, a sua filha de quarenta e poucos anos e a neta de 10 para mais, que vivem em Guaratinguetá. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;********************&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 284px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520938800536455826" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ5QloClipI/AAAAAAAAH7o/uRddirpO590/s400/Paulina.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;Paulina era filha da Baronesa de Limeira . Não se casou e nem teve filhos. Mas deixou um legado para a cidade; A creche Baronesa de Limeira, que existe a mais de cem anos, na zona sul cidade de São Paulo. A entidade que ela criou atendia em regime de internação de meninas abandonadas por suas famílias. Muitas das atas de óbitos e anotações dos registros da creche foram feitos pela própria Paulina. "É interessante porque esses registros vemos a evolução da cidade" conta Maria Izabel Alves de Lima, vice-presidente da creche, que ainda hoje atende 470 crianças. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;*********************&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#000099;"&gt;Marina Cintra&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;p&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 288px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520938240823158850" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ5QFC8iaEI/AAAAAAAAH7Y/uwNir02UHw8/s400/marina+cintra.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;Marina Cintra era formada em serviço social e educadora por paixão, ela e considerada por todos visionaria por todos que a conheceram ou que ainda dão continuidade ao seu trabalho. Marina focou sua atuação na formação de jovens porque acreditava que a educação era um caminho para a evolução do ser humano. E agosto de 1942, fundou a Colméia, instituição que visa a formação de jovens. Na época, os colmenianos discutiam tambem questões políticas. Era uma mulher que já pensava em terceiro setor quando ninguem discutia a questão. "Me lembro dela com uma grande energia , mas tambem da severidade com que tocava os projetos". Afirmava um casal que colocaram na filha o nome de Marina, em homenagem a amiga que havia morrido poucos meses antes em um acidente de avião, aos 49 anos. A Colméia beneficia cerca de 500 jovens, e fica na rua que detém o nome dela próximo a Avenida Nove de Julho e Groelândia, no Jardim Paulista. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;**********************&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Élida Maria de Freitas&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 296px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520938239997535058" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ5QE_3sY1I/AAAAAAAAH7Q/00uOyU3KQ9A/s400/MariaElida-foto.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 352px; DISPLAY: block; HEIGHT: 96px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520938219879418674" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ5QD07KSzI/AAAAAAAAH7I/lYGBifred6E/s400/Maria+Elida.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;Dona de casa, Élida era inconformada com a falta de estrutura do Jardim São Jorge. No inicio da década de 90, passou a liderar a comunidade para conseguir melhorias como a reabertura de um posto de saúde e de uma escola. A partir dai foi se engajando em trabalhos comunitários para reivindicar iluminação e asfaltamento, entre outras benfeitorias. Vivia com uma enxada, limpando o que precisasse de cuidados no bairro. para aumentar a renda e ajudar no sustento dos oitos filhos, tinha um bazar ao lado da casa. Só que o local servia como uma romaria de pessoas carentes em busca de ajuda, Conclusão: o comercio faliu, mas cada um que buscava atendimento tinha sua necessidade suprida. Ela chegava a fazer cestas básicas da própria despesa da família para distribuir parta a comunidade. "Hoje nos vivemos eu um bairro com infra estrutura" , orgulha-se o filho Claudio Freitas, de seus 40 anos de idade.&lt;br /&gt;****************************&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;ZUZU ANGEL&lt;/span&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520939287139524354" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ5RB8xzHwI/AAAAAAAAH8I/Wx30yH5Qc5c/s400/zuzu+angel.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 100px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520939286299596818" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ5RB5pi2BI/AAAAAAAAH8A/s87VSzBLkKs/s400/zuzu+(2).jpg" /&gt;&lt;br /&gt;Sônia Maria de Moraes Angels Jones, a Zuzu Angel, foi presa durante a ditadura militar, foi solta e se exilou na França. Era esposa de Stuart Edgar Angel Jones, e em 1973 ao saber da prisão e desaparecimento do marido, voltou e passou a procurá-lo por todos os caminhos que podiam indicar se ele estaria vivo ou morto. Passou a fazer parte da resistência pela ALN (ação Libertadora Nacional). No mesmo ano, foi torturada e morta pelas forças da repressão. Chegou a ter os seios arrancados. Tinha 27 anos. A família fez varias exumações até conseguir reunir todo o corpo. A ultima parte foi encontrada na vaa clandestina do cemitério de Perus e encaminhada ao Rio de Janeiro, em 1991.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#000099;"&gt;Leonor Mendes de Barros.&lt;/span&gt; &lt;span style="font-size:85%;"&gt;(Praça em Osasco).&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Filha de Otavio Mendes e de dona Eliza de Moraes Mendes(nome de uma rua da zona oéste).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ-P6Ql8TWI/AAAAAAAAH8Y/8Hy8SM0TeQ0/s1600/Leonor+mendes+barros.jpg"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 118px; FLOAT: left; HEIGHT: 170px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5521289899228810594" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ-P6Ql8TWI/AAAAAAAAH8Y/8Hy8SM0TeQ0/s400/Leonor+mendes+barros.jpg" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Dona Leonor foi a mulher mais admirada e amada de sua geração. Como primeira dama do estado de São Paulo, foi a responsável por grandes coisas feitas em beneficio dos necessitados, como hospitais e maternidades, foi a criadora dos sanatorinhos de campos de Jordão para o combate a tuberculose. Foi a fundadora da bandeira paulista contra essa terrível doença que matou muita gente até os anos 1950. Dona Leonor tinha a solidariedade no sangue. Um dia estando no carro junto ao genro o fez parar para socorrer uma pessoa deitada na calçada. Dona Leonor faleceu em 9 de maio de 1992. Uma mulher que deixou muita saudade.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-4148597592227962006?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/4148597592227962006/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=4148597592227962006&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/4148597592227962006'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/4148597592227962006'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/09/mulheres-que-emprestaram-seu-nome-uma.html' title='Mulheres que emprestaram seu nome a uma Rua.'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TJ5Rj5nh-_I/AAAAAAAAH8Q/RePiAmQNusI/s72-c/Maria+Luiza.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-940093615810093714</id><published>2010-08-30T12:48:00.013-03:00</published><updated>2010-08-31T21:41:28.926-03:00</updated><title type='text'>Relogios</title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Os relógios da cidade&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Uma coisa que se via muito na cidade de São Paulo eram os vários relógios todos eles com números um a dose, sem aqueles riscos que muitos tem com apenas os números 3 – 6 – 9 e 12 e o resto ricos. &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 149px; DISPLAY: block; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511232732232293794" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/THvU-F82HaI/AAAAAAAAH4w/ArOoxd7hf9I/s400/mosteiro+s%C3%A3o+bento" /&gt;Como por exemplo o relogio do Mosteiro de São bento que da badaladas a cada uma hora, qua nos anos 1950-60, era usado pela radio Gazeta, patrocinado pela loja de artigos de couro para brindes. Bim Bam. " Bim Bam informa a hora certa direto do Mosteiro de São Bento", Era o que ouvia-se de hora em hora.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Naqueles anos 1950, pela manhã quando eu ia da Vila Olímpia até o Brás, os relógios eram os meus amigos a dizer se eu estava atrasado ou não.&lt;br /&gt;Quando descia no Anhangabaú, ia em direção à Galeria Prestes Maia, cumprimentava a estátua de Verdi, à esquerda e, antes de entrar na Galeria, na entrada, o enorme relógio mostrava como eu estava de tempo para chegar ao meu destino. Subindo as escadas rolantes e saindo da Galeria entrando na Praça do Patriarca outro relógio mostrava quantos minutos eu tinha caminhado aquele pequeno percurso.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/THvt4ds9DLI/AAAAAAAAH5Q/h0dHeqLW3WY/s1600/relogio+da+p%C3%A7a+da+s%C3%A9+em+1954.bmp"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 217px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511260123319569586" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/THvt4ds9DLI/AAAAAAAAH5Q/h0dHeqLW3WY/s320/relogio+da+p%C3%A7a+da+s%C3%A9+em+1954.bmp" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Pela Rua Direita na tinha observado nenhum, mas quando estava no início ou fim da Rua XV de&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Novembro,já na Praça da Sé, à esquerda, lá estava um deles, com seus números em Algarismo Romano. Nessa rua tinha outros, mesmo porque, ela é uma rua bancaria e homens de negócios tem que estar sempre na hora certa.&lt;br /&gt;E assim por diante. O fato é que, por falta de relógio não se chegava atrasado a lugar nenhum.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/THvuWiFvPQI/AAAAAAAAH5Y/NQ08eOgI3_Q/s1600/relogio+na+pra%C3%A7a+antonio+prado.jpg"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511260639893339394" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/THvuWiFvPQI/AAAAAAAAH5Y/NQ08eOgI3_Q/s320/relogio+na+pra%C3%A7a+antonio+prado.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;E por falar em relógio de Algarismos Romanos, um que sempre me chamou atenção, era um que ficava na Avenida São João, esquina com a Rua Libero Badaró, quando termina a Praça Antonio Prado. É um relógio que está, ainda hoje, em cima de um poste de ferro, sempre muito bem cuidado. Esse relógio ali foi colocado há muitos anos atrás, por um homem. Eu vejo este relógio já faz 56 anos, sempre limpo, e é de propriedade da cidade, presente de um paulistano ou não, que depois de morto teve seu filho como mantenedor do relógio, não só na limpeza como num eventual conserto. Não faz muito tempo, o responsável pela manutenção pedia ajuda para que algum patrocinador pudesse ajudar na manutenção do relógio, pois que isto tem custos muito altos, razão pela qual pediu ajuda de patrocinadores. Porque será que a prefeitura não assumiu esse relógio,haja vista ser patrimônio da cidade e não bem de uma só pessoa?&lt;br /&gt;Será que é pelo fato de ter que fazer uma licitação, que além de levar, no mínimo, seis meses, sempre tem alguma “mutreta” por trás, motivo de alguém que se sinta prejudicado entrar na justiça? &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/THvx3sayeDI/AAAAAAAAH5o/zWq1sTevC2Y/s1600/relogio+digital"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 125px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511264508136552498" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/THvx3sayeDI/AAAAAAAAH5o/zWq1sTevC2Y/s400/relogio+digital" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;Vejam por exemplo, os vários relógios digitais que, alem de marcarem as horas marcam também a temperatura, nem sempre correta e que estão nos canteiros públicos, com a imagem em branco, ou então, com alguns números em falta, talvez pela falta de manutenção por ter terminado o contrato e esta difícil a renovação. Porque será que a prefeitura não faz um contrato que vigore para sempre? &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/THvySNGKCrI/AAAAAAAAH5w/O1IaBpugRac/s1600/relogio+do+mappin.jpg"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 259px; FLOAT: left; HEIGHT: 194px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511264963584985778" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/THvySNGKCrI/AAAAAAAAH5w/O1IaBpugRac/s400/relogio+do+mappin.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Agora, o relógio mais visto por muitos anos, o único não redondo na cidade era o relógio do Mappin. &lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;(foto acima)&lt;/span&gt; &lt;/strong&gt;O quadrado, além de marcar as horas para todos nós, marcava também o local de encontros amistosos, amorosos, ou de negócios, como lembrou o meu amigo Luiz Saidenberg, num de seus textos, para o site São Paulo Minha Cidade. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Eu mesmo marquei muitos encontros em determinadas horas, em que a mentira não se enquadrava no papo, porque o “quadradão” do Mappin estava lá, para não deixar ninguém mentir. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/THv4gJgAScI/AAAAAAAAH54/h1F-mltFqKI/s1600/rlogio+da+usp.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 284px; FLOAT: left; HEIGHT: 178px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511271800207591874" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/THv4gJgAScI/AAAAAAAAH54/h1F-mltFqKI/s400/rlogio+da+usp.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;Se você estuda na USP, não vai se atrazar nas aulas por falta de informação da hora, uma torre bem alta com um relogio está mostrando o tempo que você tem para chegar a sala de aula. De qualquer ponto do Campus da para se ver. Fica na praça do Relogio.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/THvw_ngfMvI/AAAAAAAAH5g/BA1CzFxFMwc/s1600/relogio+itau.jpg"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 150px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511263544745603826" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/THvw_ngfMvI/AAAAAAAAH5g/BA1CzFxFMwc/s320/relogio+itau.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Votando a falar em relógio digital, o primeiro a existir na cidade de São Paulo vem do início dos anos 1960, no conjunto nacional, na Avenida Paulista com a Rua Augusta. Costumava-se a dizer que era o relógio da Willys, a propaganda de uma fábrica de carros daquela época, com seus números na cor naquele neon de cor azul, à noite, era visto por toda a cidade. Hoje a publicidade é do Banco Itau, mas pouca gente vê de longe, porque os espigões da cidade impedem.&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-940093615810093714?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/940093615810093714/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=940093615810093714&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/940093615810093714'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/940093615810093714'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/08/relogios.html' title='Relogios'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/THvU-F82HaI/AAAAAAAAH4w/ArOoxd7hf9I/s72-c/mosteiro+s%C3%A3o+bento' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-3247321943317623123</id><published>2010-07-22T22:12:00.014-03:00</published><updated>2010-09-03T18:23:06.003-03:00</updated><title type='text'>Televisão 60 anos</title><content type='html'>&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:180%;"&gt;A TV já é uma sexagenária&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 122px; DISPLAY: block; HEIGHT: 121px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496909506575287010" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEjyEoXjQuI/AAAAAAAAHgs/QLv4ow1yPaE/s400/Os+primeiros+aparelhos+TV.jpg" /&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;Os dirigentes e alguns artistas como Hebe Camargo foram ao porto de Santos ver o desembraque dos equipamentos da TV Tupi. Era o final de 1949. Menos de um ano a imagem estava no ar.&lt;/span&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 293px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497299587083405154" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEpU2TgCB2I/AAAAAAAAHkc/2Szfdh9QuVo/s400/TV+tupi-ospioneiros.bmp" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;No dia 28 de julho foi feito o primeiro teste da televisão. O frade-cantor José Mojica participou desse primeiro piloto em circito fechado, no predio dos Diarios Associados, Rua 7 de Abril 230.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496912720807027218" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEj0_uUHYhI/AAAAAAAAHhE/Eu1_QhWcYJ0/s400/frei+jose+mogica%5B1%5D.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 322px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496909491889811618" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEjyDxqQsKI/AAAAAAAAHgc/0xdpn6k5_Cg/s400/camera+tv+tupi+001%5B1%5D.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 344px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496908146845673202" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEjw1e-v5vI/AAAAAAAAHf8/58kxcFRxyA4/s400/ESTREIA+tv+TUPI.jpg" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;No dia da estréia estavam todos "baratinados" sem saber direito o que fazer&lt;/span&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 237px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496915355321177554" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEj3ZEpPFdI/AAAAAAAAHhk/HqQVMr5l2K0/s400/Chatobrian.homero+silva.bmp" /&gt; &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Homero Silva foi o mestre de cerimonia da inauguração, e Assis Chateaubriand fazia o seu pronunciamento colocando no ar a primeira emissora de televisão da America do Sul.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 291px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497299585123523842" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEpU2MMwnQI/AAAAAAAAHkU/1Nn7TXmwBuA/s400/TV+Tupi-+indiozinho.jpg" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Ivon Curi e Hebe Camargo um dos pioneiros da televisão&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 270px; DISPLAY: block; HEIGHT: 196px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501187420549562514" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TFgkz_y0QJI/AAAAAAAAHmY/wG4YEkbvfUY/s400/Ivon+Curi+-Hebe+Camargo.jpg" /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 254px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496909516216540850" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEjyFMSNHrI/AAAAAAAAHg0/Sz9CfSIWZ9g/s400/1+tv+philips%5B1%5D.jpg" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;A televisão passou a ser o lazer das familias paulistanas, a imagem não passava dos limites da grande São Paulo. Como havia apenas cinco possuidores de aparelhos de televisão, Chateaubriand espalhou alguns em pontos estratégicos da cidade de São Paulo, como a Praça da Republica e o Joquei Clube.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 225px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496908159268237010" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEjw2NQhLtI/AAAAAAAAHgM/68ic5cxhJcY/s400/inauguracao-da-tv-tupi+1950.jpg" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Neide Aparecida, garota propaganda, da Tv Tupi.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 368px; DISPLAY: block; HEIGHT: 352px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501187424580501442" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TFgk0Oz3f8I/AAAAAAAAHmg/hHfepBAHxAs/s400/--TV+-+012.jpg" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 265px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497288388577582018" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEpKqd0L28I/AAAAAAAAHkM/2L9a7okbMxY/s400/Tv+tupi+-+Suzana+Vieira.bmp" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496912723282942690" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEj0_3ia2uI/AAAAAAAAHhM/tYcxcLUILFo/s400/IMAGEM+TV+168.jpg" /&gt; &lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;Ayrton e Lolita Rodrigues, durate muitos anos apresentaram o clube dos Artistas e, o Almoço com as estrelas.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 213px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496909523550039170" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEjyFnmpbII/AAAAAAAAHg8/3-wDF-E-5nc/s400/Airton+Rodrigues+e+lolita.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 270px; DISPLAY: block; HEIGHT: 361px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496912735521835954" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEj1AlIZi7I/AAAAAAAAHhc/sGOf0WvSn2Y/s400/rosa+maria-1%C2%BA+garota+propaganda.jpg" /&gt; &lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEjyEao6mfI/AAAAAAAAHgk/tVTcq5_nyIM/s1600/Lima+Duarte+Tv+Tupi.+Anos+1950.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 254px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496912732676471698" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEj1AaiAu5I/AAAAAAAAHhU/quO3c30EhPE/s400/O+ceu+%C3%A9+o+limite.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TGKUYnII_oI/AAAAAAAAHxY/OKzWM9k_f74/s1600/conc.resistencia-2-.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TGKUGlRpfJI/AAAAAAAAHxI/zcaUsVTYVDE/s1600/conc.resistecia-1.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEjyEao6mfI/AAAAAAAAHgk/tVTcq5_nyIM/s1600/Lima+Duarte+Tv+Tupi.+Anos+1950.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-3247321943317623123?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/3247321943317623123/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=3247321943317623123&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/3247321943317623123'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/3247321943317623123'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/07/televisao-60-anos.html' title='Televisão 60 anos'/><author><name>MLopomo</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13966426161365125361</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='23' src='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TE3BMbUT4-I/AAAAAAAAHlg/IW56gJqJaXA/S220/(41)camisa+amarela.bmp'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEjyEoXjQuI/AAAAAAAAHgs/QLv4ow1yPaE/s72-c/Os+primeiros+aparelhos+TV.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-196198118163919820.post-5477676620105378378</id><published>2010-07-19T14:51:00.023-03:00</published><updated>2010-07-19T23:49:56.985-03:00</updated><title type='text'>Gasometro, e a rua do mesmo nome</title><content type='html'>&lt;em&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:180%;"&gt;GASOMETRO, E A RUA DO MESMO NOME.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495703186563879666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 386px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TESo7kIfUvI/AAAAAAAAHa0/DyAcnmYEvQc/s400/bairro+do+bras.jpg" border="0" /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Quando o bonde caia da Praça da Sé, entrando pela Avenida Rangel Pestana, a esquerda via –se um enorme caldeirão de aço, que causa muita curiosidade as pessoas que por ali passavam pela primeira vês. “Aquele caldeirão” nada mais era do que o Gasômetro de São Paulo, próximo a Avenida Mercúrio, onde muitas mães levavam seus filhos com bronquite para aspirar o gás que exalava.&lt;br /&gt;A historia da Rua do gasômetro teve sua historia a partir do século IX. Por muitos an&lt;/span&gt;os &lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;strong&gt;                                                                                   Rua do Gasometro anos 1950&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495700533246931074" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 350px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TESmhHwbsII/AAAAAAAAHac/3f7XJAwvysE/s400/RUA+do+GASOMETRO+-2-.jpg" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A iluminação de São Paulo era de azeite de Peixe. Em 1847, mudou para gás de hidrogênio liquido e, em 1863, para querosene.&lt;br /&gt;Na noite de 31 de março de 1872, diante da família Imperial, 55 lampiões foram acesos com uma nova substancia – o gás produzido no estabelecimento no estabelecimento que deu o nome a Rua e se tornou conhecidíssimo: O Gasômetro.&lt;br /&gt;A Rua do Gasômetro foi à passarela dos meus passos por três anos consecutivos. 1954-55-56, anos antes (cinco) havia sido inaugurado o Viaduto que levou o nome da rua o que evitou ter que abrir e fechar a porteira para passar o trem. Na hora do almoço tanto eu como os colegas de escola, andávamos por ela e onde mais íamos era na loja das figurinhas das balas futebol, A Americana de, era aonde mais íamos, muitas vezes para trocar figurinhas repetidas ou então ver o catalogo de figurinhas carimbadas.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TETLFg0rasI/AAAAAAAAHcE/8VSaOnJfglk/s1600/SENAI.gif"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495740740869515970" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 278px; CURSOR: hand; HEIGHT: 196px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TETLFg0rasI/AAAAAAAAHcE/8VSaOnJfglk/s400/SENAI.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Foram anos que estudei na escola SENAI do Brás a Rua Monsenhor Andrade, fazia esquina com a rua Salvador Correia a esquerda da foto e seguindo a frente a Rua Assumpção.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Um dia que faltou dinheiro para pegar o bonde, por gastar com as balas futebol, resolvi ir a pé até o Anhangabaú. Afinal não era muito longe. E também as ruas do Brás era um convite a curiosidade, quantas coisas tinham para se ver. Então resolvi ir pela Rua Assumpção, até o Parque Don Pedro, dali era um pulo passando pela antiga assembléia legislativa que ficava no prédio do antigo Palacio das indústrias. Depois estávamos em meio ao centro atacadista da Cantareira, passando pela frente do Mercadão. Mas o larga para essa caminhada tinha inicio no cruzamento da rua Correia de Andrade, passando pelas Ruas. Oiapoque, Travessa lameirão, Vasco da Gama, Rua da Alfândega, Monsenhor Anacleto, Até a Rua da Figueira. Era uma época de um Brás mais residencial do que comercial e industrial, com casas simples e de gente saudável com cadeiras nas calçadas nos domingos a tarde, um bairro de uma cidade que mesmo sendo grande a vizinhança se conhecia.&lt;br /&gt;Era um Brás também de muitas indústrias. Em frente a escola SENAI por exemplo, tinha uma enorme fabrica do Matarazzo, a Mariângela de tecidos, que dava empregos para muita gente, como o Cotonifício Conde Rodolfo Crespi a, São Paulo Alpargatas. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;                                                   &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;                                                             A FAMOSA PORTEIRA DO BRÁS &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495700103646447730" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 219px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TESmIHXsiHI/AAAAAAAAHaU/Hq_73cf_kzU/s400/porteiras-do-bras.jpg" border="0" /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Como dizia Silvio Caldas na canção é o Brás a ter viadutos, e onde não tinha um viaduto, era na Avenida Rangel Pestana no cruzamento da linha férrea, no Largo da Concordia, e que era o nosso divertimento nas duas horas de almoço que tínhamos, quando íamos no largo da Concórdia. Ajudar a abrir e fechar a porteira do Brás (&lt;em&gt;fotos&lt;/em&gt;) para o trem passar, era o nosso divertimento, o próprio funcionário encarregado a fazer essa tarefa ria e deixava por nossa conta.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495730466697939346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 340px; CURSOR: hand; HEIGHT: 178px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TETBvejSiZI/AAAAAAAAHbU/Nw6Fm-q1mB4/s400/PORTEIRA+BRAS..gif" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;O edificio do palacio das industrias, onde funcionava a assembleia legislativa até 1965, que &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;se mudor para o Ibirapuera.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495703931660510130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 253px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TESpm71Xo7I/AAAAAAAAHa8/sogL5vfO6_k/s400/palacio+industrias+1943.jpg" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Antes da fundação do Dante Alighieri, São Paulo teve uma primeira escola (foto) com esse nome,&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495700087395529538" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 303px; CURSOR: hand; HEIGHT: 312px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TESmHK1LM0I/AAAAAAAAHaM/drLWceigQtE/s400/sobrado+monsenhor+x+assump%C3%A7%C3%A3o.jpg" border="0" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;conta Jacob Penteado no seu livro, Belenzinho,1910. Esse primeiro Dante Alighieri foi fundado pelo professor italiano Luige Basile, nos primeiros anos do século XX (o atual surgiu em 1911). O Dante Alighieri do professor Basile, segundo Jacob Penteado, ficava num sobradão existente no ângulo da ruas &lt;em&gt;Monsenhor Andrade e Assunção,&lt;/em&gt; no Brás, chegando, depois, a funcionar na rua do &lt;em&gt;Gasômetro&lt;/em&gt;. Clélia Tessari Basile, casada com o professor, Tessari Basile, "lecionou até os derradeiros minutos de sua vida, pois morreu em plena aula, vítima de mal súbito",&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Aqui foi naquela epoca da imigração principalmente italiana o local que servia de abrigo, que ficou sendo o abrigo dos imigrantes. Muitos dos imigrantes que não foram desenvolver a agricultura no interior do estado ficou na capital e no proprio bairro do Bras.&lt;br /&gt;                                                        &lt;span style="font-size:85%;"&gt;HOSPEDARIA DOS IMIGRANTES&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495723547622538402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 288px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TES7cu_KfKI/AAAAAAAAHbE/6RQR4adIBPQ/s400/hospedaria+dos+imigrantes.jpg" border="0" /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TETP3A0NQNI/AAAAAAAAHcM/hyD94k4Qeoo/s1600/Rua+-+caetano_pinto.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495745989317574866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 350px; CURSOR: hand; HEIGHT: 261px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TETP3A0NQNI/AAAAAAAAHcM/hyD94k4Qeoo/s400/Rua+-+caetano_pinto.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;A rua Caetano Pinto foto abaixo era a Rua que segundo historiadores era composta de italianos natos ou descendentes de ponta a ponta.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;CINEMAS DO BAIRRO DO BRÁS&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TETSA0SWKfI/AAAAAAAAHcU/5BXwXHON_3k/s1600/CINE-OBERDAN"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495748356776274418" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TETSA0SWKfI/AAAAAAAAHcU/5BXwXHON_3k/s400/CINE-OBERDAN" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O Cine Theatro Oberdan, o mais moderno e elegante casa de espetaculos do Brás, que ficava na Rua Xavantes nº. 7 (Largo da Concórdia). Neste cine-teatro, na vesperal do dia 11 de agosto de 1938, durante a projeção do filme “O Criminoso do Ar”, diante da cena de um avião em chamas, alguém gritou: “Fogo!”, o que deu origem a um pânico geral, que provocou 37 mortes e dezenas de feridos, na maioria crianças.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;                                                                                    A plateia do cine Oberdan&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495734927723387058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 205px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TETFzJKo2LI/AAAAAAAAHbk/kgZlK6Cd9p0/s400/cine.oberdan.da.plateia.jpg" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TETSBW5qcOI/AAAAAAAAHcc/iDJsQMiBe0g/s1600/bras.politeama.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495748366067986658" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 180px; CURSOR: hand; HEIGHT: 261px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TETSBW5qcOI/AAAAAAAAHcc/iDJsQMiBe0g/s400/bras.politeama.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O Cine Brás Politeama, situado na Rua Celso Garcia nº. 55, &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;correspondente ao 223 atual. Com construção iniciada em 1914, propriedade de A.Godinho, foi logo arrendado pela empresa Canuto, Cicciola e Rocha, integrada por famosos empresários circense e de outras diversões na época. Chamou-se inicialmente Teatro Politeama do Brás, porque quando sua construção foi iniciada ainda existia o Teatro Politeama no Vale Anhangabaú, destruído por um incêndio naquele mesmo ano. O Brás-Politeama viveu bravamente até o começo dos anos 50. Na mesma década ocuou o seu lugar o cine Brás que não teve a mesma longevidade. Pertenceu também à Empresa Cine Paulista.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495734929783082898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TETFzQ1tT5I/AAAAAAAAHbs/AdFdPJmKP-s/s400/cine.piratininga.bmp" border="0" /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Cine Piratininga (o maior cinema do Brasil). Avenida Rangel Pestana 1554. Fechado no final dos anos 1970 ocupou na decada de 40 um espaço que anteriormente ja servira anteriormente dois outros cinemas famosos do Bras, o Bras -Bijou e o Mafalda. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;foi palco de um grande show em 1968 por ocasião do aniversario do cantor Roberto Carlos, Promovido pelos Disk Joqueis, José Paulo de Andrade e Newton Miranda, que apresentavam o programa America a Gô-Gõ, da Radio America. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Hoje a memoria daquele cinema esta no estacionamento. Caso voce estacionar seu carro, olhe para cima vai ver as frizas laterais. Pelo menos estava a coisa de cinco anos. Os comerciantes do Bras dão graças a Deus de ele não ter se tornado uma igreja evangelica.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495750654944166882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 280px; CURSOR: hand; HEIGHT: 168px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TETUGloRQ-I/AAAAAAAAHck/ORKauGHLWzQ/s400/Cine.estacionamento.jpg" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEUKR8r1N_I/AAAAAAAAHc0/taNIUBS1TU0/s1600/cine.universo.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495810223739582450" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 146px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TEUKR8r1N_I/AAAAAAAAHc0/taNIUBS1TU0/s400/cine.universo.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Cine Universo — Outro grande cinema do Brás, fundado no final da década de 30, entre os números 360 e 390 da Celso Garcia Também chegou à década de 70. Da Companhia Paulista de Cinemas. Seu projeto arquitetônico foi de Rino Levi, famoso arquiteto modernista, responsável também por outros cinemas de S.Paulo. O Universal tinha um teto escamoteável especial para as noites de verão. Nem sempre, porém, o teto funcionava quando chegava um temporal repentino. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O Teatro Colombo foi uma resposta das &lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TETWkL0PqdI/AAAAAAAAHcs/Jfh191gBzPI/s1600/teatro.colombo.gif"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495753362434402770" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 346px; CURSOR: hand; HEIGHT: 207px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IqCLYOD0wU0/TETWkL0PqdI/AAAAAAAAHcs/Jfh191gBzPI/s400/teatro.colombo.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;classes menos favorecidas à elitização dos teatros paulistanos, e dos preços exorbitantes cobrados pelas bilheterias. Localizado no Largo da Concórdia, no Brás, o Teatro Colombo, foi inaugurado em 19 de fevereiro de 1908. Pertencia à Companhia Dramática Italiana, e resultou da adaptação de um antigo mercado que havia no local. Tinha uma capacidade de 1968 lugares, contando com 39 camarotes e 24 frisas. Tinha ainda, as cadeiras de platéia e três arquibancadas, comportando 260 lugares em pé.O Teatro Colombo foi palco de grandes manifestações de trabalhadores e grupos de tendência anarquista. Era conhecido como o local de reunião das famílias dos bairros industriais e populosos, por praticar preços ao alcance das classes operárias. Por seus palcos passaram companhias dramáticas, líricas e de operetas. O famoso Caruso apresentou-se para a sua platéia.Com chegada do cinema, o Teatro Colombo foi transformado em uma grande sala de exibição de filmes. Uma sala que fez parte da história do Brás e da cidade de São Paulo. Em 1966, um incêndio destruiu-o completamente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/196198118163919820-5477676620105378378?l=historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/feeds/5477676620105378378/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=196198118163919820&amp;postID=5477676620105378378&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/5477676620105378378'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/196198118163919820/posts/default/5477676620105378378'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://historiacontemporanea-mlopomo.blogspot.com/2010/07/gasometro-e-rua-do-mesmo-nome.html' title='Gasometro, e a rua do mesmo nome'/><author><name>MLopomo</name><uri>http:/
